Todos os capítulos de สัมผัสร้าย สัมผัสรัก: Capítulo 111 - Capítulo 120

เรซเดินเข้ามาจับแขนฉันแล้วพาเข้าห้องน้ำ ฉันอ้ำอึ้ง มองใบหน้าแข็งขันตั้งใจของเรซอย่างพูดอะไรไม่ออก นี่มันมากกว่าเช็ดตัวอีกไม่ใช่เหรอ “เรซ ฉันอาบเอง ฉันทำเอง นายไม่ต้อง ...อ๊ะ” ฉันผลักเรซออก ปัดป้องมือที่จะช่วยถอดเสื้อผ้าเป็นพัลวัน แต่พอเขาละมือออกจากร่างฉันจริงๆ ฉันก็เซแถ่ดๆ ตอนพยายามจะก้มลงถกขากางเกงยีนที่รัดแน่นออก ชุดนี้สปายให้ยืมใส่ ตอนฉันไปหาลูกกอล์ฟคือไปแต่ตัวจริงๆ ไม่ได้เอาอะไรติดไปด้วยนอกจากกระเป๋ากับโทรศัพท์ “เห็นหรือเปล่าแค่จะยืนเองยังไม่ไหว เมาแล้วอยู่เฉยๆ” “ไม่ใช่สักหน่อย กางเกงมันถอดยาก” ฉันเถียง เรซไม่พูดอะไร เขารวบเอวฉันยกขึ้นไปนั่งบนขอบอ่างล้างหน้า ช่วยฉันถอดกางเกงออกแต่เพราะมันแน่นมาก พอดึงลงกางเกงชั้นในก็ติดลงไปด้วย ฉันกลั้นหายใจเฮือก รีบเอามือปิดจุดซ่อนเร้นอย่างอกสั่นขวัญแขวนแต่เรซกลับไม่ได้เยาะเย้ยหรือแสดงอาการทางสีหน้าให้ฉันต้องอับอายเลยสักนิด ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขามากจริงอยู่ว่าพวกเราเคยเห็นร่างเปล่าเปลือยของกันและกันจนชินตาแล้ว แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเปราะบางต่อสภาพจิตใจฉันมาก เราเพิ่

แสงมองเฟซบุ๊กแฟนเก่าที่ขึ้นสเตตัสกำลังคบกับคนใหม่ด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก ตอนนั้นน้ำชาก็โทรมาพอดี หน้าเฟซบุ๊กตัดมาที่สายโทรเข้ากะทันหันความจริงวันนี้ทั้งคู่มีนัดทานข้าวเย็นด้วยกัน แสงต้องไปรับน้ำชาที่มหาลัย แต่เขากลับลืมไปซะสนิท รู้ตัวอีกทีก็ขับรถมาโผล่ที่หน้าหอพักเก่า หอพักที่เขาเคยอยู่กับเทียน ความจริงแล้วตั้งแต่เทียนย้ายออก เขาไม่เคยมาที่นี่อีก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกคิดถึงขึ้นมา แสงทำได้เพียงแหงนหน้าขึ้นไปมองบนชั้นที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกัน ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนดูอยู่แบบนั้นหลังรู้เรื่องคลิปเสียงของน้องสาว วูบหนึ่งแสงรู้สึกผิดต่อเทียนและนึกเสียดาย... แต่เรื่องที่เทียนมีอะไรกับเรซระหว่างคบเขามันก็คือเรื่องจริง ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแสงก็มองข้ามเรื่องนั้นไปไม่ได้ เขาเกลียดคนโกหก แต่เกลียดที่สุดคือการนอกใจ เฮ้อ... แสงถอนหายใจ มองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีคนกำลังรอคอยเขาอยู่ แล้วกดรับ เดินมาขึ้นรถโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีก:: เทียน :: หลายวันต่อมาเรซพาฉันมาเก็บของที่เซฟเฮาส์ อีกไม่กี่วันฮานก็จะมาอยู่ต่อ ความจริงก็ไม่มีอะไรมาก เอาแค่เสื

หลังทบทวนตัวเองอยู่นาน ฉันก็ตัดสินใจลาออกจากงานที่ร้านสะดวกซื้อเพราะสงสารเรซ เขามารับมาส่งฉันตลอดเวลาจริงๆ ขนาดวันไหนไปเดิมพันแข่งรถกลับมาเหนื่อยๆ ก็มาจอดรถรอจนฉันเลิกงานแล้วกลับไปพร้อมกัน ตอนแรกฉันก็คิดว่าคงเป็นช่วงโปรโมชั่น อะไรใหม่ๆ ก็ดีหมด และฉันก็เผื่อใจเอาไว้แล้วด้วย แต่ฉันประเมินเรซต่ำไป เขาไม่เคยอ้างเหตุผลงี่เง่ากับฉัน แต่มักจะหาเหตุผลเพื่อจะได้อยู่กับฉันตลอดเวลา แทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกับก่อนหน้านี้ฉันมองข้อความที่เพิ่งตอบกลับเรซไปแล้วอมยิ้มให้กับความกังวลไม่เข้าเรื่องของเขา ฉันบอกว่าจะติดรถไปกับคะนิ้งแต่เรซกังวลเรื่องที่จอดรถ ไม่อยากให้เราเอารถมาเอง และบอกให้คะนิ้งเอารถไปจอดไว้ที่อู่แล้วให้เด็กอู่ไปส่ง ฉันละเชื่อเขาเลย แต่ปัญหาเรื่องที่จอดรถก็ดูแคลนไม่ได้จริงๆ วันนี้เรซมีแข่งรถที่สนามของลูอิส เพื่อนฮาน คนที่ฉันเคยแจ๋นไปนั่งรถด้วยเมื่อตอนนั้น เรซต้องออกไปเตรียมตัวตั้งแต่เช้า แต่ลงแข่งจริงๆ คือตอนบ่าย ถือเป็นนัดแก้ตัวในสนามแข่งอย่างเป็นทางการของเรซหลังจากที่แพ้คลื่นในงานแข่งรถการกุศลคราวก่อน“เรซแนะนำให้เอารถไปจอดทิ้งไว้ที่อู่น่ะ แล้วให้คนที่อู่ขับรถไปส่ง” ฉันลอกข้อ

จุมพิตแสนร้อนแรงแผ่วไล้ไปตามต้นแขน เรียวขาเปลือยเปล่าสอดเกยกันอยู่ใต้ผ้าห่ม คนหนึ่งเหยียดเกร็งอีกคนขยับเข้าออก เสียงกระทบอย่างเร่าร้อนดังลอดออกมาจากผ้าห่มล้อไปกับเสียงครางอื้ออึงในลำคอ สักพักผ้าห่มที่ทานแรงสั่นสะเทือนไม่ไหวก็หลุดออก เผยให้เห็นร่างขาวนวลผุดผ่องสองร่างนอนตะแคงสอดประสานกันอย่างโจ่งแจ้งอยู่บนเตียงท่ามกลางแสงสีสันหม่นยามอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามากระทบ กลับกลายเป็นฉากที่สวยงามราวกับหลุดเข้าไปในภาพวาดของจิตกรเอก เรซลูบคลำเรือนร่างด้านหน้าของฉันอย่างสะเปะสะปะแต่กลับกระตุ้นให้รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจอย่างคาดไม่ถึง กระนั้นจุดรวมความอ่อนไหวทั้งมวลก็ไหลไปจมอยู่ด้านล่าง ทุกครั้งที่ถูกกระแทกเข้าใส่เรซทำฉันสะดุ้งสะเทือนเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ดิ่งลึกลงสู่ห้วงปรารถนาไร้ก้นบึ้ง “เรซ... อะ~ อ๊ะ... อื้อ” เรซยกเรียวขาฉันขึ้น ทำให้ฉันทั้งเกร็งทั้งเสียวซ่านจนแทบคลุ้มคลั่ง แรงกระแทกกระทั้นดุเดือดถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ พาเราทั้งคู่ลอยละล่องไปกับสายธารแห่งความสุขสมที่ปะทุออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า “เรซ” ฉันทุบแผ่นอกแกร่งเบาๆ อ

บทจะดื้อเรซก็เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ตลอด ไม่ยอมเปิดใจอะไรง่ายๆ หลังกินข้าวเสร็จ ฉันเก็บจานไปล้างแล้วเปลี่ยนชุดไปเรียน เรซขับรถมาส่ง ระหว่างทางเราพูดคุยกันน้อยมากแทบนับคำได้ เหมือนย้อนกลับไปช่วงที่ยังไม่ได้คบกัน “อ้าวเทียน มาเมื่อไหร่เนี่ย กินข้าวยัง” คะนิ้งกับทีมเพื่อนๆ เดินออกจากศูนย์อาหารมาเจอฉันที่ถนนหน้าตึกเรียนพอดี ฉันยิ้มทักทายทุกคนตามปกติ “อื้ม เรียบร้อยแล้ว” “เรซมาส่งเหรอ” “อืม” ฉันพยักหน้าให้คะนิ้ง เดินตามคนอื่นๆ เข้ามาในตึก “เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าเครียดๆ” คะนิ้งท้วง เธอมองหน้าฉันด้วยแววตาผิดสังเกต ฉันถอนหายใจอย่างลังเล แต่สุดท้ายก็ระบายความอัดอั้นข้างในออกมา คะนิ้งฟังฉันเล่าแล้วครุ่นคิดด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะเรื่องที่ฉันพูดค่อนข้างยาวและเป็นส่วนตัว เพื่อนที่มาด้วยจึงล่วงหน้ากันไปก่อนไม่เว้นแม้แต่เค้ก ตอนนี้จึงเหลือแค่ฉันกับคะนิ้งอยู่ใต้ตึกกันสองคน “นิ้งไม่เข้าใจว่าเทียนกลัวอะไร อย่าคิดมากสิ เรซไม่ใช่คนโง่ที่ยอมให้ใครมาเกาะ เว้นแต่ว่าเขายินดีให้เกาะ” คะนิ้งพูดแบบนี้ ฉันควรรู้สึกดีหรือไ