Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Kabanata 251 - Kabanata 260

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดเย่จั๋วจึงมิอาจถูกผู้อื่นแทนที่ได้เล่า?เช่นนั้นแล้ว ผู้ที่สังหารเซวียหมิงเฟยแท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่?ย่อมมิใช่ฉู่ยวนเป็นแน่“...”ครั้นดึงสติกลับมา สายตาของสองสามีภรรยาก็ประสานเข้าด้วยกันพอดีชั่วครู่ต่อมาพวงแก้มของนางก็แดงซ่าน คล้ายเพิ่งตระหนักได้ว่าเมื่อครู่เย่จั๋วกระทำสิ่งใดลงไป ใบหน้าจึงเต็มไปด้วยความขวยเขิน“ฮูหยินคิดสิ่งใดทะลุปรุโปร่งแล้วหรือ?” เย่จั๋วหัวเราะแผ่วเบาอายุไม่มาก ทว่าเรื่องราวที่เก็บงำไว้ในใจกลับมีไม่น้อยเซวียหว่านอี้ส่ายหน้า “เปล่าเจ้าค่ะ ทว่ากลับยิ่งสลับซับซ้อนมืดแปดด้านยิ่งกว่าเดิมเสียอีก”นางมิได้เอ่ยปากพูดเย่จั๋วเองก็มิได้ซักไซ้ไล่เลียงเช่นกันเมื่อถึงยามที่สมควรพูด ย่อมพูดออกมาเอง การเป็นฝ่ายรุกเร้าถามไถ่ มิใช่การสร้างความลำบากใจให้อีกฝ่ายหรอกหรือหรือบางที ควรจะไปหารือกับเซวียหมิงเฟยดู?ไม่รู้ว่าจะสามารถไต่ถามเบาะแสอันใดที่เป็นประโยชน์จากนางได้หรือไม่ทว่าที่แน่ชัดยิ่งก็คือ ย่อมมิใช่ยามนี้“หากยังคิดไม่กระจ่างก็ปล่อยวางไว้ก่อนเถิด ไม่ช้าก็เร็วย่อมต้องกระจ่างแจ้งเป็นแน่”“อืม!”……“ผู้พี่”ณ ตำหนักพำนักขององค์ชา

พระชายาองค์รัชทายาทยิ้มพลางพยักหน้า “คารวะท่านราชครู”เซวียหว่านอี้ย่อกายคารวะตอบ “ท่านราชครู”ราชครูแห่งราชวงศ์อวิ๋น “...”หลังจากทั้งสองฝ่ายเดินสวนผ่านกันไป เซวียหว่านอี้ก็เหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่งยามหันกลับไปมองอีกฝ่าย กลับเห็นว่าเขากำลังหันหน้ามาทางพวกนางทั้งสองพอดี แววตาและสีหน้าล้วนเปี่ยมด้วยรอยยิ้มยามประสานสายตากับเขา หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นมาหลายจังหวะ นางรั้งสายตากลับมาโดยมิให้ผิดสังเกตเขา กำลังมองสิ่งใดอยู่หรือ?แววตานั้น ราวกับสามารถมองทะลุปรุโปร่งได้ทุกสรรพสิ่ง ทำให้นางรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก“เป็นอันใดไปหรือ?” พระชายาองค์รัชทายาทเอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นอาการเหม่อลอยของนางเซวียหว่านอี้ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ย “เพียงแต่รู้สึกแปลกใจเจ้าค่ะ ผู้อื่นล้วนเรียกขานเขาว่าท่านราชครู ทว่านามที่แท้จริงคือสิ่งใด ผู้ที่ล่วงรู้กลับมีไม่มากนัก”พระชายาองค์รัชทายาทเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน “เป็นเช่นนั้นจริงด้วย”ยามอยู่ในวังหลวง โอกาสที่จะได้พบหน้าเขามิได้มีมากนัก ในยามปกติต่อให้บังเอิญพบ ก็ล้วนเรียกขานอีกฝ่ายว่า “ท่านราชครู”ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยและให้ความสำคัญแก่เขาเป็นอย

แล้วตัวนางเล่า?เพิ่งจะแต่งกับฉู่ยวนได้ไม่นาน เรื่องราวมากมาย โดยเฉพาะราชการงานเมืองในศาลาว่าการ เขาย่อมไม่ปริปากเล่าให้นางฟังแม้แต่น้อยยามต้องทนฟังบรรดาฮูหยินเหล่านั้นสนทนาพาที ถึงเรื่องราวทั้งในราชสำนักและเรือนหลัง ช่องว่างให้นางได้เอื้อนเอ่ยสอดแทรกก็แทบจะไม่มีอยู่แล้วครั้นหมดสิ้นไปหนึ่งวันเต็ม ความเหนื่อยล้าที่กัดกินทั้งกายและใจ ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงเลยว่าน่าชิงชังปานใดยายเฒ่าผู้นั้นก็ยังมิวายหาเรื่องมารังควานนางจนได้ฝ่ายแม่นมที่ถูกส่งตัวมาเชิญนาง พอได้ยินวาจานี้ ภายในใจก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที“ฮูหยินโปรดระงับโทสะเถิดเจ้าค่ะ เป็นเพราะอีกไม่กี่วัน คนจากทางฝั่งตระกูลเดิมของฮูหยินผู้เฒ่าจะเดินทางมาเยือน จึงได้เชิญฮูหยินไปปรึกษาหารือด้วยเป็นกรณีพิเศษเจ้าค่ะ”เซวียหมิงเฟยสัมผัสได้ถึงความนัยบางอย่างด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบแหลมหรือว่า ผู้ที่มาเยือนจะเป็นบรรดาญาติผู้น้องสตรีอะไรเทือกนั้น?“เจ้ากลับไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะตามไป” นางนึกอยากจะเห็นเสียจริง ว่าจะมีผู้ใดกล้ามาเต้นแร้งเต้นกาต่อหน้านางจริงหรือไม่หากมีจริงล่ะก็…เซวียหมิงเฟยยกมุมปากขึ้นแค่นยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความ

“เป็นความผิดของน้องเอง ขอผู้พี่โปรดอย่าได้ถือสา” นางผงกศีรษะขอบคุณแม่นางที่สละที่นั่งให้ ครั้นทรุดกายลงนั่งแล้ว จึงหันไปชมดูเหล่านางรำเบื้องนอกพร้อมกับสตรีผู้นั้น“มีเหตุให้ต้องล่าช้าระหว่างทางหรือไร?” เจียงหมิ่นเอ่ยถาม“ตรงนั้น...” นางชี้มือไปยังตำแหน่งที่อยู่เยื้องออกไปเบื้องหน้า ปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์และเรือนผมสีดอกเลาประจักษ์แก่สายตาเหล่าดรุณีต่างชะเง้อมองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ครั้นเห็นกิริยาท่าทางของบุคคลผู้นั้นแล้ว พวกนางก็กระจ่างแจ้งแก่ใจในทันที“ที่แท้ก็คือท่านราชครูนี่เอง ในแต่ละเดือนท่านมักจะมาเยือนที่นี่สักสองสามหน” หลินซุ่ยซุ่ยเอ่ยขึ้น “มาเพื่อสดับรับฟังเสียงพิณของชวีหลาง”“เสียงพิณของชวีหลางนั้นไพเราะจับใจยิ่งนัก ต่อให้เป็นนักดีดพิณในวังหลวงก็ยังด้อยกว่าถึงสามส่วน” แม่นางอีกผู้หนึ่งซึ่งมีเสียงหยกห้อยประดับดังกังวานใส ท่าทางดูร่าเริงมีชีวิตชีวาเอ่ยขานรับ “หากมิใช่เพราะหอเทียนสุ่ยแห่งนี้เป็นกิจการของจวนอ๋องชิ่ง เกรงว่าชวีหลางคงถูกเรียกตัวเข้าวังหลวง เพื่อไปคอยปรนนิบัติรับใช้เหล่าผู้สูงศักดิ์นานแล้ว”ทว่าชวีหลางผู้นี้ ในท้ายที่สุดแล้วก็ถูก

ยามนี้ฉู่ยวนเป็นเพียงขุนนางตำแหน่งเล็ก ๆ วาจาไม่มีน้ำหนัก เซวียหมิงเฟยจึงจำต้องข่มกลั้นความรู้สึกเอาไว้ถึงกระนั้นก็มิใช่เพราะเรื่องนี้หรือไร นางถึงได้มาพร่ำบ่นฉอด ๆ อยู่ตรงหน้าตนเช่นนี้เซวียหว่านอี้ยกมือขึ้นชี้ไปยังประตูจวน ความหมายนั้นชัดเจนยิ่งนักพอเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้าประหนึ่งคนเสียสติ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ประตูหลัง”หนึ่งเค่อให้หลัง สองพี่น้องก็กลับมาถึงเรือนชุ่ยเวยและทรุดกายลงนั่งในศาลาพักพิงเจินจูและเฝ่ยชุ่ยยกน้ำชาเย็นชื่นใจพร้อมทั้งผลไม้และขนมหวานเข้ามาให้ ก่อนจะถอยไปยืนเฝ้าอยู่ห่าง ๆเซวียหมิงเฟยฟุบหน้าลงบนโต๊ะหินพลางหยิบองุ่นเข้าปาก“มารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายสี่คือผู้ใดหรือ?”นางพยายามนึกทบทวน ทว่าก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก “ตำแหน่งเฟยหรือตำแหน่งผินกัน?”สตรีที่สามารถให้กำเนิดองค์ชายและเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ได้ อย่างน้อยที่สุดก็ย่อมต้องอยู่ในตำแหน่งผินดูอย่างนางเว่ยผู้นั้นเถิด แต่เดิมมีตำแหน่งเป็นถึงกุ้ยเฟย ทว่าพอเกิดเรื่องราวของตระกูลเว่ยขึ้นมา ก็ถูกปลดลดขั้นลงเป็นเพียงเจี๋ยอวี๋ที่ต่ำต้อยกว่าตำแหน่งผินในทันทีนับได้ว่าเป็นมารดาผู้มีฐานันดรศักดิ์ต่ำต้อยที่สุด ในบรรดามารดาของเหล่าอง