“มิกล้า” เซวียหมิงเฟยเอ่ยเสียงแผ่วเป็นความมิกล้า มิใช่ว่าไม่อยากจื่อจินสั่นสะท้านอย่างรุนแรงสองครา รู้ตัวว่านางร้อนรนจนพูดผิดไปแล้ว“มิใช่นะเจ้าคะฮูหยิน บ่าวไม่มีวันคิดคดต่อท่านอย่างเด็ดขาด ขอฮูหยินโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเถิดเจ้าค่ะ”นางมิกล้าอย่างแท้จริง และไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยมีเพียงยามที่ฮูหยินตั้งครรภ์เท่านั้น นางจึงจะสามารถไปปรนนิบัติข้างกายนายท่านได้เร็วที่สุดทว่าหากฮูหยินมิอาจให้กำเนิดบุตรได้…ความปีติยินดีที่ซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิดก็พลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจหากฮูหยินมิอาจตั้งครรภ์ได้ ในฐานะสาวใช้คนสนิทของฮูหยิน บุตรที่นางคลอดออกมาในภายภาคหน้าก็อาจจะถูกรับไปเลี้ยงดูในนามของฮูหยินและกลายเป็นบุตรสายตรงมิใช่หรือ?เช่นนี้แล้วก็จะสามารถสืบทอดทุกสิ่งของตระกูลฉู่ได้ถึงแม้จะมิได้รับเป็นบุตรบุญธรรม ทว่าเพียงแค่ฮูหยินตั้งครรภ์มิได้ บุตรชายคนโตที่เกิดจากอนุก็สามารถสืบทอดกิจการของตระกูลได้เช่นกัน“หึ—” เสียงแค่นหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นเบา ๆใบหน้าของจื่อจินพลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตานางเงยหน้าขึ้นมองคนเบื้องหน้าอย่างมิอาจควบคุมได้ ยามเมื่อสายตาทั้งสองประสานกัน จื่อจินก็
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
