All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 261 - Chapter 270

เหตุใดจวนติ้งหย่วนโหวจึงต้องให้บุตรสาวสายตรงคนโตที่อบรมเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม แต่งให้กับองค์ชายสี่ผู้แสนจะธรรมดาสามัญด้วยเล่า?ฉู่ยวนมิอาจเข้าใจได้เลยอันที่จริงเขาก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง ทว่ากลับรู้สึกว่าความคิดเช่นนั้นช่างน่าขันยิ่งนักองค์ชายห้านั้นมีความทะเยอทะยานอยู่จริงแท้ ขอเพียงตั้งใจจับตาดูเขาสักหน่อย ย่อมมองออกได้โดยง่ายแม้แต่ฉู่ยวนยังมองออกทะลุปรุโปร่ง แล้วจะนับประสาอะไรกับโหวผู้เฒ่าแห่งจวนติ้งหย่วนโหวคราแรกย่อมคิดสนับสนุน ทั้งยังเคยมีแผนจะเลือกข้างองค์ชายห้าเสียด้วยซ้ำ ทว่าเหตุใดยามนี้จึงได้ถอยร่นกลับมา?หรือเป็นเพียงเพราะมิกล้าให้ลู่ชิงซางต้องถลำลึก ท่ามกลางวังวนการแก่งแย่ง เพื่อให้นางมีชีวิตที่ราบรื่นสงบสุขไปตลอดกาลกระนั้นหรือ?ต่อให้เป็นบุตรสาวสายตรงคนโต ต่อให้ฟูมฟักมาอย่างดีเพียงใด ทว่าความคิดเช่นนี้ เขาก็ยังรู้สึกว่าน่าขันอยู่ดีบุตรสาวสายตรงคนโตที่อบรมสั่งสอนมาอย่างดี มิใช่มีไว้เพื่อแสวงหาผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่ให้แก่ตระกูลหรอกหรือ?“ท่านปู่รักใคร่เอ็นดูนางที่สุดมาตั้งแต่เยาว์วัย ด้วยใบหน้าของนางละม้ายคล้ายคลึงกับท่านย่าที่ล่วงลับไปแล้ว”ลู่หมิงหย่วนเอ่ยว่า “ย

เซวียหว่านอี้ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเกิดความเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงถึงเพียงนี้นางอาจกล่าวได้ว่ามิได้ทำสิ่งใดเลย อย่างน้อยก็ยังไม่มีกำลังพอจะทำสิ่งใดกับฉู่ยวนได้ แล้วเหตุใดลู่ชิงซางจึงถอนหมั้นกับองค์ชายห้าได้หรือจะเป็นเพราะความล่มสลายของตระกูลเว่ย?แท้จริงแล้ว ในชาติก่อนตระกูลเว่ยยังคงอยู่ดีมีสุขมาตลอด จนกระทั่งองค์ชายห้าก่อกบฏขึ้นครองราชย์เว่ยเจี๋ยอวี๋มิใช่คนเลอะเลือน นางย่อมไม่ยอมสร้างความลำบากให้บุตรชายของตนเพื่อตระกูลเว่ย และแน่นอนว่าย่อมไม่ปล่อยให้บุตรชายไปคิดแผนการลอบกัดตระกูลเว่ยเช่นกันหลังจากเซี่ยเหิงขึ้นครองราชย์ ตระกูลเว่ยก็เรียกได้ว่ารุ่งโรจน์อย่างยิ่งเว่ยหงเฉิงในฐานะท่านลุงแท้ ๆ ของเขา ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหรงกั๋วกงโดยตรง ทั้งยังควบตำแหน่งราชครูในคราแรกเหล่าขุนนางต่างคัดค้าน เพียงเพราะคนตระกูลเว่ยล้วนแต่ไร้ความสามารถทว่ากลับเป็นฉู่ยวนที่กล่าวว่าตำแหน่งราชครูมิได้มีอำนาจที่แท้จริง เป็นเพียงการประทานรางวัลเท่านั้น จึงทำให้เหล่าขุนนางในราชสำนักเหล่านั้นสงบปากสงบคำลงได้ภายหลังจะเป็นเช่นนั้นจริงหรือไม่ เซวียหว่านอี้ก็ไม่แน่ใจนักแต่ความรุ่งเรืองของตระกูลเว่ยนั้นเป็นสิ

“ข้าจำได้ว่าเชิญเพียงองค์รัชทายาทและพระชายาเท่านั้น”เย่จั๋วมองดูคนหลายคนที่โผล่เพิ่มเข้ามาพลางขมวดคิ้ว “ก็แค่กินข้าวสักมื้อ จวนของพวกเจ้าไม่มีข้าวให้กินแล้วหรืออย่างไร?”หรงเจวี๋ย องค์ชายสาม และองค์หญิงหย่งหนิง พอได้กลิ่นก็พากันตามมาทันทีองค์ชายสามโบกมือ “โธ่ เหตุใดจึงรังเกียจพวกเราถึงเพียงนี้เล่า เชิญคนเดียวก็คือเชิญ เชิญหลายคนก็คือเชิญ ไม่เป็นไรหรอก”ก็เพราะคุ้นเคยกันดีนักจึงเป็นเช่นนี้เซวียหว่านอี้ยิ้มแย้มต้อนรับพระชายาองค์รัชทายาทและเซี่ยฉานให้ไปพักผ่อนอีกด้านหนึ่ง ปล่อยพื้นที่ตรงนี้ไว้ให้บุรุษหลายคนสนทนากัน“เจ้ารองจะกลับเมืองหลวงในวันสองวันนี้แล้ว” เซี่ยเจินเอ่ยขึ้น “เรื่องงานมงคลก็ควรเริ่มจัดการเสียที”องค์ชายรองมีแต่ความกล้าทว่าไร้ปัญญา จึงมิได้น่ากังวลอันใดอีกทั้งข่าวคราวในกองทัพ องค์รัชทายาทและทุกคนต่างกระจ่างแจ้งดี ว่าแม่ทัพนายกองแห่งแดนเหนือล้วนเคยติดตามท่านแม่ทัพเฒ่าเย่มาก่อน“องค์ชายรองนั้นมิได้น่ากังวล ทว่ายามนี้องค์ชายห้าแม้จะถูกยกเลิกโทษกักบริเวณแล้ว แต่สถานการณ์ของเขาก็มากพอจะทำให้ปวดเศียรเวียนเกล้าไปอีกนาน” หรงเจวี๋ยกล่าว “ลู่ชิงซางถูกพระราชทานสมรสให้องค

อีกด้านหนึ่ง เหล่าเครือญาติของตระกูลฉู่ได้เดินทางมาถึงจวนตระกูลฉู่แล้วฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับฝืนลากสังขารอันอ่อนแอ ออกมาต้อนรับด้วยตนเองถึงหน้าประตูจวนผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป รถม้าสองคันที่ไปรับคนก็มาจอดเทียบหน้าประตูจวน ไม่นานคนกลุ่มหนึ่งราวเจ็ดแปดคนก็ปรากฏตัวขึ้น“ท่านป้า...”หญิงสาวหน้าตาสะสวยหมดจดนางหนึ่ง เอ่ยทักทายฮูหยินผู้เฒ่าอย่างกระตือรือร้นผู้ที่เดินทางมาในครานี้คือท่านลุงท่านอาสองคนในตระกูล พร้อมด้วยครอบครัวของญาติผู้พี่ผู้น้องทั้งสองและบุตรธิดาของพวกเขาการที่พวกเขานำพาหญิงสาวเพียงคนเดียวผู้นี้มาด้วยมีจุดประสงค์อันใด เซวียหมิงเฟยย่อมรู้กระจ่างแก่ใจอาศัยยามที่ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกับคนเหล่านั้น สายตาของหญิงสาวก็ตวัดมองมายังเซวียหมิงเฟย“นี่คงเป็นพี่สะใภ้กระมัง ช่างงดงามราวบุปผาเสียจริง”เมื่อได้ยินคำเยินยออันแสนจะจืดชืดไร้รสนิยมของอีกฝ่าย เซวียหมิงเฟยเพียงคลี่ยิ้ม แล้วเอ่ยเชิญชวนทุกคนเข้าไปด้านใน“ญาติผู้น้องเองก็เป็นโฉมงามที่หมดจดเช่นกัน” ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มที่ไร้ที่ติ ขณะเอ่ยสนทนากับหญิงสาวแม้คำตอบนั้นจะดูขอไปทีอยู่บ้าง แต่อีกฝ่ายก็คงมิอ

ชาติก่อนที่ฉู่ยวนสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีขั้นหนึ่งได้ เขาย่อมมิใช่คนใจอ่อนแน่อย่าว่าแต่เป็นเพียงญาติฝั่งมารดาเลย ต่อให้เป็นเครือญาติตระกูลฉู่ แล้วจะทำอันใดเขาได้?คนตระกูลหวังได้ยินดังนั้น จึงรีบกล่าวว่ามิได้รีบร้อนอันใด“เด็ก ๆ งานรัดตัว ย่อมแสดงว่าเบื้องบนให้ความสำคัญ ที่พวกเรามาก็เพียงเพราะห่วงใยสุขภาพของพี่หญิง ไม่มีอันใดหรอก”ผู้ที่เอ่ยปากคือญาติผู้น้องของฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อคนบ้านเดิมของฮูหยินผู้เฒ่ามาเยือน นางก็คล้ายรู้สึกว่ามีที่พึ่งพิง จึงมิได้สั่งสอนเซวียหมิงเฟยอีก ท่าทีก็ยังดีขึ้นถึงสามส่วนหรือบางทีการปรากฏตัวของหลานสาวฝั่งบ้านเดิม อาจทำให้นางคิดหาวิธีสร้างความขุ่นเคืองใจให้แก่ลูกสะใภ้ได้แล้ว สรุปคือหลังจากจัดแจงที่พักให้ญาติตระกูลหวังเหล่านี้เสร็จสิ้น นางก็ล้วนมีท่าทีเมตตาอารีอยู่ตลอดเล่ห์เหลี่ยมตื้นเขินเพียงเท่านี้ มีหรือจะปิดบังเซวียหมิงเฟยได้พ้นภายในเรือนหลักหลังจากนางอาบน้ำเสร็จ ก็สวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าบาง เอนกายพิงตั่งไม้อย่างเกียจคร้าน โดยมีจื่อจินและจื่อเพ่ยคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายคนหนึ่งช่วยเช็ดผมให้นาง อีกคนช่วยบีบนวดแขนขาให้ยามฉู่ยวนก