Todos os capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 351 - Capítulo 360

นางส่ายหน้า “หลังจากรับประทานมื้อเที่ยงเสร็จ ข้าบอกกล่าวท่านป้าสะใภ้แล้วก็จะกลับจวนก่อน ยาอยู่ที่เรือน ยามปวดศีรษะข้าจะนอนไม่หลับ จำต้องดื่มยาเสียก่อน”นางมิได้เอ่ยปากให้ฉู่ยวนกลับไปเป็นเพื่อน บุรุษมักสนทนากันเรื่องในราชสำนักเป็นส่วนใหญ่ การที่เขาจะกลับก่อนย่อมไม่เหมาะสม“ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า” ฉู่ยวนกล่าว “หากทนไม่ไหว พวกเราไปบอกกล่าวท่านลุงตอนนี้เลยก็ได้ จะช้าจะเร็วก็คงไม่เป็นไรหรอก”“ไม่บอกกล่าวก็ย่อมได้” เจียงเชิ่นจือหัวเราะ “ข้าก็ยังอยู่ที่นี่ วันหน้าใช่ว่าจะไม่ไปมาหาสู่กันเสียหน่อย”เซวียหมิงเฟยถูไถศีรษะอิงซบบนบ่าของนาง “เพียงแค่ปวดศีรษะข้างเดียว มิใช่โรคร้ายแรงอันใด ข้างกายข้ามีสาวใช้คอยปรนนิบัติ ไม่เป็นไรหรอก ท่านพี่กลับไปพร้อมข้าก็ไม่มีสิ่งใดให้ทำ มิต้องไปเป็นเพื่อนหรอก”กล่าวจบ นางก็หันขวับไปมองเซวียหว่านอี้เซวียหว่านอี้กระจ่างแจ้งในใจ จึงเอ่ยปากอย่างตรงไปตรงมา “อย่ามาหาข้าเลย เจ้ายังไม่ตายเสียหน่อย ข้าไม่มีความสนใจจะไปเยี่ยมเยือนถึงเรือนเจ้าหรอก”“ต่อให้เจ้าอยากไป ข้าก็คงมิให้ไปหรอก” นางกลอกตาด้วยความขุ่นเคือง“พี่หญิง” เจียงอี้จือลอบสังเกตคนทั้งสองด้วยความอยากรู้อย

ความรักใคร่เอ็นดูจากคนทั้งตระกูลเช่นนี้ เดิมทีควรเป็นของคุณหนูของพวกนางต่างหากดูราวกับมิได้ใส่ใจ ทว่ามิได้ใส่ใจจริง ๆ หรือ?หากมิได้ใส่ใจ ความกลัดกลุ้มในใจจะส่งผลร้ายต่อสุขภาพได้อย่างไรเรื่องเช่นนี้ ผู้อื่นมิอาจเกลี้ยกล่อมให้คลายปมได้ ทำได้เพียงให้เจ้าตัวคิดได้เองเท่านั้นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วมิอาจเปลี่ยนแปลง หากปล่อยวางมิได้ ผู้ที่ลำบากก็มีเพียงตนเอง……“มิใช่บอกว่าจะไปจวนเจิ้นกั๋วกงหรอกหรือ?”เซวียหว่านอี้ล้มป่วย ผู้คนหลายตระกูลล้วนทราบเรื่อง เซวียหมิงเฟยย่อมรู้เช่นกันเมื่อคืนก่อนเข้านอน นางบอกว่าวันนี้จะไปเยี่ยมเยียน ทว่าพอยามเที่ยงกลับมาถึงเรือน กลับพบว่านางมิได้ก้าวเท้าออกจากประตูเลยฉู่ยวนเอ่ยถาม “กลับมาแล้วหรือ?”เซวียหมิงเฟยส่ายหน้า “คนยังหลับอยู่เลย ไม่ยอมให้เข้าไปด้านใน”นางไม่คิดว่าเซวียหว่านอี้ป่วยจริง ๆ บางทีอาจจะค้นพบเรื่องอันใดเข้า จึงถูกเย่จั๋วกักบริเวณเอาไว้มิเช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะกีดกันนางไว้เบื้องนอก“ท่านว่า อาหว่านจะไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?”ภายในใจของฉู่ยวนเกิดความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง ทว่าก็ยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เรื่องอันใดหรือ?

เย่อันที่อยู่ด้านข้าง “…”แม่นางพานก็นับได้ว่าเติบโตมาภายใต้สายตาของเขา นึกไม่ถึงว่ามิได้พบหน้ากันเพียงช่วงเวลาหนึ่ง นิสัยใจคอจะกลายเป็นคนซุกซนกระโดดโลดเต้นถึงเพียงนี้“ข้าจะช่วยเจ้าถามให้” เย่จั๋วนวดคลึงหว่างคิ้ว “ช่วงหลายวันนี้เจ้าก็พักอยู่ในจวนไปก่อนชั่วคราว อย่าได้ออกไปก่อเรื่องวุ่นวายข้างนอก”พานเวยเวยเบะปาก “ข้าจะไปก่อเรื่องอันใดได้ อีกอย่างท่านก็แต่งภรรยาแล้ว ข้ามาพำนักอยู่ในเรือนของท่านย่อมไม่เหมาะสม หากภรรยาของท่านเกิดเข้าใจผิดขึ้นมา ชื่อเสียงของข้าคงได้ป่นปี้กันพอดี”เย่จั๋วปรายตาจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา “ภรรยาข้าจะไม่เข้าใจผิด”พานเวยเวยมิกล้าเอ่ยปากมากความอีก เจ้านี่ ช่างมีแววตาที่น่ากลัวเสียจริง“หรงเจวี๋ยผู้นี้ นิสัยใจคอยากจะคาดเดา จะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้หรือไม่ ยังต้องดูความต้องการของเขาเอง ช่วงนี้เจ้าก็จงอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเสียหน่อย อย่าให้เขานึกรังเกียจขึ้นมาเสียตั้งแต่ยังมิได้พบหน้า”เย่จั๋วกำชับสองสามประโยค ก่อนหันไปมองเย่อัน “จัดแจงให้นางพักอยู่ข้างเรือนชุ่ยเวย แล้วไปบอกกล่าวแก่แม่นมเฉินสักคำ ให้คอยจับตาดูนางไว้ให้ดี”พานเวยเวยร้อนใจจนกระโดดโหยง “หมายควา

เป็นเพราะการแต่งงานครั้งนี้เป็นสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท ไม่ว่าหนิงหลี่และพานเวยเวยจะทะเลาะเบาะแว้งกันเพียงไร พวกเขาก็มิเคยเกิดรอยร้าวลึกซึ้งต่อกันเลยในทางกลับกัน การอยู่ร่วมกันเช่นนี้ กลับค่อย ๆ ก่อเกิดเป็นความผูกพันขึ้นมาเมื่อมาถึงโถงหลัก เย่จั๋วและพานเวยเวยก็รออยู่ที่นี่แล้ว“ท่านพี่!”นางก้าวเข้าไปนั่งลง “ท่านนี้ก็คือแม่นางพานสินะ”“พี่สะใภ้มิต้องเกรงใจ เรียกข้าว่าเวยเวยก็พอ” นิสัยของพานเวยเวยนั้นตรงไปตรงมาและเปิดเผยจริง ๆ ช่างคล้ายคลึงกับที่นางเคยสัมผัสและรู้จักผิวเผินในชาติก่อนยิ่งนักนางกะพริบตา “พี่สะใภ้ ข้าแต่งงานกับหรงเจวี๋ยได้หรือไม่?”เย่จั๋ว “…”เซวียหว่านอี้ตกใจกับความตรงไปตรงมาของนางจนสำลักไอออกมา“เรื่องนี้ คิดว่าท่านพี่น่าจะรู้ดีกว่าข้า ข้ากับซื่อจื่อหรงติดต่อกันน้อยครั้งนัก จึงแทบไม่รู้อันใดเกี่ยวกับเขาเลย”ภรรยาที่หนิงหลี่จะต้องเผชิญในวันข้างหน้า คือคนที่เอ่ยปากโดยไม่รู้จักอ้อมค้อมแม้แต่น้อยเช่นนี้หรือ?นิสัยของเจ้าหมอนั่นก็มิได้ดีนัก เมื่อสองคนมาอยู่ด้วยกัน มิน่าเล่าถึงได้ครึกครื้นปานนั้นพานเวยเวยรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย สายตาของนางทอดมองไปยังเย่จั๋ว“นอกจา

บัดนี้แต่งงานมาได้หลายปี กลับกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้วนางรับโจ๊กข้นที่สามีส่งให้ สองสามีภรรยาสบตากันคราหนึ่งกล่าวว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”นายท่านสามหนิงเพิ่งจะอ้าปาก หนิงหลี่ก็ลุกขึ้นมานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับนางเสียแล้วสาวใช้ในจวนองค์หญิงจัดเตรียมถ้วยชามและตะเกียบเพิ่มให้เขาอย่างคล่องแคล่วหนิงหลี่กล่าวว่า “ฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสให้ข้า...”“อ้อ อายุของเจ้าก็สมควรแล้ว ถึงเวลาต้องแต่งงานเสียที” เซี่ยฉานเอ่ย “หรือว่าไม่พอใจคนที่ได้รับพระราชทานสมรสกัน? ผู้ใดหรือ?”หนิงหลี่มีสีหน้าตื่นตระหนกพลางตอบว่า “บุตรีของแม่ทัพเจิ้นหนานขอรับ”เซี่ยฉานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้าปากค้างเล็กน้อย “แม่นางตระกูลพานหรือ?”“ถูกต้องขอรับ นอกจากนางแล้วจะยังมีผู้ใดอีก แม่ทัพพานมีบุตรีเพียงคนเดียวนี่นา” หนิงหลี่มีสีหน้ากลัดกลุ้ม “ฝ่าบาททรงนึกถึงข้าได้อย่างไร? ข้ายังไม่อยากแต่งงาน ท่านอาสะใภ้ โปรดช่วยข้าไปทูลเกลี้ยกล่อมฝ่าบาท เปลี่ยนตัวคนเถิดขอรับ”“ช่วยมิได้หรอก” เซี่ยฉานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ข้าคิดว่าแม่นางตระกูลพานเหมาะสมกับเจ้ามาก”ใบหน้าอันหล่อเหลาจนแทบจะเรียกได้ว่างดงามของหนิงหลี่ แข็งค้