All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 211 - Chapter 220

เมื่อได้ยินวาจานี้ หวังหย่วนก็กระจ่างแจ้งแก่ใจเขาพยักหน้าพลางเอ่ย “ข้าจัดการเอง”หวังเหลยหรี่ตายิ้มพลางจ้องมองตะเกียบ ขยับมือเช็ดถูต่อไปยามทอดสายตามองคราบจางๆ ที่หลงเหลือบนผ้าเช็ดหน้าสีขาวดุจหิมะ เขาก็เปลี่ยนตำแหน่งเช็ดใหม่ กระทั่งผ้าผืนนั้นไร้ซึ่งรอยเปื้อนใด ๆ หลังเช็ดถู จึงค่อยหยุดมือเขาผันตัวจากการเป็นองครักษ์เงาตระกูลเย่มาปฏิบัติหน้าที่ในที่แจ้งซึ่งแตกต่างจากคนประเภทหวังหย่วนหากกล่าวถึงการสืบเสาะข่าวสาร อาจเรียกได้ว่ากินกันไม่ลงงูมีทางงู หนูมีทางหนู ทว่าหากว่ากันตามจริงแล้ว คนเยี่ยงหวังหย่วนกลับได้เปรียบยิ่งกว่าโดยเฉพาะตัวหวังหย่วนผู้นี้ ที่คบหาสหายกว้างขวางมิใช่ธรรมดาบิดามารดาสิ้นใจตั้งแต่เขายังเยาว์ ต้องตกระกำลำบากเป็นขอทานน้อยคอยแย่งชิงอาหารกับสุนัขจรจัดภายหลังได้รับความเมตตาจากชายชราผู้หนึ่งรับไปเลี้ยงดู ทั้งยังถ่ายทอดวิชาหมัดมวยให้บ้างพอป้องกันตัวครั้นอายุได้สิบกว่าปี ชายชราผู้นั้นล้มป่วยและจากไป เขาจัดการฝังศพบิดาบุญธรรมเรียบร้อยแล้วจึงเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงอาศัยฝีไม้ลายมือที่นับว่าไม่เลวไปสมัครเป็นผู้คุ้มกันภัยหลายปีในการคุ้มกันขบวนสินค้าทำให้เข

หรือบางที อาจถูกเย่จั๋ว “ข่มขู่” เข้าให้แล้วนางค่อนข้างปักใจเชื่อข้อแรกมากกว่าเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องรอง หากแผนการล่วงรู้ไปถึงหูเย่จั๋วเข้าจริง ๆ เขาจะต้องขัดขวางนางเป็นแน่เซวียหว่านอี้ยังมีหมากสุดท้ายหลงเหลืออยู่ลงมือสังหารฉู่ยวนด้วยตนเอง ใช้วิธีการที่สาแก่ใจที่สุดยามนี้เขาเป็นน้องเขยของนาง ย่อมต้องสบโอกาสลงมือได้สักคราทว่าด้วยเหตุใดกันเล่าชาติก่อนนางตายอย่างทุกข์ทรมานเพียงนั้น ย่อมต้องให้ฉู่ยวนค่อย ๆ ตกตายไปเช่นกันเช่นนี้จึงจะสามารถขจัดมารในใจของนางได้……ณ ห้องทรงพระอักษรหัวหน้าขันทีจางเดินเข้ามา เอ่ยเสียงต่ำทูลรายงานต่อองค์จักรพรรดิที่กำลังตรวจฎีกา“ฝ่าบาท พ่อบ้านตระกูลเย่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ส่งคนนำข่าวเข้ามาในวังพ่ะย่ะค่ะ”ฝ่าบาทมิได้เงยหน้าขึ้น ปลายพู่กันสีชาดในมือตวัดลงบนหน้ากระดาษ“เรื่องอันใด?”พระองค์ทรงคาดว่าอาจเป็นเรื่องส่วนตัว หากเป็นผู้อื่นคงมิกล้ากระทำเช่นนี้หัวหน้าขันทีจางกราบทูล “แม่ทัพเย่บังเอิญพบตัวคุณชายสี่ตระกูลเว่ยที่เมืองทางเหนือพ่ะย่ะค่ะ”ปลายพู่กันชะงักค้าง หมึกสีชาดหยดลงบนฎีกา ปรากฏเป็นรอยด่างอันสะดุดตาเมื่อเงยหน้าขึ้น จึงเผยให

ส่วนเรื่องที่ว่าเมื่อถานรั่วอวี่จากไปแล้ว เขาจะรู้สึกไม่คุ้นชินหรือไม่นั้น?หรงเจวี๋ยไม่คิดว่าตนเองโง่เขลา เขามองเห็นหัวใจตนเองได้อย่างกระจ่างแจ้งหากมีใจปฏิพัทธ์ ย่อมไม่ปล่อยวันเวลาให้ล่วงเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ถึงหกปีตลอดหกปีมานี้ เขาปราศจากทั้งสาวใช้ต้นห้องและอนุทว่าเขาก็มิใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ยเพียงแต่ยามนึกถึงว่าต้องร่วมอภิรมย์กับสตรีที่มิได้รักใคร่ ความรู้สึกคลื่นเหียนสายหนึ่งพลันวนเวียนอยู่ภายในจิตใจทั้งรู้สึกผิดต่อตนเองและรู้สึกผิดต่ออีกฝ่ายเช่นกันคำตอบของเขาแม้โหดร้าย ทว่ายังคงไว้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรีมาถึงขั้นนี้ ถานรั่วอวี่ไม่หลงเหลือความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แม้เพียงเศษเสี้ยวคนทั้งสอง ถึงคราวต้องแยกทางกันแล้วจริง ๆเช้าตรู่วันรุ่งขึ้นผู้ดูแลจวนกั๋วกงนำหนังสือหย่าขาดเดินทางไปยังศาลาว่าการส่วนถานรั่วอวี่เดินทางไปพบหนางหยวน“จากไปแล้วเจ้าจะไปที่ใด?” นางหยวนเอ่ยถามความจริงนางสามารถไปได้หลายแห่งหน ทรัพย์สินที่มอบให้นั้นมากพอให้นางใช้ชีวิตช่วงครึ่งหลังได้อย่างสงบสุขมั่นคงถานรั่วอวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ยามนี้ข้ายังคิดไม่ออกเจ้าค่ะ อาจจะออกเดินทางท่องเที่ยวไ

มนุษย์เราย่อมมีข้อด้อยสักประการหนึ่งเสมอ“ฮูหยินตระกูลเย่ในแต่ละรุ่น เกินกว่าเจ็ดส่วนล้วนเข้าสู่สนามรบ”หรงเจวี๋ยทอดสายตามองกระดานหมากเบื้องหน้า ตัวหมากหยกเย็นสีหมึกอยู่ในนิ้วเรียวยาวขาวผ่องของเขา สองสีตัดสลับงดงามจับตายิ่งนัก“ฮูหยินสี่เล่า ยามนี้อยู่ที่ใด?”บิดาของเย่จั๋วเป็นบุตรคนโต เบื้องล่างยังมีอาอีกสามคน ในจำนวนนั้นน้องสามเป็นลูกอนุ ส่วนอีกสามคนล้วนเป็นบุตรสายตรงทั้งสี่ท่านนี้ น้องรองและน้องสามพลีชีพในสนามรบแดนเหนือ ส่วนน้องสี่สิ้นใจในการศึกที่หนานหยวนสะใภ้ทั้งสี่ นอกจากฮูหยินสี่แล้ว อีกสามท่านล้วนสละชีพในสนามรบหนานหยวนมีเพียงฮูหยินสี่แห่งตระกูลเย่ที่ไม่สันทัดการศึก นางจึงรั้งอยู่ที่จวน คอยช่วยฮูหยินผู้เฒ่าดูแลจวนแม่ทัพอันใหญ่โตยามข่าวการตายของนายท่านสี่ส่งมาถึง ฮูหยินผู้เฒ่าก็ตรอมใจจนสิ้นลมในทันทีฮูหยินสี่ข่มกลั้นความโศกเศร้า จัดการงานศพของทุกคนจนเสร็จสิ้น ทิ้งจดหมายสั่งเสียไว้ให้เย่จั๋วที่เวลานั้นยังคงหมดสติไม่ได้ความ แล้วจึงจากไปเย่จั๋วกล่าว “อยู่ที่ศาลบรรพชน”หรงเจวี๋ยตะลึงงันไปเล็กน้อย “...”ศาลบรรพชนหรือ?เขาเลิกคิ้วมองไปทางทิศหนึ่ง“จากไปไม่ถึงสองเดือน

เขาจะออกหน้าจัดการเรื่องนี้ให้หรงเจวี๋ยเองใต้เท้าซุนมีอายุย่างเข้าหกสิบปีแล้ว อีกสองปีเห็นทีจะต้องอำลาราชการถึงยามนั้นค่อยพาฮูหยินกลับไปยังบ้านเกิด ย่อมมีทางการในท้องถิ่นคอยดูแลยามแก่เฒ่าใต้เข่าเขามีเพียงบุตรสาวสองคน หลานชายต่างก็เริ่มร่ำเรียนเพื่อสอบเข้ารับราชการกันแล้วหรงเจวี๋ยยังหนุ่มแน่นและโดดเด่นเหนือใคร การจะมารับตำแหน่งต่อจากเขา ย่อมไม่มีปัญหาอันใดอีกทั้งเขายังเป็นหลานแท้ ๆ ของฮองเฮา ได้รับความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาท แม้เจ้ากรมตรวจการขวาจะไม่พอใจ ก็ทำได้เพียงเก็บความขุ่นเคืองไว้ในอกเจ้ากรมตรวจการซ้ายขวาแก่งแย่งชิงดีกันในที่ลับมาหลายปี แต่เขาก็ยังคงเหนือกว่าอีกฝ่ายอยู่ขั้นหนึ่งเสมอเพียงแค่คิดก็ให้รู้สึกสาสมใจยิ่งนักหรงเจวี๋ยประสานมือคารวะกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสซุน แม้เรื่องนี้คนในสำนักของเราจะมิได้ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวโดยตรง ทว่าก็มีคนคอยช่วยอำนวยความสะดวกอยู่บ้าง รายละเอียดระบุไว้ในเอกสารราชการแล้ว ยังต้องรอให้ท่านผู้เฒ่าซุนตัดสินใจ”ท้ายที่สุดเขาก็เป็นเพียงรองเจ้ากรมตรวจการ เรื่องราวภายในกรมตรวจการ แม้ฝ่าบาทจะมีรับสั่งด้วยพระองค์เอง ก็ยังจำเป็นต้องรายง