Todos os capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 371 - Capítulo 380

“นี่มันเรื่องอันใดกัน?”ภายในเขตจี้โจว ทหารรักษาพระองค์แห่งตำหนักบูรพากำลังพาหมอเทวดาฉีเร่งรุดเดินทางไปยังเมืองหลวงตรากตรำเดินทางมาตลอดวัน ทั้งคนและม้าล้วนเหนื่อยล้า พวกเขาจึงตัดสินใจแวะพักชั่วคราวที่อำเภอแห่งหนึ่งในจี้โจว ทว่ากลับถูกซักไซ้ไล่เลียงผู้นำกลุ่มมองบุรุษแต่งกายแปลกประหลาดเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเย็นชาอีกฝ่ายกล่าวว่า “สถานที่นี้คณะทูตแคว้นซีอูของพวกเราได้เหมาไว้หมดแล้ว ขอให้พวกท่านไปหาที่อื่นเถิด”“สามหาว!” ผู้นำกลุ่มแทบจะแค่นหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “แคว้นซีอูของพวกเจ้าเป็นเพียงดินแดนห่างไกลทุรกันดาร แคว้นเล็กเท่าเม็ดกระสุน เดินทางมายังราชวงศ์อวิ๋นของเราก็เพื่อขอความคุ้มครอง”เป็นความจริงที่ว่า แคว้นซีอูจะเดินทางไปยังเมืองหลวง จี้โจวคือเส้นทางที่จำเป็นต้องผ่าน“เดิมทีควรระมัดระวังเจียมตัว เคารพกฎเกณฑ์ของราชวงศ์อวิ๋น โรงเตี๊ยมแห่งนี้พวกข้าเข้าพักก่อน ต่อให้พวกเจ้าจะเหมาไว้ทั้งหมด ก็จำต้องจ่ายค่าชดเชยแก่แขกที่เข้าพัก ไฉนจึงทำตัวกำเริบเสิบสาน ไม่รู้จักธรรมเนียมเช่นพวกเจ้า?”“พวกเจ้ามาเพื่อขอความคุ้มครอง หรือมาเป็นบรรพบุรุษในราชวงศ์อวิ๋นของเรากันแน่?”ผู้มาเยือนถูกเขาตว

“เฝ่ยชุ่ย...”เฝ่ยชุ่ยได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามาด้านในเมื่อเห็นว่านางตื่นแล้ว จึงรีบเข้าไปประคองให้ลุกขึ้นนั่ง “ฮูหยิน ด้านนอกฝนตกแล้วเจ้าค่ะ”“คงจะตกจริงดังว่า ข้าได้ยินเสียงแล้ว”ฝนตกมิได้เบาบางเลย เสียงเม็ดฝนตกกระทบดังถี่กระชั้นเฝ่ยชุ่ยหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับให้นาง เห็นนางมีท่าทีราวกับนอนไม่ไหวแล้ว จึงเอ่ยถามว่า “ฮูหยินจะไปทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ ยามนี้บาดแผลของท่านยังไม่หายดี ต้องพักผ่อนให้มากนะเจ้าคะ”“ถึงแผลจะยังไม่หายดี ข้าก็นอนต่อไปมิได้แล้ว”นางสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเดินออกมายังห้องด้านนอก เบื้องนอกมีม่านฝนโปรยปราย ช่วยปัดเป่าความร้อนอบอ้าวให้มลายหายไปเมื่อมาถึงใต้ระเบียงทางเดิน นางจึงเอนกายลงนั่งบนเก้าอี้โยก “ให้ห้องครัวทำแผ่นแป้งไส้เนื้อสักหน่อยเถิด”นอนต่อเนื่องมาหลายวัน รู้สึกว่าร่างกายอ่อนแอกำลังถดถอย ทั่วร่างอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ต้องกินสิ่งใดเพื่อบำรุงเสียหน่อยเฝ่ยชุ่ยรับคำพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปตามระเบียงทางเดินเพื่อแจ้งแก่คนครัวและในจังหวะนี้เอง องค์หญิงหย่งหนิงในชุดหรูหราเต็มยศก็เดินทอดน่องเข้ามา“ยามเด็กข้าเคยอาศัยอยู่ที่นี่ช่วงหนึ่ง”นางเดินเข

ความรักหรือ?ช่างเป็นเรื่องน่าขันนักนางคือองค์หญิงใหญ่สายตรงผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งราชสกุลเซี่ย บิดาคือฮ่องเต้ผู้ปราดเปรื่องที่สวรรค์กำหนดให้จารึกพระนามในหน้าประวัติศาสตร์ ส่วนมารดาก็เลื่องชื่อในฐานะฮองเฮาผู้ทรงคุณธรรมพี่ชายที่เป็นองค์รัชทายาทก็เปี่ยมด้วยความสามารถและคุณธรรม ทั้งยังรู้จักใช้ความเมตตาและอำนาจเด็ดขาดควบคู่กัน เป็นว่าที่ฮ่องเต้องค์ต่อไปที่ขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ต่างพร้อมใจกันสนับสนุนอย่างแท้จริงอำนาจและความมั่งคั่ง นางล้วนกุมไว้ในกำมือแล้วจะต้องการความรักอันเลื่อนลอยไปไยเพื่อให้ผู้คนหัวเราะเยาะหรือ?ยามนี้ในจวนองค์หญิงมีราชบุตรเขยเพียงคนเดียว ก็นับว่าเป็นความจริงใจของนางแล้ว……หลายวันต่อมาหมอเทวดาฉีเดินทางมาถึงเรือนพักแถบชานเมืองหลวง ก็รีบปรับเปลี่ยนเทียบยาให้เย่จั๋วใหม่ในทันที ทั้งยังใช้เข็มเงินช่วยฝังเข็ม สะกดพิษในร่างของเขาให้สงบลงไปได้อีกครั้งหลังจากนี้เพียงต้องค่อย ๆ บำรุงรักษาไป สักสามถึงห้าปีก็ย่อมฟื้นตัวเป็นปกติ“ครานี้อย่าได้หวังว่าจะใช้ทางลัดอีก พิษในร่างของท่านเป็นพิษลับของราชวงศ์หนานหยวน ตัวพิษนั้นร้ายกาจไม่ธรรมดา จะหายเร็วเพียงนั้นได้อย่างไร หากศ

ฮูหยินเจียงนับเป็นสตรีที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาจากตระกูลใหญ่โดยแท้ปัญหาเยี่ยงนี้ นางย่อมจัดการได้อย่างหมดจดเพียงแต่เซวียหมิงเฟยถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างกายนางมาตลอด ทั้งยังได้รับความรักความทะนุถนอมจากใจจริงมาถึงสิบห้าปี ในเรื่องการจัดการเรือนหลังจึงหลีกเลี่ยงมิได้ที่จะขาดความรู้ความเข้าใจไปบ้าง“แล้วเจ้ามีความคิดเห็นเช่นไร?” ฮูหยินเจียงเอ่ยถามเซวียหมิงเฟยขมวดคิ้ว “รับอนุนั้นย่อมได้เจ้าค่ะ แต่ข้าไม่ปรารถนาให้เป็นญาติผู้น้องคนนี้ สามารถรับสตรีตระกูลดีในเมืองหลวงแทนได้ หากเป็นญาติผู้น้อง วันข้างหน้าย่อมหลีกเลี่ยงความยุ่งยากมิได้ ด้วยวิสัยของแม่สามีย่อมต้องเข้าข้างหลานสาวของตนเองอยู่วันยันค่ำ”ฮูหยินเจียงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เด็กคนนี้นับว่ามองการณ์ได้ทะลุปรุโปร่งทีเดียว“ก่อนหน้านี้เจ้าคิดจะให้จื่อจินเป็นอนุ ภายหลังเกิดเรื่องราวขึ้นจึงจำต้องล่าช้าไป แล้วจื่อเพ่ยเล่า?”สิ้นวาจา จื่อเพ่ยที่ยืนคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเซวียหมิงเฟยก็ทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความตื่นตระหนก“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวเพียงอยากอยู่เคียงข้างคุณหนู มิได้ปรารถนาจะเป็นอนุของท่านเขยเลยเจ้าค่ะ”ฮูหยินเจียงเองก็มิได้มีโทสะแต่อ

“เจ้าไม่ชอบเด็กเชียนเชียนคนนี้จริง ๆ หรือ?”เมื่อได้ยินบุตรชายกล่าวว่า คนตระกูลหวังพำนักอยู่ที่นี่มานานพอสมควรแล้ว สมควรแก่เวลาที่จะต้องเดินทางกลับ อีกทั้งฤดูเก็บเกี่ยวสารทฤดูใกล้จะมาเยือน อย่างไรก็ต้องกลับไปจัดการงานที่เรือนเสียทีภายในใจของฮูหยินผู้เฒ่าหวังเกิดความรู้สึกลังเลสับสนอยู่บ้างนางปรารถนาอย่างยิ่งที่จะรั้งตัวเชียนเชียนให้อยู่ในจวน ทว่าตำแหน่งภรรยาเอกนั้นย่อมเป็นไปมิได้ นางไม่มีทางให้หวังเชียนเชียนมาเป็นภรรยาเอกของบุตรชายตนอย่างแน่นอนต่อให้เป็นคนจากตระกูลเดิมของตน แต่หากเทียบกับบุตรชายแล้ว นางยังคงรู้สึกว่าไม่คู่ควรกันอยู่ดีฉู่ยวนแย้มยิ้มกล่าวว่า “วันหน้าหากท่านแม่คิดถึงนาง ก็ยังสามารถเรียกให้นางมาพำนักที่จวนได้ ลูกมิได้มีใจปฏิพัทธ์ต่อนาง อีกทั้งช่วงเวลาที่พวกเขาพำนักอยู่ในจวน ก็ได้ผลาญเงินทองที่เพียงพอสำหรับใช้จ่ายถึงครึ่งปีไปแล้ว ตระกูลฉู่แม้จะมีฐานะมั่งคั่ง ทว่าก็มิอาจสิ้นเปลืองเช่นนี้ได้”วาจานี้ทำให้ภายในใจของฮูหยินผู้เฒ่าหวังเกิดความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน ทั้งเสียดายเงินทองที่ใช้จ่ายไปมากมาย และทั้งปวดใจที่บุตรชายมิได้มีความสนิทสนมกลมเกลียวกับคนตระกูลเดิมของนาง