Todos os capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 331 - Capítulo 340

เมื่อรู้ว่าเซวียหว่านอี้มิได้เกลียดชังนาง ความรู้สึกประหม่ากระวนกระวายใจเมื่อครู่นี้ก็มลายหายไปจนสิ้นนางเอนกายพิงตั่งราวกับไร้กระดูก เอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวนว่า “ตราบใดที่ตระกูลเซวียยังอยู่ ข้าย่อมเป็นบุตรีของตระกูลเซวียเสมอ ต่อให้ตกต่ำเพียงไร ตระกูลเซวียก็ยังมีที่ซุกหัวนอนให้ข้า”“มิใช่ข้าตั้งใจกวนโทสะเจ้าหรอกนะ ทว่าด้วยความรักใคร่ที่ท่านพ่อมีต่อข้า ผนวกกับความผูกพันสิบห้าปีกับท่านแม่ ต่อให้ต้องหย่าร้าง ตระกูลเซวียก็ยังอ้าแขนรับข้าอยู่ดี”เซวียหว่านอี้อดกลั้นรอยยิ้มไว้มิได้ นางพยักหน้าเห็นด้วย “เป็นเช่นนั้นจริง”เซวียหมิงเฟยสะอึกไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “แต่หากตระกูลเซวียล่มสลาย สถานะของข้าในตระกูลฉู่ย่อมดิ่งลงเหว เรื่องของฉู่ยวนละไว้ก่อน ทว่ามารดาของเขาย่อมต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อกดหัวข้าลงอย่างแน่นอน”เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางก็เลิกคิ้วขึ้น เผยรอยยิ้มอวดดี “ยามนี้นางเข้ามาก้าวก่ายข้ามิได้ เพื่อฉู่ยวนแล้ว นางถึงขั้นต้องอดกลั้นความรังเกียจ และรักษาน้ำใจกับข้าไว้เพียงเปลือกนอก”“หากให้ข้าเลือกระหว่างตระกูลเดิมกับตระกูลสามี ข้ามิใช่คนโง่เขลา ยังต้องถามอีกหรือว่าจะเลือกสิ่งใด?”นาง

“หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด อย่างช้าที่สุดหลังการประชุมเช้าในวันพรุ่งนี้ เมืองหลวงย่อมส่งผู้ตรวจการผู้แทนพระองค์ไปยังเมืองหนิงโจว ทว่าจะเป็นผู้ใดนั้นข้ามิอาจล่วงรู้ได้”ตำแหน่งผู้ตรวจการนั้น หากเป็นเรื่องใหญ่ย่อมกราบทูลขอพระราชวินิจฉัย หากเป็นเรื่องเล็กย่อมตัดสินใจได้ในทันที เรียกได้ว่าสามารถตรวจตราและควบคุมดูแลกิจการน้อยใหญ่ของทั้งเมืองได้แทบทั้งหมดการเยือนครานี้ย่อมมีจุดประสงค์หลักเพื่อจัดการคดีการเสียชีวิตของซือหม่าแห่งเมืองหนิงโจวเป็นแน่ภายภาคหน้าจะลุกลามไปถึงเมืองอื่นหรือขุนนางท้องถิ่นผู้ใดอีกหรือไม่ ย่อมขึ้นอยู่กับว่าคนเหล่านั้นจัดการเรื่องราวได้หมดจดเพียงใดแล้ว“เจ้าเมืองหนิงโจวเป็นครอบครัวภรรยาของพี่เมียเจ้า เจ้าจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลยหรือ?” เซี่ยฉงเอ่ยถามคล้ายหยอกเย้าเย่จั๋วปรือตาขึ้นเล็กน้อย “พูดธุระเถิด”ยามนี้ใช่เวลามาพูดจาล้อเล่นหรืออย่างไรเซี่ยฉงแค่นหัวเราะพลางเอ่ยว่า “เจ้าเลือกมาสักคนเถิด ข้าจะเสนอชื่อให้เสด็จพ่อเอง”ตำแหน่งผู้ตรวจการมิใช่ผู้ใดก็เป็นได้ ท้ายที่สุดแล้วอำนาจนี้ล้วนมาจากฮ่องเต้ หากมีจิตใจไม่ซื่อตรง ผลลัพธ์ย่อมเลวร้ายจนมิอาจคาดเดาเย่จั๋วกลับมิได้

เขาเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “คงผ่านครานี้ไปมิได้”เมื่อทิ้งถ้อยคำนี้ไว้ เย่จั๋วก็สั่งให้เย่อันพาตัวเขาออกไป ทิ้งให้เซี่ยเฝ่ยนั่งเหม่อลอยอยู่เบื้องหน้าโถงเพียงลำพัง……“นี่คือสิ่งใด?”ณ ภัตตาคารอิ๋งเซียน เซี่ยเฝ่ยมองดูจดหมายน้อยในมือ บนนั้นปรากฏที่อยู่และนามของบุคคลผู้หนึ่ง “ฮูหยินเซวียให้เจ้ามอบแก่ข้าหรือ?”หวังเหลยพยักหน้า “ฮูหยินกล่าวว่า บุคคลผู้นี้สามารถช่วยเหลือซื่อจื่อที่เยี่ยนโจวได้ขอรับ”การประชุมเช้าในวันนี้ ได้กำหนดให้เขาเป็นผู้ตรวจการแผ่นดินแล้วหลังจากทนฟังบิดาของตนพร่ำบ่นอยู่ในจวนมาค่อนวัน เขาที่กำลังหงุดหงิดรำคาญใจจึงมารับประทานอาหารที่ภัตตาคารอิ๋งเซียน เมื่อเสร็จสิ้นก็เตรียมตัวไปนั่งเล่นที่หอชุนเฟิง ฟังเพลง และดื่มสุราสักเล็กน้อยพรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางไปเยี่ยนโจวแล้ว การเดินทางครานี้อย่างน้อยต้องใช้เวลายาวนานถึงสองเดือน หากมากกว่านั้นก็ยังไม่แน่ชัดนอกเหนือจากเยี่ยนโจวแล้ว ยังต้องเป็นตัวแทนโอรสสวรรค์ไปตรวจตรารัฐและเมืองอื่น ๆ อีกด้วยเซี่ยเฝ่ยรู้สึกไร้รสชาติยิ่งนัก อ๋องผู้ครองแคว้นแห่งเยี่ยนโจวกล้าข้ามเขตแดนไปลอบสังหารขุนนางเมืองหนิงโจว ไม่ว่าจะคิดเช่นไรก็ล้วนเป็น

......ณ ตำหนักบูรพาเซวียหว่านอี้กำลังอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยสัพเพเหระกับพระชายาองค์รัชทายาท“คนในคุกผู้นั้น องค์ชายรองพาตัวนางไปแล้ว”นางชุยเอ่ยว่า “ยามกินอาหารกลางวันเมื่อวาน องค์รัชทายาทเอ่ยกับข้าคำหนึ่ง ว่าองค์ชายรองไปขอคนจากฝ่าบาท และฝ่าบาทก็ทรงอนุญาตแล้ว”เซวียหว่านอี้กะพริบตา คล้ายกับฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก“ด้วยเหตุใดกัน?”จุดประสงค์ขององค์ชายรองคือสิ่งใด?“หรือว่าองค์ชายรองจะพึงใจนาง?”พระชายาองค์รัชทายาทครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “เหมือนจะไม่ใช่ อาจจะมีจุดประสงค์อื่นก็เป็นได้”ถึงอย่างไรก็เป็นถึงองค์ชาย มิควรจะลุ่มหลงสตรีจนหน้ามืดตามัวถึงเพียงนั้นทว่าเซวียหว่านอี้กลับรู้สึกคลางแคลงใจอยู่บ้าง “หวังว่าจะมิได้ยินข่าวองค์ชายรองรับอนุหรอกนะ”พระชายาองค์รัชทายาทมีสีหน้าเหม่อลอยไปชั่วขณะนางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างลังเลว่า “ไม่กระมัง?”หากเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นก็ออกจะเหลวไหลเกินไปแล้วคนที่องค์ชายรองชอบพอมิใช่หญิงงามตัวจริงผู้นั้นหรอกหรือ?“เซวียหมิงเยว่มีทั้งเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิง รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว สามารถใช้ข้อได้เปรียบของตนเองให้เ

เช่นนั้น การพานางไปส่งให้แม่นมอู๋ ก็เพียงเพื่อสั่งสอนกฎระเบียบในวังงั้นหรือ?มิใช่การ “สั่งสอน” ในแบบที่เขากำลังคิดใช่หรือไม่?ยามผ่านไปไม่ถึงสองก้านธูป ก็มีผู้นำเรื่องราวฉากนี้ไปรายงานแก่พระชายาองค์รัชทายาทเมื่อนางชุยได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็เงียบงันไปเนิ่นนานก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว”หากเปลี่ยนเป็นบุรุษมาทำเช่นนี้ต่อนาง นางก็คงมิกล้าตัดใจลงมือตบตีเช่นกันอีกฝ่ายเป็นเพียงคนน่าสงสารที่คอยนึกถึงและทำเพื่อตน แล้วเหตุใดจะต้องร้องแรกแหกกระเชอสั่งฆ่าสั่งตีด้วยเล่า“ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมจริง ๆ” นางชุยสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพ่นออกมายืดยาว “ยามนี้คงต้องรอดูแล้วว่าฝ่าบาทจะมีท่าทีเช่นไร”“ไม่เพียงเท่านั้น!” เซวียหว่านอี้กล่าว “ยังต้องระวังมิให้นางเข้าใกล้องค์รัชทายาทอีกด้วยเจ้าค่ะ”นางชุย “…”ระวังอันใดกัน?นางรู้สึกว่าตนเองอาจจะฟังผิดไป “สตรีผู้นี้มิใช่ว่าปีนป่ายขึ้นไปหาองค์ชายรองแล้วหรอกหรือ?”จริงอยู่ สถานะขององค์รัชทายาทย่อมสูงส่งกว่าองค์ชายรองมิใช่เพียงเล็กน้อยแต่เซวียหมิงเยว่เป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ชาติตระกูลเช่นนี้สามารถเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเล