Todos os capítulos de สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Capítulo 71 - Capítulo 80

ช่วงนี้ชีวิตฉันหมดไปกับการเดินทางบนรถเมล์ เหนื่อยโคตรๆ แต่ก็รู้สึกมีความหมาย คิดถึงสมัยตอนอยู่ปีหนึ่งที่ต้องเทียวทางแบบนี้ขึ้นมาเลย แต่ตอนนั้นยังเด็กพลังเหลือเฟือนั่งรถยาวแค่ไหนก็มองเป็นเรื่องสนุกสนานไปซะหมดวันไหนที่ไม่มีชั่วโมงเรียนฉันก็จะเดินหาหอพัก สลับกับไปสัมภาษณ์งานตามร้านต่างๆ ที่เปิดรับเด็กพาร์ทไทม์แต่จะไม่เข้าใกล้สถานบันเทิงเด็ดขาดเพราะตอนมอปลายฉันเคยหารายได้พิเศษในร้านเหล้าแล้วถูกเฒ่าหัวงูลวนลามจะหิ้วเข้าโรงแรม โชคดีที่ตอนนั้นลูกกอล์ฟอยู่ด้วยฉันเลยรอด ตั้งแต่นั้นก็ไม่คิดจะเป็นสาวเสิร์ฟในร้านเหล้าอีก ต่อให้ได้เงินดีก็ตาม อีกอย่างมันมีโอกาสสูงมากที่จะเจอพวกที่ฉันไม่อยากเจอ เพราะงั้นอยู่ให้ห่างๆ เอาไว้ ไม่หาเรื่องให้ตัวเองต้องเหนื่อยใจเพิ่มดีกว่า “เทียนเดี๋ยวสิรอด้วย!”ตอนที่วิ่งออกจากห้องเรียนหลังอาจารย์เลิกคลาส ท่อนแขนฉันก็ถูกคนที่ไล่ตามมาด้านหลังคว้าเอาไว้จนตัวปลิว“คะนิ้งมีอะไร”ฉันมองหน้าอีกฝ่ายอย่างรีบๆ วันนี้เข้างานที่ห้างเป็นวันแรก ฉันต้องรีบไป ผู้จัดการให้ไปรายงานตัวก่อนห้าโมง ตอนนี้สี่โมงยี่สิบฉันกลัวไปไม่ทัน อาจารย์ก็ไม่รู้นึกครึ้มอะไรให้สอบเก็บคะแนนวันนี้ บ้าบอ“ไ

ผับ JF สามทุ่มครึ่ง ผมตรงมาที่โต๊ะที่ถูกจองเอาไว้ เห็นเฮียหมูกำลังนั่งจัดแจงอาหารเครื่องดื่มกับสาวเสิร์ฟอยู่บนโซฟา พอผมเข้ามานั่งเฮียก็พยักหน้าทักทายด้วยสีหน้าแปลกใจนิดๆ ก่อนหันกลับไปคุยกับสาวเสิร์ฟต่อจนเสร็จธุระ สาวเสิร์ฟค้อมศีรษะให้แล้วผละออกไป เฮียหมูถึงหันมาทางผม “เฮ้ยทำไมมาเร็ว ปกติต้องสี่ห้าทุ่มเลยนี่” “เคลียร์งานเสร็จเร็ว” ผมเอนหลังพิงโซฟาเหลือบมองโต๊ะว่างๆ ตรงหน้า อยากได้เหล้าสักแก้ว “อืม เรื่องที่แพ้วันนี้ก็อย่าไปคิดมาก” ผมเหลือบมองใบหน้าปลอบใจของเฮีย นี่ยังคิดว่าผมรู้สึกผิดกับเรื่องนั้นอยู่หรือไง ถึงผมจะเสียใจที่ไม่ได้ที่หนึ่งแต่นั่นก็ไม่ทำผมช็อกเท่าเห็นตู้เสื้อผ้าโล่งๆ “หือไม่ใช่เหรอ?” เฮียเอียงคอถามเมื่อสายตาผมไม่ได้บอกแบบนั้น ผมส่ายหน้า ทั้งไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ ก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเล่น ไม่ได้สนใจเฮียอีก จนเครื่องดื่มทยอยมาเสิร์ฟ ผมกระดกเบียร์ไปสามกระป๋องริกกี้ก็เดินควงคะนิ้งเข้ามาในผับตอนสี่ทุ่มพอดี หลังจัดแจงหาที่นั่งให้เมียมันเสร็จ ริกกี้ก็หันมาทางผม “มึงมาเร็ว มาคนเดียว?”“ใช่

ระหว่างทางนั่งรถเมล์กลับบ้าน เสียงเตือนจากโทรศัพท์ที่ถือค้างไว้อยู่บนตักก็ดังขึ้น ฉันเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นรูปที่ถูกแท็กในเฟซบุ๊ก‘มากินข้าวเย็นกับคุณแฟน อาหารอร่อย~ ที่สำคัญพนักงานเสิร์ฟหน้าคุ้นมาก กอไก่ล้านตัว’ ติดแฮชแท็ก #อาหารทานเล่นนี่มันไม่ใช่ภาพที่ฉันถ่ายให้หนิ ยัยน้ำชาแอบถ่ายภาพคู่กับพี่แสงโดยมีฉันติดอยู่ในเฟรมแล้วก็เอามาโพสต์ ว่าแต่ใครอนุญาตให้เธอแท็กชื่อฉันเนี่ย แล้วแฮชแท็กอาหารทานเล่นมันแปลว่าอะไร ฉันมองอย่างร้อนใจ กำลังจะลบแท็กออกคอมเม้นท์ในเชิงลบก็เด้งขึ้นมากระแทกตา โดยเฉพาะยัยพะแพงน้องสาวพี่แสงเป็นตัวปั่นดีๆ นี่เอง ไม่นานทั้งเพื่อนพี่แสง เพื่อนน้ำชา และบรรดาลูกหาบของพะแพงก็แห่เข้ามาคอมเม้นท์ยิ่งกว่าพวกอีแร้งรุมเหยื่อ ไม่ถึงห้านาทีก็ปาเข้าไปเกือบห้าสิบเม้นท์แล้ว ฉันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มองคอมเม้นท์ที่เต็มไปด้วยถ้อยคำจิกกัด ไม่รู้เกลียดอะไรฉันนักหนา พอเลิกกับพี่แสงก็กลายเป็นหมาหัวเน่า ถูกมองด้วยสายตารังเกียจ ถึงเหตุผลที่เลิกกันยากจะให้อภัยแต่ก็ไม่ควรตามก่อกวนกันแบบนี้! ความรู้สึกกล้ำกลืนทำฉันแทบอยากปิดเฟซบุ๊กหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทำแ

“เทียน”เสียงเรียกดังขึ้นด้านหลัง เรซเดินมาจากทางห้องน้ำ แต่ตัวหึ่งไปด้วยกลิ่นบุหรี่ จำได้ว่าเมื่อเช้าก็ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาเหมือนกันแต่ไม่รุนแรงขนาดนี้ฉันขมวดคิ้วหน้าตึงใส่ผู้ชายที่ทำตัวเป็นมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม เอามือปิดจมูกอย่างรังเกียจ“นายสูบบุหรี่มากไปหรือเปล่า กลิ่นแรงขนาดนี้ กลัวไม่ได้ตายเร็วหรือไง” ฉันรีบเดินออกมาอย่างไม่คิดจะอยู่ใกล้ให้เสียสุขภาพจิตแต่ว่าเรซคว้าข้อมือฉันเอาไว้ก่อน“เดี๋ยว”“มีอะไรอีก” ฉันสลัดมือออกทันที จ้องเรซนัยน์ตาขวาง“.....” เรซมองฉันนิ่ง พอเห็นว่าเขาไม่คิดจะพูดอะไรฉันก็ไม่รั้งรอ หันหน้าเดินออกมา“เรื่องที่พูดเมื่อเช้า ไม่ได้ตั้งใจ” เสียงเรซโพล่งขึ้นมากะทันหัน ฉันชะงักฝีเท้า เบือนหน้ากลับไปแค่ครึ่งเสี้ยว คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น “นี่นายตามฉันมาหรือเปล่า”“อือ” เรซยอมรับหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ความประหลาดใจในน้ำเสียงที่เหมือนรู้สึกผิดของเรซโดนปัดตกทันทีที่เขายอมรับว่าตามฉันมา ฉันจ้องหน้าเรซอย่างโกรธๆ“นายจะตามฉันทำไม!”เรซมองนิ่งๆ แล้วพูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ “คะนิ้ง... ไม่สบาย”“ห๊ะ?”ฉันกะพริบตาอย่างงวยงงกับข้ออ้างข

Race – 8 “เฮ้ย มึงมานอนอะไรตรงนี้วะ” เสียงแข็งห้วนดังข้างหู ผมนอนเหยียดตัวอยู่บนระเบียงใกล้กับห้องพักผู้ป่วยของคะนิ้ง ขยับแขนที่พาดปิดตาออกก็เห็นริกกี้กำลังใช้สายตาขวางๆ มองมา ผมลุกขึ้นนั่งอย่างขี้เกียจ ขยับที่ให้มัน เผื่อมันจะอยากนั่งบ้าง แต่ริกกี้ไม่ได้ขยับจากตำแหน่งที่ยืนในตอนแรกมากเท่าไหร่ มันมองข้ามระเบียงตึกออกไปอย่างไม่ใส่ใจ “กูนึกว่ามึงไปกับเทียนซะอีก” “เปล่า” ริกกี้ดึงสายตากลับมาจ้องผมราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง “มึงคิดยังไง” “อะไร” ผมมองตอบแววตาคมกริบของริกกี้ แกล้งเป็นไม่เข้าใจว่ามันพูดเรื่องอะไร “เทียนไม่ได้สนใจ” ริกกี้พูดเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ภายในใจคนฟังกลับหนักอึ้งขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ผมลดสายตาลง ไม่แสดงความปั่นป่วนในแววตาให้ใครเห็น “อืม” “แล้วมึงคิดยังไง” มันวกกลับเข้ามาที่คำถามเดิมอย่างอดทน น้ำเสียงติดรำคาญ “กูจะเลิกบุหรี่” พูดเสร็จผมหยิบเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้นเดินออกมาทันที ไม่สนใจสายตามึนๆ งงๆ ของริกกี้ข้างหล