Tous les chapitres de : Chapitre 341 - Chapitre 350

อัครมหาเสนาบดีหลี่ว์มองฮูหยินของตนเอง ก่อนจะหันไปมองบุตรสาว “เป็นเช่นนั้นหรือ?”ฮูหยินจูยิ้มกล่าวว่า “คุณหนูใหญ่อาจคิดว่าเป็นเพราะข้า ถึงบีบคั้นมารดาของนางจนต้องสิ้นใจ ด้วยเหตุนี้จึงมีอคติต่อข้ามาโดยตลอด”“กล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร” อัครมหาเสนาบดีหลี่ว์กล่าว “ยามนั้นมารดาของเจ้าแท้งบุตรจนร่างกายอ่อนแอ ด้วยเหตุนี้จึงด่วนจากไป เกี่ยวอันใดกับแม่เลี้ยงของเจ้าด้วย?”หลี่ว์เจียวหรงแค่นเสียงเย็นชา “ท่านกล่าวเช่นไรก็คงเป็นเช่นนั้น ข้าเองก็ไร้ซึ่งหลักฐาน จะใช่หรือไม่ใช่ยังสำคัญอยู่อีกหรือ?”ใช่แล้ว ยามนั้นมารดาตั้งครรภ์ขึ้นมาอีกหน ทว่าด้วยอุบัติเหตุทำให้ต้องแท้งบุตรไป หลังจากนั้นร่างกายก็เริ่มย่ำแย่ลงแต่นั่นก็มิได้หมายความว่าจะต้องมาสิ้นใจอย่างกะทันหันถึงเพียงนั้นเมื่อเห็นว่าสามีของตนกลับกลายเป็นคนเงียบงันไปอีกครา ฮูหยินจูก็ไม่อยากจะอดทนอีกต่อไปนางทนมาตั้งกี่ปีแล้ว ยอมโอนอ่อนผ่อนตามบุตรเลี้ยงผู้นี้มาโดยตลอด จนอีกฝ่ายนึกว่านางเป็นคนไร้ปากเสียงกระมัง“เรื่องนี้เจ้าจะไปโทษนายท่านมิได้...”“ฮูหยิน” อัครมหาเสนาบดีหลี่ว์เอ่ยปากห้ามปรามฮูหยินจูปรายตามองเขาเรียบ ๆ แล้วกล่าวต่อว่า “เดิมทีมารด

“ได้” อัครมหาเสนาบดีหลี่ว์รับคำมองดูเงาร่างของคนทั้งสองเคียงคู่จากไป ครู่หนึ่งนางจึงรีบพุ่งตัวออกไป แล้ววิ่งตามไปตามระเบียงทางเดิน……“ขาของท่าน ข้าเห็นมากี่ครั้งก็ยังรู้สึกน่าประหวั่นพรั่นพรึงอยู่ดี”เมื่อเก็บเข็มเงินลงในกล่องแล้ว ไป๋อวี๋ก็เบือนหน้าหนี ไม่ยอมมองขาทั้งสองข้างของเขาอีกนี่คือการรักษาในรอบที่สามแล้ว ท่อนขาที่มีเส้นเลือดปูดโปนนั้นนับว่าดีขึ้นกว่าคราแรกมากนัก ทว่าก็ยังคงดูน่ากลัวอยู่ดีเย่จั๋วกุมหัวเข่าเอาไว้ สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอันมิอาจสะกดกลั้น ทว่าสีหน้ากลับมิได้แสดงออกถึงสิ่งใด“ลำบากเจ้าแล้ว”เขาปล่อยให้ถิงอวิ๋นสวมถุงเท้าและรองเท้าให้ พลางเอ่ยถาม “ท่านฉีเล่า?”“ยามนี้คาดว่าคงใกล้จะถึงเฉียนโจวแล้วล่ะ ได้ยินว่าที่นั่นมีสมุนไพรชั้นเลิศปรากฏขึ้นอีกแล้ว”ไป๋อวี๋เดินไปล้างมือที่ด้านข้าง “ท่านมิต้องกังวล แม้วิชาแพทย์ของข้าจะมิสู้ท่านอาจารย์ แต่อาการป่วยของท่านนี้ข้ายังพอรับมือไหว”“ผู้อาวุโสอย่างเขาก็ชอบแต่โรคประหลาดที่รักษายากนัก พอหาวิธีรักษาได้แล้ว เพียงไม่นานก็จะหมดความสนใจไปเอง”นางเช็ดมือจนแห้งสะอาด แล้วเอ่ยกับเขาว่า “ท่านก็คอยสังเกตท่านอาจารย์ของข้าไว้

เห็นได้ชัดว่ามีหลายคราที่การกระทำของฉู่ยวนทำให้เซวียหมิงเฟยสุดจะทานทน ทว่าล้วนถูกเขาใช้คำพูดหว่านล้อมเพียงไม่กี่คำปัดเป่าให้ผ่านพ้นไปได้เสมอเจินจูครุ่นคิด แล้วเอ่ยว่า “บางทีอาจจะมิได้หลงกลหรอกเจ้าค่ะ คุณหนูรองเองก็มิใช่คนธรรมดาทั่วไป ไม่แน่ว่าอาจจะมีจุดประสงค์อันใดแอบแฝงอยู่ก็เป็นได้”ฝูหลิง “…”นางเริ่มจะไม่ค่อยเข้าใจเสียแล้วนี่กลายเป็นว่ามีเพียงนางคนเดียวที่โง่งมงั้นหรือ?ณ ศาลาชมแม่น้ำ เฝ่ยชุ่ยยกสำรับอาหารเข้ามา“ฮูหยิน” นางมองออกไปนอกหน้าต่าง ยามยืนอยู่บนที่สูง ย่อมมองเห็นทิวทัศน์ได้กว้างไกลเป็นธรรมดายามยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือความงดงามที่มิเคยได้เชยชมมาก่อน“หวังเหลย” เมื่อกลับมานั่งที่หน้าโต๊ะ เซวียหว่านอี้ก็เรียกผู้ติดตามเข้ามาหวังเหลยเดินเข้ามาจากด้านนอก เพื่อรอรับคำสั่ง“รอให้ฝนหยุดตก จงส่งตัวฝูหลิงออกไปจากเมืองหลวง ส่งไปให้ไกลสักหน่อย...”ในใจนางรู้สึกลังเลและกังวลอยู่บ้าง “ข้าเกรงว่าฉู่ยวนอาจจะรู้แล้วว่าฝูหลิงยังไม่สิ้นใจ”หวังเหลยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฮูหยิน เขามิน่าจะรู้ได้นะขอรับ”“จะน่ารู้หรือไม่น่ารู้ ใช่ว่าพวกเราจะเป็นคนตัดสินใจได้” เซว

“เจ้าเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลเซวีย เขาอาจคิดว่าเจ้าถูกผู้อื่นซื้อตัวไปแล้ว”หากมิได้หวังในตัวฉู่ยวนผู้นี้ แล้วจะหวังสิ่งใดเล่า?“สามีภรรยาคือคนคนเดียวกัน เซวียหมิงเฟยเกิดเรื่อง ฉู่ยวนย่อมมีส่วนรับผิดชอบที่มิอาจปัดพ้น”ยามนี้ฝูหลิงนับว่ากระจ่างแจ้งแล้วนางพยักหน้ากล่าวว่า “อ้อ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าหากจับตัวท่านได้ ก็จะสามารถสืบหาคนผู้อยู่เบื้องหลังได้เช่นนั้นหรือ?”“คงจะเป็นเช่นนั้นกระมัง” สือเอ้อร์เหนียงกล่าว “น่าเสียดายที่ต่อให้จับข้าได้ พวกเขาก็มิอาจสืบหาอันใดพบ”องครักษ์เงา ล้วนกระทำการค้าขายในที่ลับตาคนหากเปิดเผยโฉมหน้าและถูกผู้คนจดจำได้ ย่อมทำได้เพียงเปลี่ยนมาเคลื่อนไหวในที่แจ้งนางนึกอิจฉาหวังเฟิงและหวังเหลยอยู่มิใช่น้อย ดังนั้นครานี้นางจึงเสนอตัวอาสาส่งฝูหลิงกลับบ้านเกิดเช่นนี้ยามนางกลับไปยังจวนกั๋วกงอีกครา นางก็จะมีนามเป็นของตนเอง ทั้งยังสามารถเดินท่ามกลางแสงตะวันได้แล้วใช่หรือไม่?แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมไม่เป็นอุปสรรคต่อการทุ่มเทชีวิตเพื่อรับใช้นายน้อยต่อไปองครักษ์เงาย่อมมีหน้าที่ขององครักษ์เงาองครักษ์สว่างย่อมมีหน้าที่ขององครักษ์สว่างอีกทั้ง คนเหล่านั้นเมื่อค

เจียงเสวียนไหนเลยจะกล้ารับเขารีบโบกไม้โบกมือ ปานจะเร่งความเร็วให้เห็นเป็นภาพติดตา“มิเป็นไร ๆ มิเป็นไรเด็ดขาด อาหว่านเอ๋ย ยามกลับไปฝากขอบใจเย่กั๋วกงแทนลุงสำหรับของขวัญวันเกิดด้วยเถิด ลุงชอบมากเหลือเกิน”เซวียหว่านอี้ยกมือป้องริมฝีปาก แย้มยิ้มจนดวงตาโค้งดั่งจันทร์เสี้ยว “เจ้าค่ะ”“เย่กั๋วกงช่างใจกว้างเสียจริง” น้ำเสียงของนายท่านรองที่อยู่ด้านข้างฟังดูอิจฉา ทว่ามิได้จงใจพุ่งเป้าไปที่เซวียหว่านอี้ “นี่คือภาพวาดช่วงกลางค่อนปลายของท่านจิ่วถัง ในยามนั้นฝีพู่กันของเขาบรรลุถึงขั้นไร้ที่ติ ไม่ว่าจะเป็นเส้นสายหรืออารมณ์ภาพล้วนหาได้ยากยิ่งในใต้หล้า มิได้การแล้ว...”เขาขยับเข้าไปตรงหน้าเจียงเสวียนแล้วเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ วันหน้าหากข้าอยากชม ข้าจะมาหาท่านที่เรือนนะ”เจียงเสวียนหัวเราะเสียงดังกังวาน “ไว้ค่อยว่ากันเถิด”นายท่านรองแค่นเสียง หนวดเคราสั่นระริกตามไปด้วย “ไว้ค่อยว่ากันอันใด ข้าเพียงอยากดู มิได้แตะต้อง และไม่ได้แย่งชิงกับท่านเสียหน่อย”“ท่านอารองเป็นอันใดไปหรือขอรับ?”ขณะที่ผู้อาวุโสหลายท่านในโถงกำลังหยอกล้อกันอย่างเบิกบาน ด้านนอกก็มีคนหนุ่มสาวหลายคนเดินเข้ามาผู้ที่เดินนำหน้ามาคือเ