Todos os capítulos de สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Capítulo 81 - Capítulo 90

“เทียนพอแล้ว” พี่พนักงานเข้ามาสะกิดๆ พยายามดึงฉันออกไป ถึงฉันจะรู้สึกผิดต่อลูกค้าโต๊ะข้างๆ แต่ก็ไม่อยากให้พะแพงได้ใจไปมากกว่านี้ ฉันจ้องตอบแววตาเดือดพล่านของพะแพงอย่างไม่ลดละ “ถ้าเธอยังไม่หยุดระรานฉัน พี่แสงก็พี่แสงเถอะ”ฉันเหยียดยิ้มโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูพะแพงให้ได้ยินกันแค่สองคน “ฉันจะเอากลับคืนมาให้ดู” แววตาพะแพงโกรธขึ้งเป็นเท่าตัว ใบหน้าเขียวคล้ำตะโกนขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดทันที “นังหน้าด้าน! อีแรด! คิดว่าทำได้ก็ลองดูสิ”ทันทีที่คำหยาบคายโพล่งออกมาจากปากพะแพงยิ่งทำให้เราตกเป็นเป้าสายตามากขึ้น ฉันยังคงรักษาความสงบบนใบหน้าเอาไว้ได้ ยิ้มหยันแบบไม่สะทกสะท้าน “ก็ถ้าไม่อยากให้ฉันทำก็อย่ามาตอแยฉันอีก ฝากไปบอกพี่สะใภ้ที่แสนดีของเธอด้วย ถ้ายังไม่เลิกหาเรื่องใส่ตัวระวังจะเสียของรักไปจริงๆ”“นัง... ฮึ่ย! จำคำพูดของเธอเอาไว้ให้ดีล่ะ ถ้าฉันเห็นเธอมาเกาะแกะพี่ชายฉันอีก ฉันไม่เอาเธอไว้แน่”พะแพงชี้นิ้วสั่นๆ ใส่ฉันเสร็จก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันออกจากร้านไป ทิ้งบรรยากาศร้อนระอุเอาไว้เบื้องหลังฉันผ่อนหายใจเฮือก เซถอยหลังสองก้าวรู้สึกอ่อนแรงขึ้นมากะทันหัน ไม่รู้เมื่อกี้ดึงพลังออกมาขนาดไหนถึงสามารถเผ

“ลูกตาลเข้าไปซื้ออะไรในร้านสะดวกซื้อ”จู่ๆ เรซก็ถามขึ้น ฉันกำลังจมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเองเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ“นายน่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอว่าซื้ออะไร”“พอรู้” เรซตอบเสียงนิ่งๆ ไม่มีลูกเล่น ไม่ตุกติก จนฉันอยากเชื่อว่าเขาไม่มีส่วนรู้เห็นในการกระทำของลูกตาล แต่จะเป็นไปได้ยังไง “ฉันไปส่งลูกตาลแล้วนั่งเป็นเพื่อนที่ร้านอาหาร เสร็จก็กลับ ไม่ได้ขึ้นห้อง”ความรู้สึกเบาใจทำให้ใบหน้าฉันดูผ่อนคลายขึ้นโดยไม่รู้ตัวฉันนึกถึงหมากฝรั่งมากมายที่เขาซื้อทันที ลูกตาลก็ซื้อหมากฝรั่ง แต่เรซคงไม่ได้แตะต้องของที่ลูกตาลซื้อ เขาถึงได้มาซื้อเอง พอคิดเรื่องหมากฝรั่งฉันก็สังเกตอะไรบางอย่างได้“ตัวนายไม่มีกลิ่นบุหรี่นี่”“กำลังเลิก” เรซตวัดสายตามามอง แววตาของเขาให้ความรู้สึกอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก ฉันสับสนไปหมดที่จู่ๆ เรซก็คิดจะเลิกบุหรี่ เกิดอะไรขึ้นกับเขากันนะฉันอึ้งไปหลายนาที ไม่รู้เลยว่าทำไมเขาถึงมาบอกเรื่องพวกนี้กับฉันทว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา บทสนทนาที่เจือไปด้วยบรรยากาศคลุมเครือจำต้องหยุดลงเมื่อรถวิ่งมาถึงปากซอยทางเข้าห้องแถว เพิ่งสี่ทุ่มครึ่ง ร้านรวงข้างทางยังไม่เก็

“แล้วนิ้งล่ะ”“นิ้งจะอยู่เป็นเพื่อนเทียน” คะนิ้งตอบหนักแน่น ฉันเหลือบมองอย่างรู้สึกเกรงใจ ไม่อยากให้มาลำบากไปด้วย “ถ้างั้นริกจะอยู่ด้วย”“อืม ตามใจริก” คะนิ้งพยักหน้าให้แฟน ก่อนหันมาพูดกับฉันอย่างเป็นห่วง “เทียนกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนมั้ย เดี๋ยวนิ้งไปเป็นเพื่อน”“ไม่ดีกว่า เทียนจะอยู่รอดูอาการน้องด้วย”“แต่แบบนี้มันจะไม่สบายตัวนะ ถ้าเป็นอะไรไปอีกคนจะทำยังไง ไปเถอะเชื่อนิ้ง ทางนี้ให้แฮคกับเฮียหมูเฝ้าไว้ก่อน”คะนิ้งพูดหว่านล้อมจนฉันใจอ่อน รอริกกี้ไปคุยกับแฮคเสร็จ เราสามคนก็เดินออกมาขึ้นรถในลานจอดของโรงพยาบาล ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงห้องแถวที่ฉันเช่าอยู่ ไฟห้องแถวเปิดแค่ตรงบันไดทางเดิน นอกนั้นปกคลุมไปด้วยความมืดชวนให้รู้สึกวังเวง “เทียนอยู่ที่นี่เหรอ” คะนิ้งตามฉันลงจากรถ กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยใบหน้าที่บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง“อืม” ฉันตอบสั้นๆ เดินนำคะนิ้งกับริกกี้ขึ้นบันไดมาชั้นสอง กำลังจะไขกุญแจก็นึกได้ หันกลับไปพูดกับคะนิ้งและริกกี้อย่างหวังดี “มันไม่มีที่นั่ง ไปรอในรถก็ได้”คะนิ้งเลิกคิ้ว ไม่รู้เข้าใจเจตนาของฉันอิท่าไหนถึงได้หันไปไล่ริกกี้ต่อ “ริกไปรอที่รถก่อน”ริกกี้ขมวดคิ้ว มองคะนิ้ง

เรซไม่พูดอะไรอีก เขาจับมือฉันเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวที่ไกลจากแม่มากที่สุด ตลอดเวลาที่นั่งรอหน้าห้องผ่าตัดเรซกุมมือฉันเอาไว้ตลอด ฉันแทบจะเอาหน้าซบไหล่เขาให้รู้แล้วรู้รอดถ้าไม่ติดที่ว่าเรซกำลังบาดเจ็บอยู่ จนประตูห้องผ่าตัดถูกเปิดออก ทุกสายตาจับจ้องไปที่คุณหมอ แม่ฉันรีบกุลีกุจอไปถามอาการลูกชายอย่างร้อนใจ“หมอคะ... ลูกฉันเป็นยังไงบ้าง”“การผ่าตัดลุล่วงไปด้วยดีครับ แต่ยังต้องติดตามอาการคนไข้อย่างใกล้ชิด ว่ามีภาวะแทรกซ้อนหรือเปล่า” หมอบอกกับแม่ที่ยืนหน้าซีดน้ำตาซึมอยู่ตรงหน้า“แสดงว่าตอนนี้ลูกชายฉันจะปลอดภัยใช่มั้ยคะหมอ”“ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ คุณแม่สบายใจได้” คุณหมอยิ้มอ่อนๆ ก่อนผละจากไป แม่น้ำตารื้น เอามือปิดปากแล้วถอยกลับไปนั่งที่เก้าอี้อย่างโล่งใจ ฉันอยากเข้าไปหาแม่ แต่ก็กลัวว่าแม่จะยังไม่หายโกรธยัยก้อยที่นั่งเงียบอยู่ในเหตุการณ์มาตลอดเผยรอยยิ้มโล่งใจออกมา แต่ยัยนั่นก็หุบยิ้มฉับทันทีที่หันมาสบสายตากับฉันฉันหรี่ตาลงอย่างสงสัย ยัยก้อย... หรือว่าเธอจะเป็นคนบอกให้แม่ฉันมาที่นี่ แล้วมันก็เป็นอย่างที่ฉันคาดเดา หลังมาส่งเรซกลับห้องพัก ฉันก็ออกมาลากตัวยัยก้อยไปคุย ยัยนั่นแอบเอาโทรศัพท์

มันได้ยินแบบนั้นก็คลายสีหน้ากังวลลง พยักหน้าแล้วบ่นว่าหิวน้ำ ยัยก้อยได้ยินก็รีบกุลีกุจอหาน้ำให้ จากนั้นหมอก็เข้ามาตรวจอาการอย่างละเอียด แม้ไม่พบอาการผิดปกติ แต่เพราะร่างกายถูกทำร้ายจนสาหัสต้องใช้เวลาพักฟื้นนานกว่าจะกลับมาแข็งแรงอย่างเดิมแล้วตำรวจดันมาได้เวลาพอดิบพอดี หลังได้รับคำยืนยันจากคุณหมอแล้วว่าคนไข้มีสติครบถ้วนสามารถสื่อสารรู้เรื่อง ตำรวจก็เข้ามาสอบปากคำธูปเก็บไว้ทำสำนวนคดี ไอ้ธูปมันทำหน้าลังเลที่จะคุยกับตำรวจ ท่าทางไม่อยากให้เรื่องถึงโรงพัก แต่แม่ไม่มีทางปล่อยให้ธูปยอมความแน่นอน จะเอาผิดคนที่ทำร้ายลูกตัวเองให้ได้ หลังสอบปากคำธูปเสร็จ ฉันก็นำทางตำรวจมาที่ห้องพักฟื้นของเรซ ไม่แน่ใจว่าเขาตื่นหรือยัง ฉันเคาะประตูสองทีก่อนแง้มเข้าไป ภาพที่เห็นทำฉันลอบตกใจเล็กน้อยเรซลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียง มือข้างหนึ่งกดโทรศัพท์ ใบหน้าตึงเครียดเหมือนขัดใจอะไรสักอย่าง เขามองมาทางประตูก่อนจะเห็นฉัน สีหน้าดูอ่อนโยนขึ้นทันทีแต่พอเห็นตำรวจเดินตามหลังฉันมาใบหน้าของเรซก็เข้มขึ้น“เธอหายไปไหนมา” “ไปดูน้องชาย เรซตำรวจอยากคุยกับนายน่ะ”เรซมองร่างสูงของตำรวจสองนายด้านหลังฉันแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจสถาน