Todos os capítulos de เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Capítulo 531 - Capítulo 540

เซวียหว่านอี้เอ่ยขอบคุณพลางลิ้มรสของว่างทานคู่กับน้ำชา“พี่สะใภ้เจ็ด ในขบวนเดินทางมีหมอเทวดาอยู่ผู้หนึ่ง ข้าเห็นสีหน้าท่านไม่ค่อยสู้ดีนัก ให้เขาตรวจดูอาการท่านสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”นางโจวยิ้มพลางส่ายหน้า “มิต้องรบกวนหมอเทวดาหรอก โรคของข้าเป็นที่ใจ ยามนี้กินยาไปก็เพียงเพื่อประคองอาการไว้เท่านั้น...”แววตาของนางสงบนิ่ง แฝงความปลงตกราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงความเป็นตาย“ยามนี้ที่ยังฝืนกลั้นใจอยู่ ก็เพราะอยากเห็นพวกเจ้ามีทายาทสืบสกุล...”เอ่ยถึงตรงนี้ นางก็อดมิได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา“ก่อนหน้านี้เมื่อทราบว่าฮ่องเต้ทรงพระราชทานสมรส พวกเราที่ยงโจวได้ฟังต่างก็ยินดีปรีดายิ่งนัก แต่น้องสะใภ้ก็เห็นแล้วว่าคนในเรือนเดิมแห่งนี้ มีทั้งคนแก่ คนป่วย และคนพิการ หากต้องเดินทางรอนแรมไกลถึงเมืองหลวง ไปถึงก็คงเหลือเพียงครึ่งชีวิต หากไปร่วมงานมงคลสมรสของพวกเจ้าเกรงจะเป็นอัปมงคลเสียเปล่า ด้วยเหตุนี้จึงทำได้เพียงประดับประดาผ้าแดงมงคลอยู่ที่ยงโจว ถือเสียว่าได้ร่วมเฉลิมฉลองให้พวกเจ้าจากระยะทางไกลนับพันลี้”เพื่อมิให้เซวียหว่านอี้คลางแคลงใจ นางจึงเอ่ยรับรองว่า “เมื่อปีกลายยามที่พวกเจ้าแต่งงานกัน ชาวบ้านในยงโจว

เย่อู๋เคียดแค้นนัก แค้นใจในความไร้เยื่อใยและการกลับดำเป็นขาวของครอบครัวสามีทว่านางจะทำเยี่ยงไรได้เล่า?เมื่อล่วงรู้ว่าเย่จั๋วกำลังจะพาภรรยากลับไปเซ่นไหว้บรรพชนที่ยงโจว นางจึงเร่งรุดเดินทางมาทั้งทิวาราตรี เพียงเพื่อหมายขอร้องให้เย่จั๋วออกหน้าข่มขวัญตระกูลสามีทว่ายามนี้กลับมิอาจแม้แต่จะพบหน้า“ฮูหยินเย่ ตระกูลเย่ยามนี้หลงเหลือเพียงคุณชายผู้เดียว เขาคือเสาหลักของคนทั้งตระกูลเย่” ถิงอวิ๋นติดตามรับใช้เย่จั๋วมาตั้งแต่เยาว์วัย ย่อมรู้ซึ้งถึงความทุกข์ระทมของเขา จึงมิได้มีความรู้สึกดีอันใดต่อคนเห็นแก่ตัวเช่นเย่อู๋แม้แต่น้อย “กาลก่อนยามท่านถูกคนใส่ความปรักปรำ กลับใช้ฐานะบุตรีตระกูลเย่ สาดโคลนสกปรกใส่ป้ายวิญญาณบรรพชนอันเกรียงไกรของตระกูลเย่ จนทำให้ข่าวลือเรื่องสมคบคิดศัตรูแทบจะกลายเป็นความจริง”เขาหันกายกลับมามองเย่อู๋ “ในเมื่อกระทำลงไปแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด ย่อมไร้ซึ่งข้ออ้างให้ต้องเสียใจภายหลัง ป้ายชื่อตระกูลเย่ที่แลกมาด้วยหยาดโลหิตของคนในตระกูลนับไม่ถ้วน มิใช่สิ่งที่คนเยี่ยงท่านจะก้าวข้ามมาได้”“คุณชายลั่นวาจาแล้วไม่คืนคำ เชิญกลับไปเถิด”เขามองไปยังผู้เฝ้าประตูพลางพยักหน้าแผ่วเบา

มิได้สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า“ข้าแทบมิได้ออกจากจวน แม้นานทีปีหนจะได้ตามเซวียหมิงเฟยออกไปสักครา หากคิดอยากพบท่านพี่ก็ไม่มีโอกาสนั้น เพียงได้ยินมาว่ายามที่ท่านพี่พำนักอยู่ในเมืองหลวง ล้วนขลุกอยู่แต่ในค่ายทหารชานเมือง”เย่จั๋วมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงทอดสายตามองนางเงียบ ๆ ผ่านกระจกทองเหลือง“วันนั้น แสงอัสดงยามเย็นสาดส่อง ประกายเมฆสีรุ้งอาบไล้ไปทั่วทั้งเมืองหลวง”เซวียหว่านอี้คล้ายนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงแย้มยิ้มพลางกล่าวต่อ “ยามนั้นข้าติดตามเซวียหมิงเฟยไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนกว่างผิงโหว ระหว่างทางกลับจวน บังเอิญพบท่านพี่ที่เพิ่งกลับจากชานเมืองพอดี...”“สวมชุดเกราะสีเงินยวง หล่อเหลาสง่างาม หว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยความห้าวหาญและทะนงตนจนชวนให้ผู้คนต้องยอมศิโรราบ แม่ทัพหนุ่มผู้สง่างามบนหลังอาชา ก็คงมิพ้นเป็นเช่นนี้กระมัง”“ชาวบ้านต่างเล่าลือกันว่า แม่ทัพน้อยเย่จะต้องตบแต่งกับองค์หญิง”เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้น “เหตุใดจึงมีข่าวลือเช่นนี้ได้?”เซวียหว่านอี้ยกมือป้องริมฝีปากหัวเราะเบา ๆ “อาจเป็นเพราะท่านกับองค์รัชทายาทรักใคร่กลมเกลียวดุจพี่น้อง ทั้งยังนับว่าเติบโตมาพร้อมกับองค์หญิงหย่งหนิง มักจะปรากฏตัวร่ว

เซวียหว่านอี้ยิ้มพลางพยักหน้า “เมื่อวานก่อนมื้อค่ำข้าดูบัญชีของจวนแล้ว ชัดเจนยิ่งนัก พวกเจ้ากับลุงหนิวล้วนเป็นคนข้างกายท่านแม่ทัพใหญ่ คนที่เขาส่งมายังตระกูลเย่ได้ มีหรือจะเป็นคนเกียจคร้านหลอกลวง”เมื่อได้ฟังนางกล่าวเช่นนี้ ชุนหลานก็วางใจลงได้เปลาะหนึ่ง ก่อนจะยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิเอ่ยว่า “ท่านพ่อข้าเคยบอกว่า การได้ติดตามท่านแม่ทัพใหญ่ออกรบทำศึก เป็นเรื่องที่เขาภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต แม้ว่าภายหลังจะขาขาดจนจำต้องจากมาก็ตาม”ชุนหลานพานางเดินชมร้านรวงสองฟากฝั่งถนนสายหลักของเมืองยงโจว ที่นี่มีข้าวของมากมายซึ่งหาไม่ได้ในเมืองหลวง โดยเฉพาะเครื่องลายครามที่มีรูปทรงหลากหลายยิ่งนักนางเลือกซื้อแบบที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูมาสองสามอย่าง เตรียมไว้สำหรับนำกลับไปฝากพระชายาองค์รัชทายาทและคนอื่น ๆ ที่เมืองหลวงแม้ราคาจะถูก ทว่าก็เป็นน้ำใจของนางส่วนของมีค่าราคาสูงนั้น ส่วนใหญ่ล้วนหาซื้อได้ในเมืองหลวงอยู่แล้วภัตตาคารจิ้งอัน ผู้คนที่เข้าออกล้วนเป็นขุนนางและคหบดีผู้มั่งคั่ง อาหารมื้อหนึ่งอาจผลาญเงินค่าใช้จ่ายทั้งปีของชาวบ้านธรรมดาได้เลยทีเดียว ที่แห่งนี้จึงเป็นการกันผู้คนทั่วไปออกไปโดยปริยายเซวียหว่า

บุตรชายคนโตของจวนอ๋องอัน แม้เป็นบุตรที่เกิดจากอนุ ทว่านั่นก็คือสายเลือดราชวงศ์ที่เกิดจากอนุ อ๋องอัน อ๋องผิง อ๋องเซวียน และผู้อื่น ล้วนมิใช่บุตรที่เกิดจากอนุภรรยาหรอกหรือขอเพียงวันหน้าอ๋องอันได้ขึ้นครองบัลลังก์ บุตรที่เกิดจากอนุภรรยาก็ย่อมมีโอกาสกลายเป็นองค์รัชทายาทได้นางจะยินยอมเป็นเพียงอนุภรรยาขององค์ชายที่ไม่เป็นที่โปรดปรานได้อย่างไรหากอ๋องอันไร้ความสามารถ นางก็เพียงแค่เปลี่ยนคนใหม่องค์ชายนั้น ยังมีอีกมากมายนักยามนึกถึงว่าอ๋องอันกำลังจะเข้าพิธีมงคลสมรส เวลานี้นางยังนับเป็นอนุภรรยามิได้ด้วยซ้ำ อย่างมากก็เป็นได้เพียงสาวใช้ต้นห้อง…“ซี๊ด…”บริเวณท้องน้อยพลันเจ็บแปลบ นางจึงรีบสูดลมหายใจเพื่อระงับอารมณ์ให้สงบลง“ไม่ต้องกลัวนะ แม่ทนได้ แม่จะทุ่มเทสร้างรากฐานอันมั่นคงให้แก่เจ้าเอง”ตำหนักเฟิ่งจ่าวฮองเฮากำลังทรงสนทนากับหว่านกุ้ยเฟยถึงเรื่องราวของจวนอ๋องผิง“ถึงแม้จะได้บุตรสาว แต่อย่างไรก็กำหนดตัวอู๋อวิ้นเอ๋อร์ให้เป็นชายาอ๋องผิงแล้ว มิเช่นนั้นงานมงคลของอ๋องผิงคงจัดการได้ไม่ง่ายนัก”หว่านกุ้ยเฟยกล่าว “ชายายังไม่ทันก้าวเท้าเข้าจวนก็มีบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาเสียแล้ว หากเป็นตร