Todos los capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 241 - Capítulo 250

“นายน้อย” เสียงนั้นแยกไม่ออกว่าเป็นบุรุษหรือสตรีเย่จั๋วเอ่ยสั่ง “จับตาดูตำหนักองค์ชายไว้”“ขอรับ!”เพียงแค่จับตาดูไว้ก็พอเรื่องอื่นนั้น คอย “ให้ความร่วมมือ” กับเว่ยเจี๋ยอวี๋ก็เป็นพอ“ความสามารถในการเป็นตัวถ่วงของเว่ยเจี๋ยอวี๋ เป็นสายเลือดที่สืบทอดกันมาหรือไร?” เย่อันซึ่งอยู่ด้านข้างอดมิได้ที่จะเอ่ยปากถามเซวียหว่านอี้ได้ฟังก็อดมิได้ที่จะยกมือขึ้นปิดริมฝีปากหัวเราะเบา ๆ “ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น”คนตระกูลเว่ยล้วนสารเลวทั้งสิ้นตัวเว่ยเจี๋ยอวี๋เองที่สามารถใช้ชีวิตในวังหลังได้อย่างสงบสุขนั้น ล้วนต้องยกความดีความชอบให้กับระบบการเลื่อนขั้นที่โปร่งใสของวังหลังแห่งราชวงศ์อวิ๋นหากเป็นดั่งเช่นราชวงศ์ก่อนหน้านี้ อย่าว่าแต่จะได้ให้กำเนิดองค์ชายเลย เพียงแค่ถวายตัวแล้วในวันรุ่งขึ้นยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้วฮ่องเต้พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ก่อนนั้นไร้ซึ่งพี่น้อง เป็นเพียงสายเลือดหนึ่งเดียวที่เหลือรอดความโหดเหี้ยมอำมหิตในยุคนั้น เพียงแค่เอื้อนเอ่ยถึงก็พานจะรู้สึกแปดเปื้อนริมฝีปากแล้วเย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ย “เซี่ยเหิงมิใช่ตัวถ่วง ตรงกันข้าม เขากลับมีเล่ห์เหลี่ย

“ฮูหยิน คุณชายแจ้งว่าจะมาร่วมรับสำรับด้วยขอรับ”นางชะงักไปชั่วครู่ พยักหน้ารับคำ “ในห้องครัวยังมีอีกมาก พวกเจ้าอยู่ทางนี้ก็กินกันให้มากหน่อยเถิด ในจวนมิได้ทำบ่อยนัก”“ขอบพระคุณฮูหยินขอรับ” ถิงอวิ๋นแย้มยิ้มจนดวงตาโค้งดุจจันทร์เสี้ยว ขนมแผ่นแป้งไส้เนื้อแกะนี้ ผู้คนส่วนใหญ่มักจะโปรดปรานทั้งสิ้นครั้นมาถึงศาลารับลม เย่จั๋วก็ชี้ไปยังที่นั่งข้างกาย“วันนี้องค์รัชทายาทเสด็จมาเพียงลำพัง หากคราวหน้าพาพระชายาองค์รัชทายาทมาด้วย พวกเจ้าค่อยแยกไปรับสำรับเป็นการส่วนตัวเถิด”“เจ้าค่ะ” เซวียหว่านยิ้มแล้วทรุดตัวลงนั่ง “ได้ยินมาว่าพระชายาองค์รัชทายาทตั้งครรภ์ สามารถ...”“เอ๊ะ รสชาติของแผ่นแป้งนี้เหตุใดจึงเลิศรสนัก กลิ่นสาบแกะก็จางลงถึงเพียงนี้เชียว” องค์รัชทายาทพูดขัดคำพูดที่นางยังกล่าวไม่จบ หันมองเซวียหว่านอี้ด้วยความใคร่รู้ “น้องสะใภ้ นี่คือสูตรลับอันใดหรือ?”ย่อมต้องเอ่ยถามเซวียหว่านอี้อยู่แล้ว ก่อนที่นางจะแต่งเข้ามา องค์รัชทายาทเคยมาฝากท้องที่นี่ไม่รู้ตั้งกี่มื้อต่อกี่มื้อ ทว่ายามนั้นกลิ่นสาบมิได้จางลงถึงเพียงนี้เลยเซวียหว่านอี้กล่าวตอบ “ข้าให้คนผสมเครื่องเทศที่กินได้ ซึ่งซื้อหามาจากร้านสมุ

เมื่อก้าวล่วงเข้าสู่ด้านใน ภายในห้องจุดกำยานกลิ่นหอมละมุน ช่วยบรรเทาความอับทึบยามฝนพรำให้เจือจางลงเบื้องหลังม่านมุก เซวียหว่านอี้ประคองสะดึงปักผ้าไว้ในมือ คล้ายกำลังเย็บปักสิ่งใดอยู่ครั้นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว นางจึงเงยหน้าขึ้น บนใบหน้างามประดับด้วยรอยยิ้มพริ้มพราย หยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าไปหา“ท่านพี่มาแล้วหรือเจ้าคะ”นางกวาดสายตาสำรวจครู่หนึ่ง เมื่อไม่เห็นว่าบนกายเขามีหยาดฝนเปียกปอน จึงค่อยวางใจลงได้“กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือ?” เย่จั๋วเอ่ยถามนางยกสะดึงปักผ้าขึ้นมา พลางเอ่ยว่า “ทำรองเท้าสำหรับฤดูร้อนให้ท่านพี่เจ้าค่ะ”สิ่งที่อยู่ในมือนางคือลวดลายปักบนหน้ารองเท้า“ในจวนมีช่างปักผ้า มอบหมายให้พวกนางทำก็พอแล้ว” เย่จั๋วรับถ้วยน้ำชาที่เฝ่ยชุ่ยส่งให้ พลางทอดมองงานปักที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ฝีมือเย็บปักถักร้อยของนางไม่ธรรมดาเลยจริง ๆเซวียหว่านอี้ยิ้มกล่าวว่า “ช่างปักย่อมทำได้อยู่แล้ว ทว่าข้าเองก็อยากจะทำสิ่งใดเพื่อท่านพี่บ้างเจ้าค่ะ”นางสบประสานสายตากับเย่จั๋วอย่างซื่อตรง เอ่ยว่า “ข้าไร้ซึ่งความสามารถ นอกจากงานเย็บปักถักร้อยแล้ว เรื่องอื่น ๆ ล้วนมิอาจเทียบเคียงฮูหยินตระกูลเย่ในอด

กระทั่งบิดาที่แท้จริงของเด็กในครรภ์เป็นผู้ใดก็ยังไม่รู้หรือ?มิใช่สิ เหตุใดจึงได้เละเทะถึงเพียงนี้เล่า?การร่วมอภิรมย์กับบุรุษนั้นย่อมได้ มิได้เป็นปัญหาอันใดวิถีชนแห่งราชวงศ์อวิ๋นนั้นเปิดกว้าง ชายหญิงแทบจะมิได้มีกฎเกณฑ์ป้องกันอันใดเข้มงวดนักเรื่องพรรค์นั้นจะสำส่อนไปบ้างก็ช่างปะไร ขอเพียงเจ้ามิไปสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้ที่ปรารถนาจะแต่งงานมีครอบครัวและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอหรือแม้แต่หากไม่ปรารถนาจะออกเรือนก็ย่อมได้ ราชวงศ์อวิ๋นอนุญาตให้สตรีตั้งเรือนแยกเป็นผู้นำครอบครัวได้ทว่าไม่ว่าจะเป็นเช่นไร บิดาของเด็กในครรภ์คือผู้ใด เจ้าก็สมควรจะต้องรู้ให้กระจ่างแจ้งมิใช่หรือ?เจ้ามิใช่หญิงคณิกาในหอนางโลมเสียหน่อย ที่ตั้งครรภ์แล้วไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นบิดาจึงจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่อย่างน้อยพวกนางก็ไม่ปล่อยให้คลอดออกมาส่งเดช เพียงพึ่งยาดอกคำฝอยชามเดียวก็ส่งเด็กนั่นกลับคืนไปแล้วทว่าสตรีนางนี้เพิ่งกลับมาจากชายแดน ที่แห่งนั้นหากเทียบกับราชวงศ์อวิ๋นแล้ว ย่อมไร้กฎเกณฑ์ผูกมัดและอิสระเสรียิ่งกว่ามากนักการที่ฟูมฟักบุตรสาวออกมาเป็นเช่นนี้ได้ จึงดูราวกับมิใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใดอีกต่อไปหลี่อิ

หวังเหลย “...”เขามองเรือนเมื่อครู่ สลับกับมองเรือนที่อยู่เบื้องหลังของหวังหย่วนฉู่ยวนผู้นี้ ลงมือทำการใดช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเสียจริงแม้สถานที่แห่งนี้จะมีผู้คนพลุกพล่าน ทว่าด้วยเหตุนี้เอง กลับกลายเป็นจุดที่มิได้สะดุดตาผู้ใดมากนักร้านรวงรอบข้างจำนวนมิใช่น้อย ล้วนนำเสื้อผ้ามาส่งซักที่นี่ โรงซักล้างแห่งนี้คงเปิดกิจการมาเนิ่นนาน จึงไม่มีผู้ใดว่างเว้นมาคอยจับจ้องผู้คนที่สัญจรไปมา“ฮูหยินบังเอิญพบนางเข้า จึงสั่งให้ข้าสะกดรอยตามมาตลอดทาง”หวังเหลยเอ่ยว่า “เรื่องราวหลังจากนี้คงต้องลำบากพี่น้องแล้ว ข้าสมควรกลับไปคอยอารักขาข้างกายฮูหยิน”“ตกลง” หวังหย่วนมองส่งเขากระทั่งลับสายตา ก่อนจะหันกลับไปตะโกนเข้าไปในลานเรือนว่า “ท่านป้าฝาน เสื้อผ้าของข้าช่วยเร่งมือหน่อยเถิด ข้ามีเหตุต้องเดินทางไกล”ชั่วอึดใจต่อมา เสียงตะโกนกึกก้องก็ดังแว่วออกมาจากในลาน “รู้แล้ว กำลังซักให้อยู่ พรุ่งนี้ยามบ่ายค่อยมารับไป เจ้าเด็กเหลือขอผู้นี้ช่างเรื่องมากเสียจริง”“ฮ่า ๆ ๆ การเดินทางไปเมืองฝูเจียงครานี้ มีใบสั่งสินค้าในมือไม่น้อย ท่านป้าฝานอยากฝากซื้อสิ่งใดหรือไม่…”……เมื่อกลับถึงจวนท่านกั๋วกง หวังเหลยก็รายงา