“ไม่ชอบนางหรือ?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเซี่ยฉานกลอกตา “มีอายุมาจนปูนนี้ มีผู้ใดชื่นชอบบ้างเล่า? ตามหลักแล้ว ในตระกูลมีผู้อาวุโสวัยนี้ย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าเรื่องแย่คือยายเฒ่าผู้นี้ชอบใช้ความอาวุโสและอายุมาข่ม คอยชี้นิ้วสั่งการท่านพ่อของข้า”เซวียหว่านอี้ “...”“จดหมายที่ส่งถึงท่านพ่อในแต่ละปี ล้วนมีแต่ถ้อยคำวิปลาสที่ถือดีในฐานะของตน อ่านแล้วพาให้รุ่มร้อนรำคาญใจยิ่งนัก” เซี่ยฉานแค่นหัวเราะ “ช่วงเทศกาลปีใหม่แท้ ๆ กลับมาทำให้ผู้อื่นเสียอารมณ์ คิดว่าตนเองเป็นที่เคารพเทิดทูนนักหรือไร?”“ยามที่นางจากจิงโจวไป ก็มีคนนำกำลังทหารมุ่งหน้าไปที่นั่นแล้ว”เซี่ยฉานหยิบขนมหวานขึ้นมาชิ้นหนึ่ง บีบเล่นเล็กน้อย แล้วส่งเข้าปาก“ในเมื่อนางกล้าเข้าเมืองหลวงเช่นนี้ จิงโจวนั่น ตราบจนตัวตายก็มิอาจหวนกลับไปได้อีกแล้ว”เซวียหว่านอี้เข้าใจความหมายนั้นดี“ยามนี้จิงโจวคงจะยังวุ่นวายอยู่เป็นแน่”“ใช่แล้ว” เซี่ยฉานถอนหายใจ “อย่างไรเสียก็เป็นอาณาเขตที่นางปกครองมาหลายสิบปี การใช้ดาบตัดปมยุ่งเหยิงโดยเร็วนั้นไร้ผลกับจิงโจว จำต้องคัดกรองให้ดี หากประหารจนสิ้นไม่กลายเป็นเมืองร้างไปหรือ?”“ทว่ามิต้องกังวลไป
Leer más