Semua Bab เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Bab 551 - Bab 560

ทว่าผู้คนในตระกูลว่านค่อนข้างเก็บตัว จึงแทบไม่เคยเกิดเรื่องใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงผู้ใด ชื่อเสียงของพวกเขาจึงนับว่าดีเยี่ยมทีเดียว“เหตุใดจู่ ๆ จึงมาที่นี่เล่า?” เย่จั๋วเอ่ยถามเซี่ยเฝ่ยใช้ปลายนิ้วลูบไล้กลีบดอกไม้เบา ๆ ก่อนจะละสายตาไปมองต้นถัดไป พลางกล่าวว่า “แต่งภรรยาแล้วความจำก็ย่ำแย่ลงไปด้วยหรือ? ใกล้วันเกิดของท่านผู้นั้นแล้ว ท่านแม่จึงให้ข้ามาเลือกดอกไม้ล้ำค่ากลับไปสักสองสามกระถาง เพื่อใช้เป็นของขวัญอวยพรวันเกิด”เย่จั๋วจึงนึกขึ้นได้ “อืม เช่นนั้นก็ช่วยเลือกเผื่อข้าสักสองกระถางเพื่อส่งไปให้ด้วยก็แล้วกัน”วันเกิดของหว่านกุ้ยเฟยเนื่องจากนางมีความสนิทสนมส่วนพระองค์กับฮองเฮาเป็นอย่างมาก งานวันเกิดของหว่านกุ้ยเฟยในแต่ละปีจึงสามารถจัดได้อย่างครึกครื้นกว่าปกติเล็กน้อยสำหรับพระสนมองค์อื่น ๆ อนุญาตให้จัดงานสังสรรค์ได้เพียงแค่ในหมู่องค์ชายและสนมวังหลังเท่านั้น หรืออาจจะเชิญคนจากครอบครัวเดิมมาร่วมรับประทานอาหารได้สักมื้อ มากกว่านี้ก็มิอาจทำได้อีกหากคิดจะจัดงานเฉลิมฉลองให้ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติเฉกเช่นฮ่องเต้และฮองเฮา ย่อมเป็นไปมิได้เลยหว่านกุ้ยเฟยนับว่าเป็นข้อยกเว้นประการหนึ่งเซี่ยเ

นัยน์ตาของเซวียหมิงเฟยหม่นแสงลงเล็กน้อย “ยามอยู่ภายนอก พี่น้องเหล่านี้ล้วนร่วมรับเกียรติยศและร่วมทนความอัปยศด้วยกัน ทว่าเมื่ออยู่ภายใน ทรัพยากรของครอบครัวหนึ่งนั้นมีจำกัด มิใช่เพียงความโปรดปรานจากบิดามารดาเท่านั้น แต่ยังมีโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่สุดที่ต้องแย่งชิงกันด้วย”จื่อเพ่ยเงียบงันและครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมากล่าวอย่างกะทันหันว่า “สัญญาหมั้นหมายหรือเจ้าคะ?”“ถูกต้องแล้ว” เซวียหมิงเฟยกล่าว “บุตรสาวมีมาก ย่อมเป็นไปมิได้ที่การแต่งงานของบุตรสาวทุกคนจะปราศจากความลำเอียง ผู้ที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุด ย่อมได้รับสัญญาหมั้นหมายที่ดีที่สุด”“แม้จะกล่าวว่า...” นางคล้ายนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงหัวเราะเยาะออกมา “แม้จะกล่าวว่าหลังออกเรือนไปแล้ว พวกนางจะคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันอย่างแท้จริง ทว่าผลประโยชน์ที่ได้รับจากการเกื้อกูล กับการได้ไปยืนอยู่ท่ามกลางผลประโยชน์เหล่านั้นด้วยตนเอง ย่อมแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง”“แต่นายหญิง ท่านน่าจะได้แต่งให้เย่กั๋วกงนี่เจ้าคะ” จื่อเพ่ยกล่าวแรกเริ่มนางก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ทั้งที่มีจวนเจิ้นกั๋วกงอันมีอำนาจล้นฟ้าอยู่ตรงหน้า เหตุใดนายหญิงของนางจึงยังดึ

......ยามพลบค่ำมาเยือนเซวียหว่านอี้นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวาย ใบหน้าปิดทับด้วยผ้าเช็ดหน้าสีชมพูผืนหนึ่งข้างกาย เย่จั๋วกำลังจัดกระดานหมากและเดินหมากกับตนเอง“อากาศค่อนข้างชื้น รู้สึกว่าคืนนี้ฝนน่าจะตก” ยามนางเอ่ยปาก ผ้าเช็ดหน้าที่ปิดทับอยู่ตรงริมฝีปากก็ขยับพองยุบตามจังหวะเย่จั๋วมองดูนาง ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูตรงบริเวณริมฝีปากซึมซับความชื้นจาง ๆ“ฮูหยิน...” เขาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบาเซวียหว่านอี้ยกมือขึ้นหมายจะเปิดผ้าเช็ดหน้าออก ทว่ากลับถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้เพียงชั่วพริบตา ท่ามกลางความเลือนราง เงาร่างสายหนึ่งก็โน้มตัวทาบทับลงมาจากเหนือศีรษะนี่คือการสัมผัสใกล้ชิดกันเป็นครั้งแรก และเป็นจุมพิตแรกของทั้งสองหลังจากแต่งงานกันมาปีกว่าแผ่วเบายิ่งนัก แม้จะมีผ้าเช็ดหน้ากั้นกลาง ทว่าแรงเสียดสีเล็กน้อยของเนื้อผ้า กลับก่อให้เกิดความรู้สึกซาบซ่านและคันยุบยิบในหัวใจเพียงสัมผัสก็ผละออกเซวียหว่านอี้รู้สึกได้ว่าข้อมือถูกปล่อยแล้ว จึงยกมือดึงผ้าเช็ดหน้าออก ยันกายลุกขึ้นนั่ง แล้วหันไปมองเขาภายใต้หน้ากากสีเงิน นัยน์ตาคู่นั้นไม่อาจล่วงรู้อารมณ์ใดได้มากนักทว่าความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ประ

เห็นฉู่ยวนลุกขึ้นนั่ง ดูเหมือนว่าเขาจะฝันร้ายกระมัง?นางยื่นมือไปแตะลงบนท่อนแขนของเขา “นายท่าน อ๊า...”เพิ่งจะสัมผัสถูกตัวอีกฝ่าย ก็ถูกแรงมหาศาลขุมหนึ่งผลักไสออกไปซ่งชิงหว่านล้มพับไปด้านข้าง ฟุบลงบนตั่งรองเท้า นางมองดูฉู่ยวนอย่างตกตะลึงผ่านเส้นผมที่หลุดลุ่ยเขาผู้เป็นวิญญูชนผู้สูงส่งและสำรวมกิริยามาโดยตลอด เหตุใดจึงมีมุมที่หยาบกระด้างถึงเพียงนี้ฉู่ยวนมิได้สนใจไยดีนาง เขาสะบัดผ้าห่มก้าวลงจากเตียง สวมรองเท้าลวก ๆ แล้วเดินจากไปความน้อยเนื้อต่ำใจเพียงน้อยนิดในใจของซ่งชิงหว่าน มลายหายไปจนสิ้นเมื่อเผชิญกับแผ่นหลังของฉู่ยวนที่เดินจากไปอย่างไม่ลังเลมิใช่สิ การลุกจากไปกลางดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ หากเรือนตะวันออกล่วงรู้ ลับหลังย่อมถูกหยิบยกไปขบขันเยาะเย้ยเป็นแน่“นายท่าน...”นางยกมือขึ้นร้องเรียก นึกหงุดหงิดขัดใจกับอารมณ์เมื่อครู่ของตนเองจะอย่างไรตระกูลฉู่ก็เคยเป็นถึงตระกูลใหญ่ระดับแนวหน้าแห่งราชวงศ์อวิ๋น ต่อให้ตกต่ำลง ทว่าความทระนงที่ฝังอยู่ในสายเลือดของชนชั้นสูง ย่อมมิใช่สิ่งที่คนเยี่ยงพวกนางจะเข้าใจได้ยามที่นางยังเป็นสตรีในเรือนกั้น แม้จะได้รับการอบรมสั่งสอนจากตระกูลมาเป็นอย่าง

“แต่ข้ายังมีบุตรชาย…” หญิงสาวเกิดความลังเลบุตรชายยังเล็กนัก หากหย่าร้างกันแล้วย่อมไม่อาจพาตัวไปได้ นางมิกล้าคิดเลยว่าหากปล่อยเขาไว้ในเงื้อมมือของบุรุษผู้นั้น เด็กน้อยจะต้องพบเจอกับชีวิตเช่นไรเซวียหว่านอี้หุบปากฉับนางทอดสายตามองหญิงสาวอย่างเรียบเฉย หลังสบตากันเพียงครู่เดียวก็เบือนหน้าหนีนางก้มหน้าลงกล่าว “ท่านพี่ พวกเราไปกันเถิด”“ได้” เย่จั๋วพยักหน้าทั้งสองไม่คิดสอดมือเข้ายุ่งเกี่ยวเรื่องผู้อื่นอีก จึงหมุนตัวเดินจากไปจวบจนกลับมาถึงที่พัก พวกเขาเตรียมตัวรับประทานอาหารให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยออกเดินทางไปยังเมืองถัดไป“หากเปลี่ยนเป็นฮูหยิน เจ้าจะทำเช่นไร?” เย่จั๋วเอ่ยถามเซวียหว่านอี้ครุ่นคิดเล็กน้อย “ข้าไม่รู้”คงจะสังหารอีกฝ่ายทิ้งเสียนางลอบคิดในใจคำตอบนี้แลกมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเย่จั๋วรอยยิ้มนั้นยังคงเหมือนดังเช่นยามปกติ มิอาจแยกแยะได้ว่ายินดีหรือโกรธเคือง“คนขี้ปด”ชั่วขณะที่เหม่อลอย เสียงของเย่จั๋วก็ดังขึ้นอีกครา ทว่าหนนี้กลับดูจริงใจยิ่งนัก น้ำเสียงแฝงความเบิกบานใจอย่างผ่อนคลายสีหน้าของเซวียหว่านอี้แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางช้อนตาขึ้นสบมองเขา เพียงครู่