Todos los capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 221 - Capítulo 230

จากนั้นจึงหันไปพูดกับหวังเหลยที่ติดตามมาข้างกายว่า “เจ้าก็ไปด้วยเถิด”“ขอรับ!”ภายในร้านมีเสื้อผ้าสำเร็จรูปมากมาย แบบเสื้อเองก็มีให้เลือกสรรไม่น้อยแน่นอนว่าราคาย่อมมีทั้งสูงและต่ำคละเคล้ากันไปที่ราคาแพงก็สูงถึงหลายพันตำลึง ส่วนที่ย่อมเยากว่าเพียงไม่กี่สิบตำลึงก็หาซื้อได้ผู้ที่สัญจรเข้าออกล้วนเป็นฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวยหรือไม่ก็สูงส่งด้วยลาภยศ“เย่กั๋วกงอนุญาตให้เจ้าออกจากจวนด้วยหรือ?” เซวียหมิงเฟยเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยชาติก่อนนางแต่งงานกับเย่จั๋ว หลังกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมก็แทบจะไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวเท้าออกจากจวนอ๋องอีกเลยจวนเจิ้นกั๋วกงงดงามหรูหราก็จริง ทว่าต้องอุดอู้อยู่ในที่แห่งนั้นนานนับปี ย่อมต้องเกิดความเบื่อหน่ายเป็นธรรมดาข้างกายมีเพียงบ่าวไพร่ ไร้ซึ่งพี่น้องหญิงที่รู้ใจให้พูดคุย ความโดดเดี่ยวอ้างว้างเช่นนั้น ทำให้นางยิ่งวิปลาสขึ้นทุกทีเหตุใดเซวียหว่านอี้ถึงทำได้เล่า?เมื่อได้ยินคำถามนั้น เซวียหว่านอี้จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “เหตุใดจะไม่อนุญาตเล่า?”เซวียหมิงเฟยอ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบโต้เช่นไรสวีหรูอี้เห็นดังนั้นจึงกล่าวขึ้นว่า “เจิ้นกั๋

นางดูเหมือนจะล่วงรู้ว่าเซวียหว่านอี้คงมิให้คำตอบแก่ตน จึงยกมือขึ้นลูบคางพลางเอ่ยว่า “หากเป็นเช่นนี้ ก็ยากยิ่งนัก อย่าว่าแต่ท่านที่เป็นเพียงฮูหยินกั๋วกงเลย ต่อให้เป็นข้า ก็ยังไม่มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายขุนนางในราชสำนักได้”“ทว่า...” นางมองเซวียหว่านอี้ “ยามนี้แม่ทัพเย่เป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อยิ่งนัก หากเขายินยอมลงมือ...”เซวียหว่านอี้มองสตรีเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉยอีกฝ่ายกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยี “อย่างมากก็เพียงถูกถอดยศถาบรรดาศักดิ์จวนกั๋วกง ส่วนอื่นนั้นไม่น่าแปรเปลี่ยน เช่นตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นกั๋วก็ยังคงรักษาไว้ได้”เซวียหว่านอี้ “...”เมื่อเห็นท่าทีเงียบงันของนาง เซี่ยฉานก็อดมิได้ที่จะหัวเราะออกมา“ล้วนเป็นขุนนางขั้นหนึ่ง ย่อมคุ้มค่า”นางหัวเราะอย่างเบิกบานใจ เซวียหว่านอี้เพียงรู้สึกว่าองค์หญิงผู้นี้ช่างมีความคิดอ่านที่ทะลุปรุโปร่งยิ่งนัก“ตำแหน่งกั๋วกงแม้เป็นขุนนางขั้นหนึ่ง ทว่าสามารถสืบทอดทางสายเลือดได้”แต่ตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นกั๋วมิอาจทำเช่นนั้นได้ทว่า ตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นกั๋วนี้ก็มิอาจสูญเสียไปได้เช่นกัน เพราะนี่คือสิ่งที่ตระกูลเย่แลกมาด้วยเลือดและน้ำตาตำแหน่งขุนนางและบรรดาศ

“พวกเจ้าสองคนล้วนขายตัวเป็นทาสตลอดชีพ หากหาสามีที่เป็นผู้ดูแลในจวน บุตรหลานในภายภาคหน้าก็ย่อมตกเป็นทาสในเรือนเบี้ยเช่นกัน เคยคิดถึงอนาคตของพวกเขาบ้างหรือไม่?”ลูกหลานของพวกนางจะต้องเป็นทาสสืบไปชั่วลูกชั่วหลาน“เจินจู เจ้าและเฝ่ยชุ่ยเติบโตมาพร้อมกับข้า ติดตามรับใช้ข้างกายข้ามาเนิ่นนานถึงสิบปี”“ยามนี้ข้าออกเรือนแล้ว พวกเจ้าสองคนอายุมากกว่าข้าอยู่สองสามปี สมควรจะมีชีวิตเป็นของตนเองได้แล้ว”นางยิ้มปลอบโยนพลางเอ่ยว่า “ข้างกายข้ายังมีแม่นมเฉินอยู่ อีกทั้งต่อให้พวกเจ้าออกเรือนไปแล้ว ก็ยังกลับมาปรนนิบัติรับใช้ข้างกายข้าได้”“เช่นนั้นวันหน้าบ่าวจะยังคงคอยรับใช้ข้างกายฮูหยินเจ้าค่ะ” เจินจูรีบเอ่ยแสดงความตั้งใจ “ส่วนเฝ่ยชุ่ย น่าจะไปทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ กับหวังหย่วนกระมัง?”เฝ่ยชุ่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “บ่าวก็ยังไม่รู้เลยเจ้าค่ะ ใจจริงบ่าวก็อยากจะอยู่รับใช้ฮูหยินต่อไป...”“เอ๊ะ เช่นนั้นมิได้หรอก” เซวียหว่านอี้ยิ้มพลางเอ่ยห้าม “ข้ามีร้านรวงอยู่ข้างนอกหลายแห่ง ร้านขายชาดทาปากร้านนั้น ยกให้เจ้าไปช่วยดูแลจัดการก็แล้วกัน”……ใกล้พลบค่ำ รถม้าของเย่จั๋วหยุดลงที่เรือนพักแห่งหนึ่งแถบชานเมืองเมื่อ

อีกด้านหนึ่งฉินเยว่ชิงและน้องสามีทั้งสองกำลังนั่งสนทนาพาทีกันในห้องโถงบุปผาเซวียหมิงเฟยประคองถ้วยชาผลไม้ พลางขบเคี้ยวของว่าง ท่าทางสบายใจยิ่ง“สตรีนางนั้น พี่สะใภ้ไปเฟ้นหามาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?”ดูท่าทางสงบเสงี่ยมเจียมตัว แต่ไม่รู้ว่าธาตุแท้จะเป็นเช่นไร“ข้าให้แม่สื่อทางการช่วยเฟ้นหา คัดเลือกจากผู้คนมากมายจนได้นางมา”ฉินเยว่ชิงกล่าวว่า “ชาติกำเนิดขาวสะอาด บิดามารดาของนางก็นับว่ารู้ความ ข้าให้แม่นมไปสืบความเกี่ยวกับแม่นางผู้นี้มาแล้ว เป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว ทั้งยังทำงานคล่องแคล่วนัก”เซวียหมิงเฟยแค่นหัวเราะ “พี่สะใภ้ มิใช่ว่าข้าพูดจาให้ตื่นตระหนก หากนางดีจริงถึงเพียงนั้น ย่อมสามารถแต่งไปเป็นภรรยาเอกของผู้อื่นได้ มิใช่ต้องแต่งเข้าตระกูลเซวียของเราเพื่อเป็นอนุของพี่ใหญ่”“ก็จริง” ฉินเยว่ชิงพยักหน้า “แต่สุดวิสัยที่นางถูกคนหมายตาเข้าเสียแล้ว ซ้ำยังเป็นบุตรหลานขุนนาง แม้การกระทำของฝ่ายนั้นจะมิได้เกินเลย แต่ครอบครัวเช่นพวกเขาก็มิอาจแบกรับไหว”“หากเปลี่ยนเป็นตระกูลธรรมดาสามัญ ต่อให้รับนางแต่งเข้าเรือนไป ก็เกรงว่าจะต้องพบเจอความลำบากมิใช่น้อย”“อีกประการหนึ่ง เรื่องที่นางถูกบุตรหลาน

ใบหน้าน่าสะพรึงกลัวเพียงนั้น จะไม่เก็บไปฝันร้ายจริง ๆ หรือ?“เจิ้นกั๋วกง...” เซวียหมิงเฟยกัดฟันเอ่ย “เกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้น มิอาจรับประกันได้ว่าจิตใจจะไม่บิดเบี้ยว”ผู้ที่สามารถลงทัณฑ์นางด้วยการแล่เนื้อเถือหนังได้ ย่อมมิใช่คนปกติ“พวกเราไม่รู้ว่าเขามีท่าทีเช่นไรต่อเซวียหว่านอี้ เลี่ยงการพบปะไว้เป็นดีที่สุด หากไปล่วงเกินเขาเข้า ผู้ใดจะรู้ว่าจะมีจุดจบเช่นไร”วาจานี้มิใช่การกล่าวลอย ๆ โดยไร้หลักฐานผู้คนไม่น้อยล้วนทราบดีว่า เดิมทีเซวียหว่านอี้สมควรแต่งให้แก่ฉู่ยวนหากฉู่ยวนแสดงความกระตือรือร้นต่อเซวียหว่านอี้มากสักหน่อย ด้วยนิสัยของปีศาจร้ายที่มีจิตใจบิดเบี้ยวเช่นเย่จั๋ว หากคลุ้มคลั่งขึ้นมาจริง ๆ ไม่แน่ว่าอาจพลอยเดือดร้อนมาถึงตนเอง“ฮูหยินหวาดกลัวเจิ้นกั๋วกงมากหรือ?” ฉู่ยวนเริ่มไม่แน่ใจอีกคราหรือว่าชาติก่อนนางคือผู้ที่แต่งงานเข้าไป?หากเป็นเช่นนี้ เซวียหมิงเฟยในชาติก่อนก็น่าจะดูแคลนเขานาง “ถอนหมั้น” แล้ว!ในความฝัน เซวียหว่านอี้น่าจะแต่งให้แก่เขาแทนเซวียหมิงเฟยดังนั้น ที่เซวียหว่านอี้ถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้ายเพียงนั้น เป็นเพราะเรื่องนี้ใช่หรือไม่?ความคิดสับสนวุ่นวาย หวนนึ