Todos os capítulos de สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Capítulo 101 - Capítulo 110

“เรซ…”ฉันรวดร้าวจวนใจจะขาด ปลายลิ้นสากลากไล้ไปตามรอยบุ๋มเปียกแนบเนื้อของชั้นในลูกไม้อย่างมัวเมา ขอบกางเกงชั้นในค่อยๆ เลื่อนลงไปอยู่ใต้แก้มก้น ปลายนิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้ามาด้านหลัง กอบกุมฟอนเฟ้น ทั้งละเลงลิ้นรัวแรง ฉันดิ้นเร่าๆ ร้องครางเป็นบ้าเป็นหลังอย่างทนสะกดกลั้นต่อไปไม่ไหว ลืมกระทั่งความหวาดกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเรซผละใบหน้าออกมาหลังโอ้โลมฉันจนพอใจ จัดการดึงชั้นในที่ค้างอยู่ตรงเรียวขาฉันออกไปอย่างเกะกะ ฉันนอนแผ่หลา หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ท่อนล่างเปล่าเปลือยเปียกชื้นไปหมด เรซคลำมือในความมืด เคลื่อนผ่านเรียวขาขึ้นมาที่ลำตัว ลูบวนหน้าท้องแบนราบที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจของฉันหนึ่งรอบ แกล้งทำให้ฉันลุ้นระทึกแล้วก็ผละมือจากไป ฉันนอนกะพริบตาท่ามกลางความมืดครึ้มที่เริ่มชิน มองเห็นเงาร่างหนาที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าได้ชัดขึ้น ลมหายใจยังไม่กลับเป็นปกติดีก็โดนมือข้างนั้นจับท่อนแขนดึงฉันขึ้นไปนั่งซ้อนอยู่บนตัก“อื้อ~ ระเรซ” ส่วนที่อ่อนไหวสัมผัสกับท่อนเอ็นที่ตั้งชันของเรซร้อนลวกจนแทบทนไม่ไหว ฉันชาไปทั้งตัว รีบถอดเสื้อสายเดี่ยวของตัวเองทิ้ง เหลือแค่โครงบราที่ดันทรวงอิ่มจนแน่นชิด สองมือเรซจับ

ฉันยังไม่ทันตกลงคะนิ้งก็กดโทรออกไปแล้ว “หือ… นานหรือยัง อ่อ อื้อ กำลังจะกินริกก็อย่าลืมกินด้วยล่ะ อย่าปล่อยให้ท้องว่างนาน เดี๋ยวกระเพาะขึ้นอีก อืมเข้าใจก็ดีแล้ว”คะนิ้งพูดอะไรกับริกกี้อีกไม่กี่ประโยคก็วางสาย แล้วหันมาทางฉัน“ริกบอกว่าเรซออกมาแล้วนะเทียน ตั้งแต่ก่อนเที่ยงอีก”ระหว่างที่ฉันกำลังฟังคะนิ้งพูดเสียงเตือนในกล่องข้อความก็ดังขึ้น ฉันก้มมองคิดว่าอาจจะเป็นเรซแต่ก็แปลกๆ เพราะเรซไม่ค่อยใช้เมสเซนเจอร์ ส่วนใหญ่จะไลน์กับโทร... หัวคิ้วฉันขมวดทันทีที่เห็นภาพโปรไฟล์กับชื่อคนส่ง นี่มันลูกตาลไม่ใช่เหรอ... ฉันไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่เธอรู้จักเฟซบุ๊กฉันเพราะถ้าจะหาก็คงหาเจอไม่ยากอยู่แล้ว แต่ที่ฉันสังหรณ์ใจไม่ดีคือยัยนั่นส่งอะไรมาต่างหากฉันเปิดดูอย่างไม่สบายใจ ลูกตาลส่งภาพถ่ายเรซกับผู้หญิงคนหนึ่งในร้านอาหารมาให้ดูสดๆ ร้อนๆ ลูกตาล : ผู้หญิงในภาพหน้าคุ้นๆ เนอะ ว่ามั้ย? ตบท้ายด้วยสติ๊กเกอร์ขำจนท้องคัดท้องแข็ง“.....” ฉันจ้องภาพถ่ายในจอตาไม่กะพริบ “เทียน?” คะนิ้งเห็นฉันนิ่งไปนานเอ่ยถามอย่างสงสัย สายตาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือฉันอย่างถือวิสาสะ “นั่นเรซหนิกับใครน่ะ... นี่มันพะแพงไม่ใช่เหรอ?

วันนั้น ช่วงที่เรดซันยังวิกฤต เรซไปคุยกับผู้จัดงานคนหนึ่งเพื่อขอให้ทีมที่โดนถอดชื่อออกจากการแข่งอย่างไม่มีเหตุผลได้กลับไปลงแข่งเหมือนเดิม แต่ผู้จัดงานคนนั้นไม่ยินยอมเพราะถูกบารมีพ่อริกกี้ข่มไว้ เรซจึงพูดอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้ผู้จัดงานหมดความอดทน ลุกขึ้นชี้หน้าด่าเรซกลางภัตตาคารแล้วออกไปเรซตกเป็นเป้าสายตาแต่ไม่รู้สึกอับอายแต่อย่างใด ขณะที่กำลังเรียกบริกรมาเช็กบิลพะแพงก็ปรากฏตัวขึ้น แวบแรกเรซจำเธอไม่ได้ จวบจนอีกฝ่ายแนะนำตัวว่าเคยเรียนห้องเดียวกันกับเขาและเป็นหัวหน้าห้องมาก่อนเรซจึงพอนึกออกว่าเคยมีหัวหน้าห้องชื่อนี้ด้วยเหมือนกัน‘แล้วมีอะไร’ คำพูดที่ดูห่างเหินและเย็นชานั้นทำให้พะแพงโมโหไม่น้อย แต่เธอเก็บสีหน้าเก่ง ยังคงรอยยิ้มเฉิดฉายเอาไว้ได้อย่างไม่สะท้านสะเทือน‘ท่าทางนายจะมีปัญหาอยู่นะ คนเมื่อกี้ถ้าจำไม่ผิดคือเจ้าของสนามกอล์ฟที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางและยังเป็นผู้นำธุรกิจด้านแฟชั่นชุดกีฬาด้วย แต่พวกบ้ารถแข่งอย่างนายไม่น่าสนใจเรื่องพวกนี้นะ’พะแพงถือโอกาสดึงเก้าอี้ออกนั่ง พลางส่งสายตาให้เรซนั่งลงตาม แต่เรซเพียงแค่ยืนจ้องหน้าเธอเงียบๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมขยับตามที่เธอต้องการ พะแพงก็ไม่เซ้

ร้านอาหาร DeeDee หน้ามหาลัยเรซผลักประตูเข้ามาในร้าน อารมณ์ของเขาค่อนข้างรุนแรง ทำให้แรงเหวี่ยงประตูเยอะตาม คนทั้งร้านหันมามอง ไม่เว้นแม้แต่พะแพงที่รออยู่บนโต๊ะ เรซตรงเข้าไปหาแล้วกวาดตามองหาลูกตาลแต่กลับไม่เจอแม้แต่เงาของเธอ“คิดว่ายัยนั่นจะอยู่รอให้นายเชือดเหรอ นั่งก่อนสิ ไหนๆ ก็มาแล้ว” พะแพงบอกเรซมองพะแพงครู่หนึ่งก่อนเหลือบมองอาหารที่วางบนโต๊ะซึ่งถูกเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว เรซลังเลครู่หนึ่งก่อนดึงเก้าอี้ออกนั่ง แต่ไม่คิดแตะต้องอาหารพวกนั้น“ฉันแปลกใจมากกว่าที่เธอร่วมมือกับลูกตาล”“ฉันไม่มีทางเลือก ยัยนั่นขู่จะส่งมันให้พี่ชายฉัน ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูพี่แสง”“แล้วคลิปเสียงที่ว่าอยู่ไหน”“ยัยนั่นบอกจะลบทิ้งถ้านายยอมมากินข้าวกับฉัน”คิ้วเข้มขมวดมุ่น ติ้ง! ติ้ง!ตอนนั้นเสียงแจ้งเตือนในกล่องข้อความของเรซกับพะแพงก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกันลูกตาล ได้ส่งรูปภาพแล้วเรซกับพะแพงเปิดดูรูปในแชท เป็นรูปของทั้งคู่บนโต๊ะอาหารที่เพิ่งถ่ายเสร็จสดๆ ร้อนๆ ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ แววตาเรซวาวโรจน์ กวาดมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่มีใครเข้าข่ายน่าสงสัย พะแพงไม่พูดอะไร รู้อยู่แล้วว่านี่เป็นสิ่งที่ลูกตาลต้องการ เรซมองร

เรซอุ้มฉันเข้ามาในห้อง วางลงบนเตียงอย่างเบามือ ตอนที่เขากำลังจะถอดเสื้อให้ ฉันก็รู้สึกตัวพอดี “เรซ!? นี่จะทำอะไรน่ะ” ฉันผวาออกห่าง มองเรซอย่างไม่พอใจ สติแจ่มชัดขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้งีบหลับในเวลาสั้นๆฉันกวาดมองไปรอบๆ อย่างสับสน ถึงรู้ว่าตอนนี้กำลังอยู่ในห้องของเขา“เปลี่ยนเสื้อก่อน จะได้นอนสบาย” เรซพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันถอยกรูดจนหลังชิดกับหัวเตียง ขึงตาห้าม“หยุดนะ! ไม่ต้องยุ่งกับฉัน”“ฉันรู้เธอกำลังโกรธ แต่ว่าตอนนี้เป็นห่วงตัวเองก่อน นอนทั้งแบบนั้นมันจะทำให้หลับไม่สบาย”“ไม่ต้องมาทำเป็นหวังดีกลบเกลื่อน คิดว่าฉันจะลืมเรื่องที่นายทำได้เหรอ นายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงเรซ นายเห็นฉันเป็นตัวอะไร นาย… นายมันสารเลว ฉันไม่อยากเห็นหน้านายแล้ว! ออกไป ฉันบอกให้ออกไปไงไม่ได้ยินเหรอ!”ฉันตะคอกใส่เรซอย่างเดือดดาล พอเขาไม่ขยับฉันก็จับหมอนขึ้นมาฟาดรัวๆ ระบายอารมณ์ใส่เรซไม่ยั้งพลั่กๆๆๆเรซนั่งนิ่ง เขาไม่แม้แต่จะปัดป้อง ปล่อยฉันตีจนพอใจ เป็นฉันที่เหนื่อยซะเอง มองร่างสูงที่ไม่คิดจะตอบโต้น้ำตาคลอ ในอกบีบรัดแน่น “ฉันไปทำอะไรให้นายเรซ นายถึงได้ทำกับฉันแบบนั้น!”“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”ฉันส่ายหน