Alle Kapitel von เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Kapitel 561 – Kapitel 570

ภาพที่อนาถที่สุดในใต้หล้า คงไม่มีสิ่งใดเกินกว่าการที่นางต้องทนลืมตาดูตนเองถูกตัดแขนขาแล้วยัดลงในไหหรอกกระมังเมื่อเห็นนางวางตัวสำรวมถึงเพียงนี้ ทั้งที่อายุเพียงสิบหกปี เยาว์กว่าเขาร่วมหกปี เหตุใดจึงดูเคร่งครัดระเบียบวินัยนักเขาจำได้ว่าไม่เคยบังคับข่มเหงฮูหยินของตน ทั้งไม่เคยหน่วงเหนี่ยวรั้งน้ำใจนางไว้มิใช่หรือ?ในทางกลับกัน ควรกล่าวว่าเขาเลี้ยงดูนางมาอย่างดีเสียด้วยซ้ำเขาสั่งสอนนางหลายสิ่ง มอบเกียรติยศและความมั่งคั่งที่ควรมีให้ ในฐานะสามีเขายังเคยพานางเข้าออกหอหนานเฟิงถึงเพียงนี้แล้ว ยังมิอาจกล่อมเกลาให้นางเผยนิสัยเยี่ยงดรุณีแรกรุ่นออกมาได้อีกหรือ?จริงอยู่ที่ตระกูลเย่ต้องการนายหญิงที่สามารถจัดการธุระน้อยใหญ่ได้ แต่นายหญิงก็มิได้หมายความว่าจะต้องสำรวมสุขุมยามอยู่ต่อหน้าเขาเสมอไป“อยากดูหรือไม่?” เขาเอ่ยถามขึ้นทันควันเมื่อเห็นท่าทางตะลึงงันของฮูหยิน ความเจ็บปวดจากการขับพิษเมื่อครู่ ดูเหมือนจะมลายหายไปเกินครึ่งในพริบตาแม่นางน้อยผู้นี้ มีส่วนที่น่าเอ็นดูอยู่บ้างอืม ถึงแม้จะพยายามวางท่าสำรวมเพียงใด ก็ยังดูน่ารักนักเซวียหว่านอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในใจเต็มไปด้วยความลังเล

จะว่าไปแล้ว เหตุผลนี้ก็นับว่าฟังขึ้นมิใช่น้อยยามนี้ตระกูลเย่เหลือเพียงเย่จั๋วคนเดียวเท่านั้น หากคนผู้นี้เกิดเรื่องจนสิ้นชีพไป ตระกูลเย่คงต้องสิ้นผู้สืบสกุลเป็นแน่สิ้นไปเสียได้ก็ดีชาติก่อนตนเองต้องตายอย่างอเนจอนาถนัก คิดจริง ๆ หรือว่านางจะเป็นคนจิตใจดีจนลืมเลือนความเจ็บปวดเช่นนั้นได้?นางปรารถนาให้เย่จั๋วตายตกไปเสียทุกเมื่อด้วยซ้ำ“เซวียหมิงเยว่ถูกขับไปอยู่เรือนพักชานเมืองหลวงแล้ว แม้แต่บุตรก็ถูกส่งตัวไป เห็นว่าที่เรือนพักแห่งนั้นมีคนเฝ้ายามอย่างแน่นหนาทั้งกลางวันและกลางคืน”เซวียหมิงเฟยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาของสองพี่น้อง เปลี่ยนไปพูดถึงอีกคนแทน“ได้ยินว่าองค์ชายรองไม่ต้องการให้นางขวางหูขวางตาว่าที่พระชายาอ๋องอัน แต่ว่า...”นางลดเสียงต่ำลงพลางกล่าวว่า “ได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้พระชายาอ๋องอันร่างกายบาดเจ็บ การจะมีบุตรอาจเป็นเรื่องยากอยู่บ้าง แต่ทางหมอหลวงก็มิได้กล่าวตัดรอนเสียทีเดียว สองเดือนมานี้ยังคงช่วยปรับธาตุในกายอยู่ตลอด คงต้องดูวาสนาของพระชายาและท่านอ๋องอันแล้ว”“อาจเป็นเพราะเหตุนี้ด้วย” เซวียหมิงเฟยกล่าว “จึงได้ส่งตัวเซวียหมิงเยว่ออกไป เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้พระชายาอ๋องอันเห็น

“สามีของเจ้าอยู่ในจวนหรือไม่?”นางเชิดหน้าขึ้นพลางเปลี่ยนเรื่องสนทนา“สองสามวันนี้เขามิได้อยู่” เซวียหว่านอี้กล่าว “เจ้าอยู่รับมื้อเที่ยงได้ ทว่ารับมื้อเที่ยงเสร็จแล้วก็จงกลับไปเสีย ข้าต้องการพักผ่อน”เซวียหมิงเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ทว่าความกรุ่นโกรธกลับมลายหายไปเพราะประโยคครึ่งหลังของอีกฝ่าย“ได้ ๆ ๆ” นางพยักหน้ารับ “มื้อเที่ยงพวกเราจะกินสิ่งใดกันดี?”“อาหารตามปกติทั่วไป” เซวียหว่านอี้เอ่ย “ช่วงที่เดินทางไปข้างนอก ข้าซื้อของขึ้นชื่อพื้นเมืองมาฝากเจ้าด้วย ขากลับก็นำติดมือไปเถิด หรือหากจะรบกวนให้เจ้าแวะเวียนไปที่ตระกูลเซวียสักคราเพื่อนำของไปส่งให้ข้าด้วย”เซวียหมิงเฟยมิได้ใส่ใจอันใดนัก ถือโอกาสแวะไปตระกูลเซวียเพื่อขอคำชี้แนะจากพี่สะใภ้เรื่องการตั้งครรภ์และดูแลหลังคลอดบุตร จากนั้นค่อยอยู่รั้งใช้มื้อค่ำเสียเลยเพียงแต่…“เจ้าจากเมืองหลวงไปร่วมสองเดือน กลับมาแล้วไม่คิดจะแวะเวียนไปสักหน่อยหรือ?” เช่นนี้ออกจะห่างเหินกันเกินไปแล้วทว่าเซวียหว่านอี้ยังคงท่าทีสงบนิ่ง “หากเจ้ามิได้แล่นมาหาข้าที่จวนเจิ้นกั๋วกง ข้าก็คงมิไปตามหาเจ้าเช่นกัน”“ข้าถูกละเลยมาถึงสิบห้าปี...” นางจ้องมองสตรีตรงหน้

ของขึ้นชื่อจากแต่ละท้องถิ่น แทบจะสามารถพบเห็นได้ทั้งหมดเดินทางไปต่างถิ่นยังคงนึกถึงบิดามารดา แม้จะมิได้แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนถึงจวน แต่นั่นก็เป็นเพราะสามีเป็นคนใกล้ตาย มิอาจห่างกายภรรยาได้มิใช่หรือถึงอย่างไรก็เป็นบุตรสาวที่แต่งออกไปแล้ว เมื่อน้ำใจส่งมาถึง บิดามารดาก็รับรู้ได้ เพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้วฮูหยินเจียงเองก็เกลี้ยกล่อมตนเองจนรู้สึกว่าบุตรสาวเป็นคนกตัญญูจากนั้นจึงยิ้มแย้มเอ่ยเรียกฉินเยว่ชิง ทั้งสามคนเริ่มแกะของขวัญด้วยกัน“นางได้นำมาฝากเจ้าด้วยหรือไม่?” ฮูหยินเจียงเอ่ยถามเซวียหมิงเฟยกล่าวว่า “นำผ้าจากเมืองหลิงสุ่ยแห่งยงโจวมาฝากเจ้าค่ะ ท่านแม่และพี่สะใภ้ก็มีเช่นกัน สีสันล้วนคล้ายคลึงกัน ข้าสุ่มหยิบมาเพียงสองพับ มิได้ขนลงมาทั้งหมด”“โธ่” ฉินเยว่ชิงมองดูพับผ้าแล้วลองลูบคลำพบว่าค่อนข้างแข็งกระด้าง อย่างน้อยหากเทียบกับผ้าที่พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองหลวง ความอ่อนนุ่มนั้นถือว่าห่างไกลกันคนละระดับ “ผ้าเช่นนี้เหมาะจะนำมาตัดเสื้อผ้าหรือ?”ฮูหยินเจียงยิ้มกล่าว “ผ้านี้มิได้มีไว้สำหรับตัดเสื้อผ้าหรอก อากาศในฤดูร้อนนั้นค่อนข้างอบอ้าว ผ้าชนิดนี้นำมาทำเป็นผ้าปูที่นอนจะระบายอากาศได้ดีเยี

อวิ๋นหนิงเยียนแต่งให้แก่บุตรชายคนโตที่เกิดจากอนุของตระกูลหลี่ว์ ทว่าหลี่ว์เจิงผู้เป็นสามีกลับมีความสามารถไม่น้อย บัดนี้ดำรงตำแหน่งผู้บังคับบัญชาในค่ายทหารรักษาเมืองหลวงแถบชานเมือง ทั้งยังเคยเข้าร่วมศึกหนานหยวนและสร้างความดีความชอบเอาไว้แม้มิได้มีอัครมหาเสนาบดีขวาคอยช่วยเหลือ ก็ยังอาศัยกำลังของตนเองสร้างรากฐานครอบครัวขึ้นมาได้“แต่เป็นดั่งที่ภายนอกลือกันหรือไม่ ว่านางกับฮูหยินจูนั้นไม่ถูกกันลับหลัง?” องค์หญิงเอ่ยถามอวิ๋นหนิงเยียนส่ายหน้า “นิสัยของแม่สามีค่อนข้างแข็งกร้าวอยู่บ้าง ทว่ามิใช่คนโหดร้าย งานมงคลของนางล้วนเป็นแม่สามีที่คอยวิ่งวุ่นจัดการให้ อีกทั้งสินเดิมของแม่สามีคนก่อน ก็ปล่อยให้นางนำติดตัวไปจนหมดสิ้นมิให้ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย”เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ อวิ๋นหนิงเยียนจึงกล่าวต่อ “นางอยากหย่าร้าง แม่สามีเคยแจกแจงผลดีผลเสียให้นางฟัง ทั้งยังเคยขัดขวาง แต่นางกลับไม่ยอมรับความหวังดีของแม่สามี เพียงรู้สึกว่านั่นเป็นการบีบบังคับให้นางต้องกลืนกินความอัปยศ และคิดว่าแม่สามีมิได้ใส่ใจบุตรีที่ฮูหยินคนก่อนทิ้งเอาไว้เลย”องค์หญิงพยักหน้า “อันที่จริง ในเมืองหลวงมีตระกูลที่อยากเกี่ยวดอง