All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 501 - Chapter 510

แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังต้องทรงไว้หน้าแม่นมสินเดิมผู้สูงวัยผู้นี้อยู่ถึงสามส่วนการไร้ความเคลื่อนไหว กลับนับเป็นเรื่องดีหากพระชายาองค์รัชทายาทประคองอาการไว้ไม่ไหวจริง ๆ คงจะออกมาตั้งนานแล้ว“ท่านพ่อ ตรวจสอบบรรดาพี่น้องเหล่านั้นเถิดพ่ะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทเอ่ยปาก “รวมไปถึงตำหนักเฟิงเซวียนด้วย”ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมองมาแม้แต่เจ้ารองก็ยังต้องตรวจสอบด้วยหรือ เจ้าคนหัวทึบผู้นั้นน่ะรึ?“อาจจะมิใช่น้องรอง แต่ก็มิอาจรับประกันได้ว่าคนข้างกายเขาจะมือสะอาดพ่ะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาทกล่าวว่า “ในฐานะองค์ชาย ตำแหน่งฮ่องเต้นั้นมีเพียงหนึ่งเดียว ผู้ใดต่างก็หมายปอง ข้าย่อมกลายเป็นหนามยอกอกของพวกเขา แม้น้องรองจะมิได้มักใหญ่ใฝ่สูงต่อบัลลังก์มังกร ทว่าคนข้างกายของเขาอาจจะต้องการสร้างความดีความชอบในการสนับสนุนผู้เป็นนายให้ขึ้นครองราชย์ก็ได้มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”ถ้อยคำของเขาช่างตรงไปตรงมา ทว่าผู้คนภายในตำหนักกลับมิได้รู้สึกแตกตื่นแต่อย่างใดระหว่างฮ่องเต้และองค์รัชทายาทนั้น ถือเพียงความผูกพันฉันพ่อลูก มิได้แบ่งแยกฐานะกษัตริย์กับขุนนางองค์ชายองค์อื่น ๆ ล้วนมิได้รับสิทธิพิเศษเช่นนี้“จางฝูเสียง ส่งกองทหารไป

“เขาเป็นสายเลือดสายตรงเพียงคนเดียวของตระกูลฉู่ หากคิดจะฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของตระกูลฉู่ ย่อมต้องเดินในเส้นทางที่ไม่ธรรมดา”เซวียหว่านอี้กล่าวว่า “อีกอย่าง เรื่องนี้ก็มิได้สลักสำคัญอันใด ขุนนางตามหัวเมืองต่าง ๆ มีผู้ใดบ้างที่ไม่เคยถูกตระกูลใหญ่ในท้องถิ่นส่งสตรีมาปรนนิบัติ”ชาติก่อน ฉู่ยวนมิได้ถูกสั่งย้ายออกจากเมืองหลวง ย่อมไม่มีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้นเซวียหมิงเฟยรู้ดีว่ายามนี้เป็นเรื่องยากจะหลีกเลี่ยง เมื่อสถานะของตนถูกท้าทาย แม้ไม่สบอารมณ์ก็ทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้นางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแผ่วเบา หวังเพียงว่าครรภ์นี้จะได้บุตรชายหากเป็นเช่นนั้น ต่อให้วันหน้าฉู่ยวนจะพาอนุภรรยากลับมาสักร้อยแปดสิบคน หรือเลี้ยงดูสตรีนอกเรือนอีกเป็นพันเป็นร้อย นางก็มิได้ใส่ใจ“คนตระกูลฉินเข้าเมืองหลวงมาแล้ว อีกสองวันจะแวะไปเยี่ยมเยียนที่เรือน เจ้าจะกลับไปหรือไม่?”นางปัดเรื่องของฉู่ยวนทิ้งไป แล้วชวนคุยเรื่องสัพเพเหระในครอบครัวเซวียหว่านอี้ส่ายหน้า “ไม่กลับแล้ว”เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเคลือบแคลงสงสัยของอีกฝ่าย จึงเอ่ยอธิบายว่า “ข้าคร้านจะไปปั้นหน้าต้อนรับ ไม่อยากพูดจาฝืนใจตนเอง และไม่อยากแขวนรอยยิ้มจ

ไม่รู้ว่ายามนั้นนางจะอยู่ที่แห่งใดเสียงพิณพลันดังกระหึ่มขึ้นกะทันหันผู้คนต่างเบนสายตาไปยังกึ่งกลางลาน เหลียนหุยผู้สวมอาภรณ์สีแดงสดและมีรูปโฉมงดงามพิลาสล้ำ กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง บนหน้าตักวางพิณเอาไว้คันหนึ่งในฐานะอันดับหนึ่งแห่งหอ อีกทั้งเบื้องหลังยังมีเซี่ยเฝ่ยคอยคุ้มครองดูแล สถานะของคนผู้นี้ในหอหนานเฟิงจึงมิได้ต่ำต้อยเลยแม้แต่น้อยต่อให้เป็นองค์ชายหรือองค์หญิงเสด็จมา ก็ไม่มีผู้ใดปรารถนาจะงัดข้อกับ ‘สุนัขบ้า’ เช่นเซี่ยเฝ่ยนางถึงขั้นเคยนึกสงสัย ว่าเซี่ยเฝ่ยผู้นี้มีจิตฝักใฝ่ในบุรุษด้วยกันหรือไม่ทว่าก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด ด้วยธรรมเนียมของราชวงศ์อวิ๋นนั้นเปิดกว้าง มิได้เคร่งครัดกับเรื่องพรรค์นี้นักกระทั่งยังสามารถใช้ชีวิตคู่ร่วมกับ ‘บุรุษ’ ด้วยกันได้อีกด้วย“เจ้าว่า เซี่ยเฝ่ยกับคนงามผู้นี้มีความสัมพันธ์อันใดกันหรือ?” เซี่ยฉานเอ่ยถามขึ้นมากะทันหันเซวียหว่านอี้ชะงักไปเล็กน้อย “คงเป็นเพียงการชื่นชมด้วยใจจริง คนผู้นี้มีฝีมือล้ำเลิศทั้งด้านการดีดพิณ เดินหมาก เขียนพู่กัน และวาดภาพ อย่าเห็นว่าซื่อจื่อดูคลุ้มคลั่งไปบ้าง ทว่าในฐานะลูกหลานราชวงศ์ ล้วนต้องเคยผ่านตาและศึกษ

ผู้ใดบ้างจะไม่รู้ว่าสตรีผู้นี้คือยอดดวงใจของฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์รัชทายาทเป็นองค์หญิงที่มีฐานะสูงส่งที่สุดแห่งราชวงศ์อวิ๋นอย่างแท้จริง และหาได้มีผู้ใดเสมอเหมือนไม่“โยนคนผู้นี้ออกไป”เซี่ยเฝ่ยหันไปกำชับผู้ติดตามคำหนึ่ง แล้วจึงพาทั้งสองไปยังห้องส่วนตัวของเขาในสถานที่แห่งนี้ส่วนเหลียนหุยอุ้มฉินเดินตามอยู่เบื้องหลังอย่างเชื่องช้าครู่ต่อมา เมื่อเหลียนหุยได้ยินคำกล่าวของเซี่ยฉาน เขาย่อมเอ่ยปากตอบตกลง“การได้ไปบรรเลงเพลงอวยพรวันเกิดขององค์หญิงด้วยตนเอง นับเป็นวาสนาของผู้น้อย ผู้น้อยย่อมมิกล้าบอกปัดขอรับ”เซี่ยฉานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยปลอบใจว่า “อย่าได้กลัวไป ข้ามิใช่คนไร้เหตุผล ย่อมไม่บังคับรั้งตัวเจ้าไว้แน่”เหลียนหุยอมยิ้มพยักหน้ารับ“เหตุการณ์เช่นในวันนี้ เกิดขึ้นบ่อยหรือ?” เซี่ยฉานเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้เหลียนหุยส่ายหน้า “น้อยครั้งมากขอรับ”ต้องเป็นผู้ที่ไม่คุ้นชินกับเมืองหลวง อีกทั้งยังมีฐานะไม่ธรรมดา จึงจะกล้ากระทำการวู่วามถึงเพียงนี้ผู้ที่เพิ่งมาเยือนเมืองหลวงเป็นครั้งแรก ต่อให้จะดูแคลนผู้คนเช่นพวกเขาสักเพียงใด ก็มิกล้ากระทำการเสียมารยาทท่ามกลางสายตาผู้คนมากม

“อาหว่าน”เซวียหว่านอี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเจินจูเดินขึ้นหน้าไปเปิดประตู เซวียมู่เจาในชุดทหารรักษาพระองค์อันเป็นเอกลักษณ์ ยืนนำผู้ติดตามอยู่หน้าประตูเขากวาดสายตามองภายในห้อง พลางประสานมือ “คารวะองค์หญิง คารวะซื่อจื่อ”เซี่ยฉานมิได้เอ่ยปาก กลับเป็นเซี่ยเฝ่ยที่กล่าวด้วยท่าทางรำคาญใจ “มีธุระอันใด?”“มาสืบคดีและตรวจค้นที่หอหนานเฟิง เมื่อทราบว่าน้องหญิงอยู่ที่นี่ จึงแวะมาทักทาย” เซวียมู่เจาตอบนางลุกขึ้นเดินไปข้างหน้า “พี่ใหญ่ เป็นคดีสำคัญหรือเจ้าคะ?”นางพิจารณาเขาครู่หนึ่ง เห็นว่าท่าทางเขายังคงสุขุมเรียบร้อย จึงรู้ว่ามิได้เผชิญอันตรายใดเซวียมู่เจาส่ายหน้า “เพียงบุตรหลานขุนนางทะเลาะวิวาทกัน บังเอิญผ่านมาพบเข้า ยามนี้มิใช่เวลาเช้าแล้ว ไม่กลับจวนหรือ?”ช่วงเทศกาลปีนางกลับจวนตระกูลเซวียครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็มิได้ปรากฏตัวอีกกลับเป็นเซวียหมิงเฟย เนื่องจากฉู่ยวนไปรับตำแหน่งต่างถิ่น นางจึงกลับมาพักที่จวนตระกูลเซวียเป็นครั้งคราวนางสามารถพูดคุยคลายเหงากับฉินเยว่ชิงได้ อีกทั้งคนหนึ่งให้กำเนิดบุตรชาย อีกคนกำลังตั้งครรภ์ หัวข้อสนทนาจึงหนีไม่พ้นเรื่องเด็ก ๆ ทำให้เข้ากันได้ดียิ่งกว่า