Semua Bab เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Bab 541 - Bab 550

“อีกไม่กี่วันให้หลัง เมื่อเสร็จสิ้นพิธีเซ่นไหว้บรรพชนแล้ว จะพาเจ้าไปเที่ยวชมเมืองโดยรอบ” เย่จั๋วไม่เพียงพาภรรยาไปเที่ยวชม เขายังปรารถนาจะอาศัยช่วงเวลานี้พักผ่อนหย่อนใจสักครานับตั้งแต่ร่างกายพิการไป จิตใจของเขาก็ไม่เคยได้ผ่อนคลายอย่างแท้จริงเลยแม้แต่ชั่วยามเดียวยามนี้ได้อาศัยโอกาสดังกล่าว ปล่อยให้จิตใจที่ร้อนรนกลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นอีกครั้ง จากนั้นช่วงไม่กี่ปีต่อจากนี้จะได้ตั้งใจรักษาอาการป่วยเสียที“ตกลงเจ้าค่ะ” เซวียหว่านอี้ย่อมไม่ปฏิเสธ “ฟังชุนหลานกล่าวว่า ทางตอนใต้ของยงโจวมีเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งนามว่าเมืองไห่ถัง ที่นั่นมีดอกไห่ถังมากมายหลากหลายสายพันธุ์ แทบจะชมดอกไห่ถังเบ่งบานได้ตลอดทั้งปีเลยเจ้าค่ะ”เย่จั๋วเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในจวน ไม่เคยสังเกตเลยว่าฮูหยินเองก็ชื่นชอบบุปผาต้นหญ้าด้วย”นางมิได้หลงใหลคลั่งไคล้อย่างแท้จริง เพียงแต่ยามพานพบสิ่งที่งดงาม ก็แค่นึกอยากเชยชมสักคราเท่านั้น“ไม่ปิดบังท่านพี่ พานพบแล้วได้เชยชมเพียงชั่วครู่ก็พอใจแล้ว หากให้ข้าต้องคอยปรนนิบัติดูแล เกรงว่าคงไม่เหมาะนัก” เซวียหว่านอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าเลี้ยงสิ่งใดก็ล้วนตายตกไปเสียหมดเจ้าค่ะ”

“พักผ่อนเร็วหน่อยเถิด” นางรู้ดีว่า พรุ่งนี้ยามเดินทางไปเมืองเอก นายท่านตัดสินใจพาชิวฉานไปด้วยเรือนฝั่งตะวันออกเมื่อชิวฉานทราบว่าพรุ่งนี้ต้องติดตามฉู่ยวนไปยังเมืองเอก อีกทั้งยังต้องร่วมโต๊ะอาหารกับใต้เท้าเจ้าเมือง ชั่วขณะหนึ่งนางถึงกับเหม่อลอยจนยากจะดึงสติกลับมาฉู่ยวนเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม “มีอันใดลำบากใจหรือ?”ชิวฉานคล้ายอยากเอ่ยสิ่งใด ทว่าก็พลันเรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว “อนุจะพยายามอย่างสุดความสามารถเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่านายท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”“ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใด ยามร่วมโต๊ะเพียงพูดคุยสัพเพเหระกับฮูหยินเจ้าเมืองก็พอแล้ว” เขาชำระร่างกายเสร็จสิ้นจึงกล่าวต่อ “รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้จำต้องออกเดินทางตั้งแต่ยามประตูเมืองเปิด”……เซวียหว่านอี้ได้รับจดหมายสองฉบับฉบับหนึ่งส่งมาจากเมืองหลวง เนื้อความทั้งหน้ากระดาษล้วนเป็นคำบ่นของเซวียหมิงเฟยเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ พร่ำพรรณนาว่านางเหนื่อยยากเพียงไร รองเท้าคู่เดิมล้วนสวมใส่ไม่ได้แล้ว ขาและเท้าก็บวมเป่งจนแสนทรมาน ทั้งยังกล่าวอีกว่าโชคดีที่จู่ ๆ แม่สามีของนางก็เกิดล้มป่วยลงด้วยเหตุอันใดก็สุดรู้ เก็บตัวอยู่แต่ในเรือนหลา

…ในขณะที่รับรองว่าจะทำภารกิจให้ลุล่วง ก็จงระวังความปลอดภัยของตนเองด้วยหากภารกิจขัดแย้งกับหมายกำหนดชีวิต จงสละชีพเพื่อรักษาภารกิจ แล้วครอบครัวตลอดจนลูกหลานของเจ้าจะได้รับการคุ้มครองเย่อันขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฮูหยิน...”เย่จั๋วมิได้อธิบายอันใดให้มากความโรคทางใจอันเป็นกิเลสมารเกาะกินอยู่กลางอก ทำให้สตรีผู้นั้นเกิดอาการเจ็บปวดลวงหากปรารถนาจะรักษาให้หายขาด มีเพียงต้องกำจัดมารในใจให้สิ้นซากมารในใจของนาง ย่อมต้องเป็นฉู่ยวนอย่างไม่ต้องสงสัยทว่า…เย่จั๋วกำลังเฝ้าดู หรือแม้กระทั่งกำลังทดสอบนางเขาไม่รู้เลยว่าหากจู่ ๆ ฉู่ยวนตกตายไป ความแค้นสูญสิ้นต้นตอ หรือหากนางมิได้สังหารศัตรูด้วยมือตนเอง เซวียหว่านอี้จะยังหลงเหลือความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่ตระกูลฉู่เคยเป็นตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์อย่างแท้จริง ทว่านั่นก็เป็นเพียงอดีตตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่ในวันวาน จะนำมาเทียบเคียงกับตระกูลเย่ในยามนี้ได้อย่างไรต่อให้ตระกูลเย่จะเหลือเพียงเย่จั๋วผู้นี้แค่คนเดียว ทว่ารากฐานอันหยั่งลึกก็ยังเป็นสิ่งที่ผู้คนมิอาจเอื้อมถึงอยู่ดีแม้กระทั่งตระกูลหรงซึ่งเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์อวิ๋นในปัจจ

เจ้าเมืองยงโจวพร้อมด้วยเหล่าขุนนางแห่งศาลาว่าการ ล้วนเดินทางมาร่วมพิธีด้วยเช่นกันพิธีเซ่นไหว้บรรพชนในครานี้ กินเวลายาวนานถึงสามวันเต็มจวบจนพิธีเสร็จสิ้น เซวียหว่านอี้จึงค่อยปรากฏตัว เชื้อเชิญเหล่าภรรยาขุนนางแห่งที่ทำการรัฐ มาร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์อย่างยิ่งใหญ่ภายในคฤหาสน์……“แม่นางไป๋ดูคล้ายยังมิอาจปล่อยวางลงได้”ภายในรถม้าที่มุ่งหน้าสู่เมืองไห่ถัง เซวียหว่านอี้และไป๋อวี๋นั่งโดยสารมาในรถม้าคันเดียวกันหมอเทวดาน้อยผู้นี้มิได้เผยรอยยิ้มจากใจจริงมาเนิ่นนานแล้ว คาดว่าคงยังพะวงถึงศิษย์พี่รองที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกนักโทษประหารผู้นั้นไป๋อวี๋ได้ยินคำกล่าวก็เงยหน้าขึ้นมองนาง “ข้ากับศิษย์พี่รองรู้จักกันมาหลายปี นับเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เยาว์วัย จะให้ตัดใจก็ตัดใจได้โดยง่ายเชียวหรือ”“จริงด้วย” เซวียหว่านอี้พยักหน้า “ย่อมต้องให้เวลาเจ้าบ้าง”“หากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน จะลืมเลือนได้จริงหรือ?” ไป๋อวี๋เอ่ยอย่างไม่แน่ใจนักเซวียหว่านอี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ผู้อื่นเป็นเช่นไรข้าไม่รู้ แต่ข้าทำได้”นางทอดสายตามองออกไปนอกรถม้า ยามนี้ได้เดินทางออกจากตัวเมืองแล้ว เบื้องหน้าปรากฏภาพมวลบุปผาบานสะพรั

“ข้ายังไหว” นางคุ้นชินกับการเก็บงำความต้องการลึก ๆ ในใจมาเนิ่นนานแล้วไม่ว่ายามยังเป็นดรุณีในเรือนหรือออกเรือนไปแล้ว นอกจากเจินจูและเฝ่ยชุ่ย ก็หาได้มีผู้ใดใส่ใจความรู้สึกของนางไม่ชาติก่อนที่แต่งให้ฉู่ยวน เป็นเพราะรู้สึกว่าตนเองมีครอบครัว มีสามีและบุตรแล้ว การอุทิศตนเพื่อครอบครัวย่อมเป็นสิ่งที่นางสมควรทำคนที่ไม่เคยถูกให้ความสำคัญมาตั้งแต่เล็กจนโต จู่ ๆ ก็มีเรือนเป็นของตนเอง ย่อมปรารถนาจะทุ่มเทให้ทุกสิ่ง นี่คือเรื่องธรรมดาของมนุษย์ทว่าบัดนี้ นางต้องการแก้แค้นฉู่ยวน จวนเจิ้นกั๋วกงอำนวยความสะดวกให้นางได้มากยิ่ง โดยเฉพาะสินสอดที่เย่จั๋วมอบให้ มีเงินตราผู้อื่นจึงจะยอมทำงานให้ นับว่านางติดค้างน้ำใจเย่จั๋วแล้วบางครา นิสัยที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด ต่อให้กลับมาเกิดใหม่กี่หนก็ยากจะลบเลือนดั่งเช่นความรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าที่นางซุกซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดมีคนล่วงหน้ามาจัดเตรียมไว้ก่อนแล้ว วัตถุดิบในโรงครัวจึงนับว่าครบครันยิ่งนักครานี้ผู้ติดตามที่พามามีจำนวนไม่มากนัก นางเพียงผู้เดียวย่อมจัดการได้ไร้ปัญหาอีกทั้งนางยังอยากหาอันใดทำ เพื่อจะมิได้ฟุ้งซ่านจนเกินไป“โอ้โห คืนนี้มีเนื้อแกะให้