Todos os capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 521 - Capítulo 530

เมื่อได้ยินคำกล่าวของเซวียหว่านอี้ เซวียหมิงเฟยก็เบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม“เหตุใดเจ้าถึงมาต่อว่าข้าเสียเองเล่า? ข้าให้เจ้ามา ก็เพื่อให้มาช่วยข้าตำหนิเซี่ยไฉ่เวย มิใช่ให้มาทำให้ข้ามีน้ำโหเพิ่มหรอกนะ”ฝ่ามือของนางลูบไล้หน้าท้องน้อยเบา ๆ “ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าเคยเสียเปรียบเช่นนี้เมื่อใดกัน ทั้งที่ข้าเป็นคนถูกใจก่อน แต่นางกลับคิดจะมาชุบมือเปิบงั้นหรือ? ก็แค่อาศัยบารมีจวนอ๋องชิ่งหนุนหลังเท่านั้นมิใช่หรือไร”เซวียหว่านอี้ยิ้มปลอบประโลม “ในเมื่อรู้ว่าเบื้องหลังของนางคือจวนอ๋องชิ่ง แล้วเหตุใดจะต้องไปมีปากเสียงกับนางด้วยเล่า”“ข้ามิได้เป็นคนเริ่มเสียหน่อย” เซวียหมิงเฟยเองก็รู้ตัวว่าวู่วามไปจนทำให้กระทบกระเทือนถึงครรภ์ เรื่องนี้ทำเอานางตกใจแทบแย่เช่นกัน“ข้ารู้ว่าตั้งแต่เล็กเจ้าถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ทว่ายามนี้เจ้าแต่งงานออกเรือนแล้ว ซ้ำยังตั้งครรภ์อยู่ ต่อให้ไม่เห็นแก่ตนเองก็ควรเห็นแก่ลูกบ้างมิใช่หรือ?” เซวียหว่านอี้กล่าว “เซี่ยไฉ่เวยกำลังจะออกเรือน ชาตินี้จะได้กลับมาเมืองหลวงอีกหรือไม่ก็ยากจะบอก ในใจนางมีแต่ความคับแค้นอัดอั้น เวลาเช่นนี้ก็ยอมถอยให้นางสักสามส่วนเถิด รอให้นางจ

เรือนตะวันตกซ่งชิงหว่านรินสุราใสจอกหนึ่งให้แก่ฉู่ยวน“นายท่าน ท่านคิดจะปล่อยปละละเลยข้าไปชั่วชีวิตเลยหรือ?”เข้าจวนมาได้หนึ่งเดือนแล้ว ทว่าเขากลับไม่ยอมก้าวเท้าเข้ามาในเรือนตะวันตกแม้แต่ก้าวเดียวแน่นอนว่าเรือนตะวันออกก็มิได้ไปบ่อยนัก ในหนึ่งเดือนเขาค้างแรมเพียงสองครา เพียงแต่ไปร่วมโต๊ะอาหารที่นั่นอยู่หลายหนฉู่ยวนทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉยจนเกือบจะเย็นชา อันที่จริงสตรีที่คหบดีท้องถิ่นส่งตัวมาผู้นี้ หากกล่าวถึงรูปโฉมแล้วก็นับว่างดงามเย้ายวนยิ่งนักทว่าสตรีรูปงาม ทั้งยังเป็นสตรีที่เสนอตัวมาให้ถึงจวน หากเขาไม่รู้จักระแวดระวัง แม้ต้องตกตายก็คงเป็นเพราะความโง่เขลาของตนเองตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ฉู่ยวนได้ส่งคนไปลอบสืบประวัติของซ่งชิงหว่านอย่างลับ ๆนางคือ “เครื่องมือ” เชื่อมสัมพันธ์ฉันท์เครือญาติที่ตระกูลซ่งฟูมฟักมาอย่างทะนุถนอมเดิมทีนางต้องแต่งให้กับทายาทของตระกูลคหบดีในท้องถิ่นอีกแห่งหนึ่ง ทว่ามิทราบด้วยเหตุอันใดจึงได้เปลี่ยนใจ และมาเป็นอนุอยู่ข้างกายเขาแทน“ตำแหน่งนายหญิงตระกูลซุน มิใช่ว่าดูมีหน้ามีตามากกว่าการเป็นอนุของข้าหรอกหรือ?”ซ่งชิงหว่านแย้มยิ้ม เผยเสน่ห์เย้

นางช่วยบรรเทาความโหดเหี้ยมในใจของเขาลงได้มากจริง ๆและยังทำให้เย่จั๋วเริ่มหันมามองภรรยาผู้นี้อย่างจริงจังขึ้นมาจวนจะถึงยามเที่ยง พวกเขาเดินทางผ่านเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเย่อันจัดแจงให้ขบวนหยุดพักที่ลานกว้างนอกเมือง ด้วยคนมากรถม้าก็มาก ตัวเมืองเองก็มิได้ใหญ่โตนัก หากเข้าไปด้านในคงจะยุ่งยากไม่น้อยจึงเพียงให้คนเข้าไปหาซื้อเสบียงอาหารในเมือง พร้อมกับเติมน้ำและหญ้าให้พวกม้าตลอดเส้นทางกลับยงโจวนี้ เย่อันได้ให้คนจัดการเตรียมการล่วงหน้าตามรายทางไว้แล้ว ว่าจะหยุดพักค้างแรมที่ใด ล้วนจัดการไว้มิให้ขาดตกบกพร่องภายใต้เงื่อนไขว่ามิได้มีการปรับเปลี่ยนกะทันหันระหว่างทาง“นี่เจ้า...”เย่จั๋วมองภรรยาที่เพิ่งกลับมาจากในเมือง ข้างกายมีหวังเฟิงกับหวังเหลยที่ต่างก็อุ้มลูกแมวน้อยไว้ในอ้อมแขนคนละตัวทั้งสองตัวล้วนเป็นแมวดำ ทว่าหนึ่งในนั้นเป็นแมวดำเท้าขาวสภาพดูมอมแมมอยู่บ้าง เสียงร้องก็ยังเล็กแหลม ทว่าอย่างน้อยก็ดูมีเรี่ยวแรงดีพวกมันดิ้นขลุกขลักอยู่ในมือของคนทั้งสอง คล้ายกับต้องการหลุดพ้นจากการควบคุมของมือใหญ่คู่นั้น“พบอยู่ในตรอกข้างแผงลอยแห่งหนึ่งเจ้าค่ะ สองพี่น้องคิดจะขายพวกมันเพื่อแลกเงินไ

ริ้วสีแดงระเรื่อแต่งแต้มบนพวงแก้มเสียงหัวเราะทุ้มกังวานน่าฟังของเย่จั๋วดังแผ่วกระจายไปทั่วพื้นที่เล็ก ๆ ภายในรถม้า“ฮูหยินมักจะสงบนิ่งเยือกเย็นอยู่เสมอ ยากนักที่จะมีท่าทีเช่นนี้ ช่างหาดูได้ยากยิ่ง”เขาเอ่ยหยอกเย้าว่า “อายุยังน้อย ไม่จำเป็นต้องวางตัวอยู่ตลอดเวลา ผ่อนคลายลงบ้างก็ดี”นางเป็นทางการเกินไปจนทำให้เขาจำต้องระวังท่าทีตามไปด้วย เพื่อมิให้ถูกภรรยาที่อายุน้อยกว่าตนถึงครึ่งรอบผู้นี้ดูแคลนเอาได้เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยนับแต่เกิดเรื่องจนถึงบัดนี้ เขายังคงปล่อยวางมิได้ทว่ายามนี้กลับฟื้นคืนอุปนิสัยดั่งเช่นก่อนเกิดเรื่องมาได้ถึงสามส่วนแล้ว ย้อนนึกถึงยามที่ร่างกายยังแข็งแรงสมบูรณ์ เขาอยู่บนสนามรบสั่งการอย่างห้าวหาญ เด็ดเดี่ยวและเฉียบขาดส่วนเวลาอื่นนั้นล้วนใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีไร้กฎเกณฑ์ ซ้ำยังออกจะเอะอะวุ่นวายอยู่บ้างช่างราวกับเป็นเรื่องในชาติก่อนเสียจริงเซวียหว่านอี้เองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างเช่นกัน“มิได้จงใจเจ้าค่ะ”ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ อุปนิสัยของนางก็ล้วนเป็นเช่นนี้ความไร้เดียงสาร่าเริง ดูเหมือนจะมิใช่สิ่งที่คู่ควรกับนาง นางไม่สมควรแปดเ

ยามมองเห็นเรือนเก่าตระกูลเย่แต่ไกล เมื่อล่วงรู้ว่าเรือนอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตานั้นล้วนเป็นสมบัติของตระกูลเย่ เซวียหว่านอี้ก็รู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง“เย่ครึ่งเมือง”เซวียหว่านอี้พลันนึกถึงคำคำนี้ขึ้นมา เป็นคำที่นางเคยได้ยินในชาติก่อนเย่จั๋วเลิกคิ้ว “เจ้าคือนายหญิงตระกูลเย่”วาจาเช่นนี้ยังกล้าเอ่ยออกมาได้ ไม่รู้จักขวยเขินเสียบ้างเลย“ยามตระกูลเย่รุ่งเรืองถึงขีดสุด ผู้คนมีมากมายนัก เพียงสายเลือดบรรพชนของเราสายนี้ก็มีเกือบสามร้อยคนแล้ว ในสามร้อยคนนี้เป็นบุรุษเสียหกส่วน เมื่อทยอยตบแต่งภรรยา ล้วนอาศัยอยู่โดยรอบเรือนหลักทั้งสิ้น”เมื่อรถม้าเคลื่อนเข้าไปใกล้ บริเวณหน้าประตูใหญ่สีแดงชาดของเรือนหลักก็มีผู้คนยืนอยู่มิใช่น้อยผู้ที่นำหน้าคือสตรีซึ่งมีใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ห่างออกไปเบื้องหลังนางสองก้าวคือชายชราแขนด้วนผู้หนึ่ง“แล้วสตรีเล่า? ออกเรือนไปแล้วเป็นเช่นไรบ้าง?”เซวียหว่านอี้เอ่ยถาม“บางส่วนติดตามตระกูลเย่ออกสู่สนามรบ บางส่วนเมื่อสิ้นลมก็ตัดขาดจากตระกูลเย่” บุตรสาวที่ออกเรือนไป ยามมีชีวิตอยู่ยังพอไปมาหาสู่กันได้ ทว่าเมื่อจากไปแล้ว โดยพื้นฐานก็ถือว่าตัดขาดกันรถม้าหยุดลงเบ