Todos los capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 231 - Capítulo 240

ตระกูลเว่ยจะเป็นอย่างไรนางมิได้ใส่ใจสิ่งที่เซวียหว่านอี้กังวลคือหวังหย่วนจะเผยพิรุธจนถูกคนจับตามองหรือไม่……“คุณชาย!”เย่อันมองดูสีหน้าอันซีดเผือดของเย่จั๋ว แววตาฉายชัดถึงความวิตกกังวลวิธีการขจัดพิษยังคงเป็นการรีดเลือดพิษออกมาที่ต่างไปจากคราก่อนคือหนนี้มีตัวยาเข้ามาช่วยเสริม ความเจ็บปวดทรมานจึงทวีความรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเย่จั๋วระบายลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางเอ่ยว่า “ปฏิกิริยาช้าไปสักหน่อย”เขาหมายถึงเซวียหว่านอี้เมื่อครู่เย่จั๋วได้รับข่าวที่หวังเหลยนำมารายงาน ต่อให้กำลังตกอยู่ในความเจ็บปวดแสนสาหัส เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะนึกอยากหัวเราะออกมาแน่นอนว่า ยังมีความรู้สึกเบาใจเจืออยู่หลายส่วนอย่างน้อยนางก็ฉุกคิดได้แล้วมิใช่หรือ?ในเมื่อช่วยนางจัดการปัญหาแล้ว จะปล่อยให้เหลือร่องรอยสาวถึงตัวได้อย่างไร“แจ้งฮูหยิน แล้วส่งคนไปจับตาดูหวังหย่วนเพิ่มอีกทางหนึ่ง”จัดการ “พี่น้อง” ของเขาไปคนหนึ่ง หากหวังหย่วนเกิดผูกใจเจ็บต่อฮูหยินของเขาขึ้นมา คงเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวไม่น้อยเมื่อล่วงรู้เรื่องนั้น เย่จั๋วย่อมต้องส่งคนสนิทไปตรวจสอบให้แน่ชัดองครักษ์เงาของ

สายฝนมาพร้อมเสียงฟ้าร้องโหมกระหน่ำลงมาอีกครา หอบเอาความร้อนระอุระลอกหนึ่งถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวเซวียหมิงเฟยสวมอาภรณ์เนื้อบางเบาก้าวเข้าสู่เรือนชุ่ยเวย ภายในใจนั้นปะปนเปกันจนยากจะอธิบายในชาติภพก่อน นางมิได้พำนักอยู่ที่นี่สวนจื่อเวยต่างหากที่เป็นเรือนหลักในเรือนหลังของจวนเจิ้นกั๋วกงไม่ว่าจะเป็นทำเลที่ตั้งหรือสภาพแวดล้อม ล้วนเป็นเลิศที่สุดไฉนวาสนาของผู้คนจึงแตกต่างกันถึงเพียงนี้ นางมิอาจเข้าใจได้เลยหรือว่าดวงตาของเย่จั๋วจะมีปัญหากระนั้นหรือ?เห็นอยู่ชัด ๆ ว่านางงดงามกว่าเซวียหว่านอี้ เหตุใดบุรุษผู้นั้นจึงมิได้มีใจให้นางแม้แต่น้อยเมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็เห็นเซวียหว่านอี้ถือพัดกลมในมือ พลางชี้ไปยังตำแหน่งด้านข้างนางกรอกตา ก่อนจะเดินตรงเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งสายตาจับจ้องไปที่อาภรณ์เกาะอกกระโปรงยาวของอีกฝ่าย ซึ่งเผยให้เห็นหัวไหล่และท่อนแขนอันขาวผ่อง“เหตุใดจึงไม่ใช้น้ำแข็งเล่า?”ตระกูลฉู่อาจจำเป็นต้องตระหนี่ในการใช้สอย ทว่าจวนเจิ้นกั๋วกงนั้นอำนาจวาสนาล้นฟ้า ไม่จำเป็นต้องประหยัดเพียงนี้เซวียหว่านอี้หรี่ตาลงครึ่งหนึ่งด้วยท่าทางเกียจคร้าน “ยังไม่ถึงเวลา”ยามนี้แม้จะร

นางจำได้ว่าในสายพระเนตรของฝ่าบาท เซี่ยเหิงนับว่าเป็นผู้ที่พอจะมีหน้ามีตาอยู่บ้างชาติก่อนตระกูลเว่ยมิได้ประสบเหตุเภทภัย อย่างน้อยก่อนที่เซี่ยเหิงจะขึ้นครองราชย์และนางสิ้นใจ ก็มิได้มีเรื่องราวเลวร้ายเช่นนี้เกิดขึ้นการกลับมาเกิดใหม่ของนาง แท้จริงแล้วได้ก่อให้เกิดผลกระทบอันใดขึ้นกันแน่?มิอาจเข้าใจ ทั้งยังไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากถามผู้ใด ได้แต่เก็บงำความกลัดกลุ้มไว้ภายในใจเพียงลำพังส่วนเรื่องของฉู่ยวน นางจำต้องปิดปากเงียบให้สนิทอย่างแน่นอนมิเช่นนั้นเล่า?จะให้บอกว่าชาติก่อนนางรู้ว่าเขากลายเป็นขุนนางขั้นหนึ่ง มีอำนาจล้นฟ้าเหนือผู้คน ชาตินี้ข้าจึงต้องช่วงชิงวาสนาการแต่งงานนี้มาให้ได้งั้นรึ?หรือจะใช้เหตุผลอื่นมาปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อตบตากัน?คิดว่านางเซวียหมิงเฟยเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสาต่อโลกกระนั้นหรือ?ฉู่ยวนสามารถก้าวขึ้นไปสู่สถานะเช่นในชาติก่อนได้ จะเป็นคนไร้สติปัญญาได้หรือ?หากค่อย ๆ แกะรอยสืบสาวราวเรื่องอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ช้าก็เร็วสักวันหนึ่งย่อมต้องระแคะระคายถึงความผิดแผกนางจะขุดหลุมฝังศพตนเองได้อย่างไรจะให้เดิมพันว่าฉู่ยวนเฉลียวฉลาดไม่เท่านางกระนั้นหรือ?ผ

อนุหลานถือกำเนิดในครอบครัวสามัญชน จึงรู้เรื่องกฎระเบียบของตระกูลสูงศักดิ์เพียงน้อยนิดมารยาทที่พอมีติดตัวในยามนี้ ก็ล้วนได้รับการอบรมสั่งสอนจากแม่นมข้างกายนายหญิงหลังจากที่เข้ามาอยู่ในจวนแล้วทั้งสิ้นเซวียหว่านอี้เอ่ยว่า “พี่สะใภ้ของข้ามีจิตใจอ่อนโยนเมตตา ปฏิบัติต่อบ่าวไพร่ในจวนด้วยความโอบอ้อมอารีเสมอมา ในเมื่อเจ้าเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว เพียงปรนนิบัติดูแลพี่ชายและพี่สะใภ้ของข้าให้ดี ย่อมมีที่ยืนให้เจ้าพักพิงกายในจวนแห่งนี้อย่างแน่นอน”อนุหลานขานรับอย่างนอบน้อม “เจ้าค่ะ อนุจะจดจำใส่ใจไว้เป็นอย่างดี ขอฮูหยินโปรดวางใจ”นายหญิงเป็นคนดีดั่งคำเล่าลือ และคุณชายเองก็เป็นสุภาพชนยิ่งนักเข้ามาอยู่ในจวนได้หลายวัน มีเพียงวันแรกที่ได้ปรนนิบัติรับใช้คุณชาย แม้จะได้รับมอบยาห้ามครรภ์ในทันที อนุหลานก็เข้าใจในเหตุผลนั้นยามนี้นายหญิงกำลังตั้งครรภ์ นางจึงจำต้องคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายทุกวันรอจนกว่านายหญิงจะให้กำเนิดคุณชายน้อย นางคิดว่าคงจะหยุดยาห้ามครรภ์ได้อนุหลานเฝ้ารอคอยด้วยความหวัง ขอให้นายหญิงให้กำเนิดบุตรชายในคราเดียวเช่นนั้นในภายภาคหน้า นางเองก็อาจมีโอกาสได้มีบุตรชายหรือบุตรสาวไว้พึ่งพิงยาม

เย่จั๋วพยักหน้า มิได้เอ่ยว่าถูก หรือผิดแต่อย่างใด“ยังมีอีกหรือไม่?”เซวียหว่านอี้สบสายตากับเขา แววตาของเขาช่างอ่อนโยน คล้ายดั่งกำลังให้กำลังใจสายตาเช่นนี้ ทำให้นางเหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่งสองชาติภพ นี่เป็นคราแรกที่ถูกสายตาเช่นนี้โอบล้อมเอาไว้ที่แท้…นางกำมือแน่น ปล่อยให้เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือคือความรู้สึกเช่นนี้หรือ?ความรู้สึกเบาหวิว ราวกับจมดิ่งลงในปุยเมฆ ช่างชวนให้รู้สึกเหมือนฝัน“หากชายารองตั้งครรภ์จริง องค์ชายห้าเพื่อเห็นแก่การแต่งงานกับจวนติ้งหย่วนโหว ย่อมต้องไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้ได้ลืมตาดูโลกเป็นแน่”เย่จั๋วพยักหน้า “ว่าต่อเถิด”หัวใจของเซวียหว่านอี้กระตุกไหวรุนแรง “ทว่าหากเด็กคนนี้สิ้นใจไป ฝ่าบาทคงจะทรงกริ้วองค์ชายห้ายิ่งนัก ถึงขั้นคิดว่าเพื่อจวนติ้งหย่วนโหวแล้ว แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนก็ยังมิอาจละเว้น ย่อมคาดเดาได้โดยพลันว่าองค์ชายห้ามีใจหมายปองตำแหน่งรัชทายาท”นางระบายลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “เช่นนี้แล้ว ต่อให้จวนติ้งหย่วนโหวจะยอมรับได้ แต่ฝ่าบาทก็มิอาจปล่อยให้การมงคลสมรสนี้เกิดขึ้นได้เจ้าค่ะ”นัยน์ตาของเย่จั๋วฉายแววขบขันเข้มข้นขึ้น “ยังมีอีกหรือไม่?”ยังมีอี