Todos os capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 361 - Capítulo 370

สถานที่ที่เซวียหว่านอี้นั่งอยู่ยามนี้ ถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้านยิ่งนักภายในห้องถึงกับมีแจกันดอกไม้วางประดับอยู่หลายใบ ดูคล้ายเพิ่งเด็ดลงมาจากกิ่งก้านเมื่อยามรุ่งสาง กลิ่นหอมสดชื่นบางเบา ชวนให้เบิกบานใจผ่านไปราวสองเค่อ หลี่ฝานก็พากลุ่มคนเดินเข้ามา“ฮูหยิน ผลไม้ล้วนจัดขึ้นรถม้าเรียบร้อยแล้วขอรับ เห็นว่าใกล้จะถึงยามอาหารกลางวันแล้ว ฮูหยินมีสิ่งใดที่ไม่ทานหรือไม่ขอรับ?”เซวียหว่านอี้ส่ายหน้า “ยามเที่ยงข้านัดหมายจะไปรับประทานอาหารกับเหล่าพี่น้องที่ภัตตาคาร ไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว ข้าจะพาคนกลับเลยก็แล้วกัน”หลี่ฝานมิได้กล่าวอันใด เพียงพาคนเดินไปส่งพวกเขาทั้งสี่คน“ฮูหยินของพวกเราช่างเป็นคนที่มีอุปนิสัยราบเรียบอ่อนโยนยิ่งนัก” ภรรยาของหลี่ฝานที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น“สายตาของคุณชายย่อมไม่มีทางตกต่ำ สายตาของคนตระกูลเย่ก็ไม่เคยผิดพลาดเช่นกัน” หลี่ฝานพาพวกเขาหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านไร่เมื่อกลับมาถึงสถานที่เดินเล่นอีกครั้ง เซวียหมิงเฟยมองเห็นนาง จึงกวักมือเรียกพลางเอ่ยถาม “นำสิ่งใดมาด้วยหรือ?”“แตงหวาน จะกินหรือไม่?” เซวียหว่านอี้ตอบกลับเซวียหมิงเฟยได้ยินดังนั้น ก็รีบยกชายกระโปรงแล

มีทั้งผู้ที่ยกกล่องยา ยกน้ำร้อน และยังมีสมุนไพรสำเร็จรูปบางส่วนที่มีอยู่ในบ้านไร่ผู้ดูแลหลี่วางกล่องยาลงแล้วเอ่ยว่า “ฮูหยิน ข้าได้ให้บุตรชายไปแจ้งข่าวแก่คุณชายที่จวนแล้วขอรับ...”“ท่านพี่มิได้อยู่ในจวน” นางแย้มยิ้มกล่าว “ข้าไม่ถึงตายหรอก มีหมอหลวงหลินอยู่ทั้งคน วางใจเถิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผู้ดูแลหลี่”ผู้ดูแลหลี่อ้าปากค้างไป ชั่วขณะนั้นมิรู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใดดีนี่ใช่เรื่องที่ว่าเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวที่ไหนกัน?เขามิได้เป็นห่วงตนเอง ทว่าหากฮูหยินเป็นอันใดไป ทางด้านคุณชายเล่า…หมอหลวงหลินเดินไปล้างมือที่ด้านข้าง “บนลูกธนูไม่มีพิษ อีกทั้งยังมีขี้ผึ้งหิมะของสำนักหมอหลวง ย่อมไม่หลงเหลือรอยแผลเป็นแน่ อย่าได้กังวลไปเลย”ยามนี้นางแทบจะสัมผัสถึงความเจ็บปวดมิได้แล้ว กระทั่งความกังวลเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ก็มลายหายไปจนสิ้นเมื่อไล่ผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปจากห้องแล้ว เขาจึงให้เฝ่ยชุ่ยตัดผ้าบริเวณรอบรอยธนูออกไปเฝ่ยชุ่ยจดจ้องบาดแผลจากลูกธนู ขอบตาของนางบวมช้ำ แดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าผ่านการร้องไห้มาตลอดทาง“เมื่อช่วงต้นปีนี้” เซวียหว่านอี้ตอบกลับหมอหลวงหลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะดึงสติก

“ไม่ว่าอย่างไร ครานี้ต้องขอบคุณมากแล้ว” เย่จั๋วเอ่ยขอบคุณ “ข้าจะมอบสมุนไพรให้ท่านสามชนิด ยามว่างก็ไปหาเย่ผิงเถิด”หมอหลวงหลินมีสีหน้ายินดี “เข้าใจแล้ว ๆ วันนี้ยามกลับเข้าเมืองข้าจะไปทันที”ท่านปู่ของหมอหลวงหลินเคยติดตามท่านปู่ของเย่จั๋วออกรบยังสนามรบ โดยรับหน้าที่เป็นหมอทหาร ภายหลังได้เข้ามาอยู่ในสำนักหมอหลวง และด้วยวิชาแพทย์อันล้ำเลิศจึงได้เป็นถึงหัวหน้าสำนักหมอหลวง เพิ่งจะเกษียณเมื่อสองปีก่อนบิดาของเขาในปีนั้นก็เคยติดตามบิดาของเย่จั๋วไปเป็นหมอทหารเช่นกัน ปีที่แล้วตอนทำศึกกับหนานหยวน ก็เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่สนามรบเสียแล้วหลังจากกลับมารักษาอาการบาดเจ็บจนหายดี เขาก็ออกจากเมืองหลวง ไปเป็นหมอพเนจรทั้งสองตระกูลนับได้ว่าเป็นสหายเก่าแก่กันมานานในยาอาจมีส่วนผสมที่ช่วยให้หลับง่าย เซวียหว่านอี้จึงผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วในห้วงนิทรา คือขั้นตอนของการถูกทำเป็นมนุษย์หมูนางมิได้รู้ตัวเลยว่า ในทุกค่ำคืน ร่างกายของนางจะสั่นเทาเป็นพัก ๆเย่จั๋วเดินมาที่ข้างเตียง มองนางอย่างเงียบงันใบหน้ายามหลับใหลของนางช่างดูสงบราบเรียบ ทว่าบนหน้าผากกลับมีหยาดเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมาเขาหยิบผ้าเช็ดหน้

เซวียหมิงเฟยเอ่ยถาม “เจ้าไม่เจ็บจริง ๆ หรือ?”“เจ็บสิ” เซวียหว่านอี้ยิ้ม “กินข้าวกันหรือยัง?”“ยังเลย พอได้ยินว่าเจ้าฟื้นแล้ว พวกเราสองคนก็รีบมาทันที รอเจ้าไม่เป็นอันใดแล้วก็จะกลับเข้าเมือง” นางมองดูอาหารตรงหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าให้คนไปบอกท่านพ่อท่านแม่แล้ว พร้อมกับส่งสมุนไพรและของบำรุงมาให้ พวกเขาถูกคนของข้าห้ามเอาไว้ มาก็มิได้ช่วยอันใด กลับเมืองหลวงเมื่อใดข้าจะไปที่จวนตระกูลเซวียเพื่ออธิบายแก่พวกเขา จะได้มิต้องกังวล”“ตกลง ฝากขอบใจท่านพ่อท่านแม่แทนข้าด้วย” เซวียหว่านอี้ยิ้มจนตาหยี ทว่าคำพูดคำจาของนางกลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกห่างเหินอยู่เสมอเมื่อนึกถึงอาการของนาง ทั้งสองก็มิได้เอ่ยอันใด เพียงพยักหน้ารับคำหลังอาหารมื้อเที่ยง เจียงหมิ่นและเซวียหมิงเฟยก็เดินทางกลับเมืองหลวงเซวียหว่านอี้เองก็อยากกลับไปพักรักษาตัวที่จวน แต่ถูกเย่จั๋วปฏิเสธ นางต้องพักอยู่ที่นี่สักสามถึงห้าวันจึงจะกลับเมืองหลวงได้จะไม่เจ็บได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าเจ็บจนชินชาไปแล้วต่างหากต่อให้รู้ว่านางเจ็บ ก็มิอาจจัดเทียบยาแก้ปวดให้นางได้ไม่รู้ว่ายาต้มบำรุงประสาทจะใช้ได้หรือไม่ คงต้องรอสอบถามหมอเทวดาฉีในวันหน้าห้อง

“ทว่าภายหลังตระกูลมารดาผู้ให้กำเนิดของเจ้าตกต่ำลง ตระกูลเฟ่ยย่อมไม่อยากสานต่อการแต่งงานในครั้งนี้ จึงบีบบังคับให้นายท่านรองตระกูลเฟ่ยแต่งงานกับหญิงสาวจากอีกตระกูลหนึ่งในเมือง”“ส่วนมารดาของเจ้า ก็ถูกครอบครัวท่านตาของเจ้าส่งตัวให้กับบิดาของเจ้า เพียงเพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่ง จะได้มิได้ตกต่ำจนต้องไปเร่ร่อนตามท้องถนน”“เจ้าถูกแม่นมข้างกายมารดาลอบนำไปทิ้ง ตระกูลเฟ่ยเกรงว่าฮูหยินรองจะล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของเจ้า แล้วจะส่งผลกระทบต่อความร่วมมือของทั้งสองตระกูล”วาจาขององค์รัชทายาทเอ่ยออกไปอย่างตรงไปตรงมา มิได้มีความอ้อมค้อมแม้แต่น้อย“เพียงอาศัยจี้หยกชิ้นหนึ่ง เจ้าก็สงสัยว่าตนเองเป็นคนของราชวงศ์หนานหยวนแล้วหรือ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ใดกัน?”เขามองสบตาเซี่ยฉงโหลวอย่างเย็นชา “องค์รัชทายาท? องค์ชาย? หรือบุตรหลานราชวงศ์หนานหยวน? ไปสืบดูหรือยัง? เจ้าตรงกับบุตรหลานราชวงศ์หนานหยวนผู้ใดบ้าง? อาการหลงผิดถือเป็นโรคอย่างหนึ่ง หมอเซี่ยรู้จักเพียงการวางพิษ แล้วรู้จักวิธีช่วยชีวิตผู้คนหรือไม่? ช่วยเหลือตนเองก่อนเถิด”“เล่นกับพิษจนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือ? เจ้าพกหยกชิ้นนั้นติดตัวมาตั้งแต่เล็กจนโต คิดหรือว