All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 401 - Chapter 410

“ไม่ชอบนางหรือ?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเซี่ยฉานกลอกตา “มีอายุมาจนปูนนี้ มีผู้ใดชื่นชอบบ้างเล่า? ตามหลักแล้ว ในตระกูลมีผู้อาวุโสวัยนี้ย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าเรื่องแย่คือยายเฒ่าผู้นี้ชอบใช้ความอาวุโสและอายุมาข่ม คอยชี้นิ้วสั่งการท่านพ่อของข้า”เซวียหว่านอี้ “...”“จดหมายที่ส่งถึงท่านพ่อในแต่ละปี ล้วนมีแต่ถ้อยคำวิปลาสที่ถือดีในฐานะของตน อ่านแล้วพาให้รุ่มร้อนรำคาญใจยิ่งนัก” เซี่ยฉานแค่นหัวเราะ “ช่วงเทศกาลปีใหม่แท้ ๆ กลับมาทำให้ผู้อื่นเสียอารมณ์ คิดว่าตนเองเป็นที่เคารพเทิดทูนนักหรือไร?”“ยามที่นางจากจิงโจวไป ก็มีคนนำกำลังทหารมุ่งหน้าไปที่นั่นแล้ว”เซี่ยฉานหยิบขนมหวานขึ้นมาชิ้นหนึ่ง บีบเล่นเล็กน้อย แล้วส่งเข้าปาก“ในเมื่อนางกล้าเข้าเมืองหลวงเช่นนี้ จิงโจวนั่น ตราบจนตัวตายก็มิอาจหวนกลับไปได้อีกแล้ว”เซวียหว่านอี้เข้าใจความหมายนั้นดี“ยามนี้จิงโจวคงจะยังวุ่นวายอยู่เป็นแน่”“ใช่แล้ว” เซี่ยฉานถอนหายใจ “อย่างไรเสียก็เป็นอาณาเขตที่นางปกครองมาหลายสิบปี การใช้ดาบตัดปมยุ่งเหยิงโดยเร็วนั้นไร้ผลกับจิงโจว จำต้องคัดกรองให้ดี หากประหารจนสิ้นไม่กลายเป็นเมืองร้างไปหรือ?”“ทว่ามิต้องกังวลไป

เซวียหว่านอี้นั่งอยู่ข้างเตาผิง ด้านในจุดถ่านไร้ควันไว้ ทำให้ภายในห้องอบอุ่นเป็นอย่างยิ่งก้าวเข้ามาข้างหน้า แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างนางเซวียหมิงเฟยปลดเสื้อคลุมตัวใหญ่ออก พลางเอ่ยว่า “วันเวลาของเจ้า ช่างสุขสบายเสียจริง”นางมิได้ยากจน สินเดิมก็นับว่ามากมายมหาศาล แน่นอนว่าตระกูลฉู่ก็มิได้ด้อยไปกว่ากันทว่าถ่านผ้าไหมเย็นไร้ควันเช่นนี้ กลับมิใช่สิ่งที่ชาวบ้านทั่วไปจะนำมาใช้ได้เดิมทีก็หายากยิ่งอยู่แล้ว โดยพื้นฐานมักจะจัดสรรให้เพียงเหล่าเชื้อพระวงศ์เท่านั้นเย่จั๋วคือเจิ้นกั๋วกง ฝ่าบาทพระราชทานให้ องค์รัชทายาทก็มิได้ตระหนี่ ย่อมไม่ขาดแคลนเป็นแน่ยามนี้คนผู้นี้มาขอพรที่วัดกับตน ถึงกับพกเตาถ่านมาด้วย ชาติก่อนนางมีวาสนาเช่นนี้ที่ไหนกัน เซวียหว่านอี้พลิกหน้าหนังสือ “เหตุใดจึงมาเช้าเพียงนี้?”หากนางจำไม่ผิด สองวันนี้ฉู่ยวนหยุดพัก น่าจะมาหานางที่วัดแล้ว“ห้องของข้าหนาว” เซวียหมิงเฟยตอบอย่างมั่นใจ “เขาไปหาสหายเพื่อผิงไฟชมหิมะ ข้าคร้านจะไปร่วมวงด้วย จึงมาหาเจ้า”ยามนี้นางก็ยังหลีกเลี่ยงมิให้ฉู่ยวนและเซวียหว่านอี้ได้พบปะกันตามลำพัง แต่มิได้ตึงเครียดเท่าช่วงแรกแล้วนางรู้สึกขึ้นมาอย่างบอกไ

“ย่อมไม่มีผู้อื่นอยู่แล้ว” เซวียหว่านอี้หลุบตาลงมองส้มหวานบนเตาถ่าน “ฮูหยินผู้เฒ่าสุขภาพมิสู้ดี ย่อมมิอาจติดตามใต้เท้าเดินทางรอนแรมไกลได้ เช่นนี้เซวียหมิงเฟยก็จำต้องรั้งอยู่ในเมืองหลวง”“ย่อมเป็นเช่นนั้น” ฉู่ยวนฟังความนัยของนางออก จึงเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตางดงามเจือแววยิ้มจาง ๆ “หรือเจ้าคิดว่า ข้าจะรับอนุภรรยา แล้วทำทารุณต่อพี่น้องของเจ้า?”เซวียหว่านอี้ยิ้มเพียงริมฝีปากทว่าแววตามิได้ยิ้มตาม “ใต้เท้าฉู่กล่าวหนักเกินไปแล้ว เรื่องนี้เดิมทีก็มิควรค่าให้เอ่ยถึง การออกไปรับราชการต่างเมืองหลายปี ข้างกายย่อมต้องมีผู้คอยปรนนิบัติดูแล ทว่าเซวียหมิงเฟยรั้งอยู่ในเมืองหลวงแทนใต้เท้า คอยดูแลแม่สามี น้ำใจไมตรีนี้ หวังว่าใต้เท้าจะมองเห็นและจดจำไว้ในใจ อย่าได้มีคนใหม่ แล้วหมางเมินภรรยาเอกเลย”นางกล่าวได้ไร้ที่ติ ทุกถ้อยคำล้วนแฝงเจตนาปกป้องพี่น้องของตนเองทว่าฉู่ยวนกลับบังเกิดความรู้สึกอึดอัดขัดเคืองขึ้นในใจอย่างน่าประหลาดนางนึกถึงเซวียหมิงเฟย “หัวขโมย” ที่แย่งชิงฐานะของนางไปถึงสิบห้าปี ทว่ากลับไม่ไว้วางใจในตัวเขาถึงเพียงนี้ทั้งที่พวกเขาทั้งสอง...ความรู้สึกพลันชะงักงันทั้งที่ในความฝันนั้น พวกเ

ฉู่ยวนพยักหน้า “เป็นเช่นนั้นจริง”แม้ตระกูลฉู่จะตกต่ำลง ทว่าเงินทองที่เก็บซ่อนไว้ก็มิใช่จำนวนน้อยจวบจนถึงทุกวันนี้ ก็ยังคงมีเหลือใช้อยู่อย่างบริบูรณ์“อายุสามสิบสอบหมิงจิงนับว่าแก่ อายุห้าสิบสอบจิ้นซื่อนับว่ายังหนุ่ม” เซวียหว่านอี้ยิ้มพลางกล่าว “ใต้เท้าฉู่อายุเพียงยี่สิบต้น ๆ ก็สอบได้ตำแหน่งทั่นฮวาแล้ว ความสำเร็จเช่นนี้ อย่าว่าแต่ในราชวงศ์อวิ๋นเลย แม้แต่ในราชวงศ์ก่อนก็ยังหาได้ยากยิ่ง”ฉู่ยวนชะงักไปเล็กน้อย ภาพลักษณ์ของเขาในใจนางดีงามถึงเพียงนี้เชียวหรือ?“คนเช่นท่าน หากเปลี่ยนเป็นบิดามารดาคู่อื่น ย่อมต้องจัดเตรียมสัตว์สังเวยทั้งสามและสัตว์เลี้ยงทั้งหก จัดงานอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเซ่นไหว้บอกกล่าวบรรพชน ถือเป็นตัวตนที่เชิดหน้าชูตาแก่วงศ์ตระกูลอย่างแท้จริง”“อีกทั้งข้ามองว่าใต้เท้าฉู่มีบุคลิกหนักแน่นสำรวม วาจาตรงไปตรงมา เป็นบุตรชายที่ยากจะทำให้ผู้อาวุโสโกรธเคือง และไม่ทำให้บิดามารดาต้องทุกข์ใจ”ฉู่ยวน “…”ชมเกินไปแล้ว จะถ่อมตนสักนิดมิได้หรือเซวียหว่านอี้กินส้มหวานไปหนึ่งผล “ดังนั้น การที่ใต้เท้าฉู่กล่าวว่าฮูหยินผู้เฒ่าฉู่ล้มป่วยด้วยโรคอ่อนแอเป็นเพราะท่านนั้น ย่อมไม่ถูกต้อง หากแม้แต

“ฮูหยินคิดจะรับบุตรของคุณหนูรองมาเป็นบุตรบุญธรรมในภายภาคหน้าหรือเจ้าคะ?” เฝ่ยชุ่ยเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเซวียหว่านอี้หัวเราะเบา ๆ หันไปมองกระท่อมฟางที่ถูกกลืนหายเข้าไปในป่าเหมยนานแล้ว“สายเลือดของเขา หรือจะคู่ควรสืบทอดเกียรติยศตระกูลเย่?”เจินจูและเฝ่ยชุ่ย รวมถึงคนอีกจำนวนหนึ่งที่เร้นกายอยู่ในมุมมืดต่างทอดถอนใจ ฮูหยินชิงชังฉู่ยวนอย่างแท้จริงการสนทนาสัพเพเหระเมื่อครู่ มีจุดประสงค์อันใดกันแน่?คือสิ่งใดหรือ?เพียงเพื่อให้เซวียหมิงเฟยสามารถให้กำเนิดบุตร มิได้ต้องสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวเฉกเช่นชาติก่อนอย่างไรเสียก็ได้เกิดใหม่อีกครา อีกทั้งนางก็มิได้มีผลประโยชน์ขัดแย้งกับตนโดยตรง อย่างน้อยก็ในยามนี้ให้นางได้สมดั่งปรารถนา มีอันใดมิได้เล่าคิดว่านางดูความรู้สึกในแววตาของฉู่ยวนยามที่มองมายังตนเองไม่ออกอย่างนั้นหรือ?ยามที่มิได้สบตากัน ความปรารถนาครอบครองที่ซุกซ่อนอยู่ในแววตาของเขา ช่างชัดเจนเหลือเกิน“อีกอย่าง ผู้ใดจะล่วงรู้ได้ว่า ท่านพี่จะไม่หายดีเล่า?”นางเหยียบย่างลงบนบันไดหิน ก้าวขึ้นไปทีละก้าวเมื่อกลับถึงเรือนรับรอง เดินเข้าไปก็เห็นเซวียหมิงเฟยเอนกายอยู่บนตั่งหลัวฮั่นครั้นได