Alle Kapitel von เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Kapitel 571 – Kapitel 580

มิเช่นนั้นเพิ่งพบหน้ากันคราแรก จะมีความแค้นเคืองต่อกันมาแต่หนใดได้?“คารวะองค์หญิงใหญ่” ทั้งสามลุกขึ้นทำความเคารพเซี่ยเหมี่ยวเซี่ยเหมี่ยวยิ้มแย้มทว่ามิได้ส่งไปถึงดวงตา “ตามสบายเถิด ข้าเองก็เป็นแขก มิต้องมากพิธีไปหรอก”นางก้าวไปเบื้องหน้าแล้วหาที่นั่งลง“ในที่สุดก็ตั้งครรภ์เสียที ครรภ์นี้ของเจ้า คงจะคลอดช่วงก่อนหรือหลังเทศกาลปีใหม่กระมัง?”“อืม” เซี่ยฉานมีสีหน้าราบเรียบนอกเหนือจากเจียเหอแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับองค์หญิงองค์อื่นล้วนราบเรียบธรรมดาองค์ชายองค์หญิงไม่น้อยต่างรู้สึกขุ่นเคืองใจ ชัดเจนว่าล้วนเป็นสายเลือดของฮ่องเต้ แต่เหตุใดจึงมีเพียงสองคนนี้ที่ได้รับความรักความเมตตาจากพระองค์ไปจนหมดสิ้นเซี่ยเหมี่ยวเองก็ไม่ยินยอมพร้อมใจเช่นเดียวกันเป็นองค์หญิงเหมือนกัน อีกทั้งนางยังเป็นองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์อวิ๋น เป็นพระธิดาองค์แรกของฮ่องเต้เหตุใดนางจึงแต่งให้ได้เพียงผู้พี่ฝั่งมารดาที่ไร้ซึ่งบรรดาศักดิ์ ทว่าเซี่ยฉานกลับได้แต่งเข้าจวนฉินกั๋วกง ความห่างชั้นนี้เรียกได้ว่าราวฟ้ากับเหวยิ่งมิต้องเอ่ยถึงคุณชายสามแห่งจวนฉินกั๋วกงอย่างหนิงเหวินเจา เขามีรูปโฉมหล่อเหลา มากความรู้หลา

นางมีความชอบได้ แล้วผู้อื่นมีไม่ได้หรือ?เกิดเป็นคนอย่าได้ไร้ยางอายจนเกินไปอีกด้านหนึ่งเย่จั๋วมาถึงศาลาชมจันทร์ ที่นี่มีผู้คนรวมตัวกันอยู่สิบกว่าคนแล้วส่วนใหญ่ล้วนเป็นหนิงเหวินเจาที่เชิญมา และผู้ที่เขาเชิญมา ล้วนเป็นกลุ่มสนับสนุนองค์รัชทายาทโดยธรรมชาติด้วยเหตุนี้ ล้วนเป็นคนที่คุ้นเคยกันดีทั้งสิ้น“โอ้ เจิ้นกั๋วกงของพวกเรามาแล้ว” หนิงหลี่ประดับรอยยิ้มอบอุ่น สายตามองไปเบื้องหลังของเขา “ฮูหยินเซวียมิได้มาเป็นเพื่อนท่านหรือ?”“ถูกองค์หญิงเชิญตัวไปแล้ว” เย่จั๋วก้าวไปข้างหน้า “งานมงคลของเจ้าเตรียมการเรียบร้อยแล้วหรือ?”ใบหน้าของหนิงหลี่แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะขยับพัดจีบในมือไปมา “งานมงคลสมรสของซื่อจื่อจวนฉินกั๋วกง ไหนเลยจะต้องการให้ข้าลงมือจัดการด้วยตนเอง”ทว่า…เมื่อนึกถึงหลายวันก่อนที่ไปคารวะแม่ทัพเจิ้นซี แววตาของว่าที่พ่อตาและว่าที่พี่ภรรยาหลายคนที่มองมา ช่างให้ความรู้สึกกดดันรุนแรงเหลือเกินโดยเฉพาะพี่สามของพานเวยเวย อย่าว่าแต่จะสูงกว่าเขาถึงหนึ่งศีรษะ กล้ามเนื้อกำยำทั้งร่างนั้นแทบจะหนักเท่ากับเขาสองคนรวมกัน เพียงแค่ถูกปรายตามอง ก็อาจถูกจ้องจนตายได้แล้ว“ไม่มีหนทางถอนหมั้

อีกทั้งแม่นางซ่งผู้นั้นมีรูปโฉมงดงาม ทั้งยังได้รับการอบรมสั่งสอนจากตระกูลมาเป็นอย่างดี ในด้านการรับมือกับบุรุษย่อมมิด้อยเป็นแน่ อย่างน้อยก็มีชั้นเชิงเหนือกว่าชิวฉานผู้นั้นยามนี้ใกล้จะล่วงเข้าสู่เดือนหกแล้ว ฉู่ยวนไปรับตำแหน่งได้สี่เดือนกว่า เรื่องนี้นางควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว“อีกสองเดือนคงจะส่งนางมายังเมืองหลวง” เซวียหมิงเฟยเอ่ย “คิดแล้วก็รำคาญใจนัก”“เป็นเรื่องช้าเร็วเท่านั้น เจ้าเองก็มิได้ห้ามใต้เท้าฉู่รับอนุ เพียงแค่มิให้กระทบถึงฐานะของเจ้าก็พอแล้ว” เซวียหว่านอี้กล่าวอย่างผ่อนคลายมิเช่นนั้นเล่า?คนก็ตั้งครรภ์แล้ว หรือจะให้ทำลายเด็กทิ้งกัน?อย่าว่าแต่ตระกูลซ่งจะยอมหรือไม่ แม้แต่ตระกูลเซวียทางนี้ก็คงจะออกหน้าขัดขวางเช่นกัน“ข้ารู้ ข้ารู้ดี” เซวียหมิงเฟยมีท่าทีเหม่อลอยเล็กน้อย “เพียงแต่รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง จึงอยากมาพูดคุยกับเจ้า”นางไม่เข้าใจชาติก่อน ฉู่ยวนไม่เคยรับอนุ กระทั่งมีเพียงบุตรชายที่เกิดจากเซวียหว่านอี้เท่านั้นเหตุใดเมื่อได้หวนกลับมาเกิดใหม่ ฉู่ยวนจึงรับอนุ ทั้งยังทำให้อนุผู้นั้นตั้งครรภ์ได้เล่า?อีกทั้ง เหตุใดเซวียหว่านอี้ที่แต่งให้เย่จั๋ว กลับมีชีวิตความเป็

นางมิได้ไร้เยื่อใยต่อฮ่องเต้เซี่ยเหยี่ยนเสียทีเดียว ทว่าพระพักตร์ของฝ่าบาทนั้นช่างหล่อเหลาเอาการ อีกทั้งยังมีกลิ่นอายอ่อนโยน มิได้มีเล่ห์เหลี่ยมสกปรกอันใด เรียกได้ว่าเป็นวิญญูชนผู้เที่ยงตรงอย่างแท้จริงเมื่อจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อยแล้ว นางจึงเยื้องย่างไปที่หน้าตำหนักเมื่อเห็นเซี่ยเหยี่ยนเสด็จเข้ามา นางจึงย่อกายลงถวายพระพรเล็กน้อย “ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท”“ตามสบายเถิด” ฮ่องเต้เสด็จเข้าไปด้านในแล้วตรัสว่า “เรารบกวนเวลาพักผ่อนของหว่านเอ๋อร์หรือไม่?”หว่านกุ้ยเฟยแย้มยิ้มพลางเดินตามอยู่ข้างพระวรกาย “อีกไม่นานก็จะถึงวันมงคลสมรสของเจ้าเด็กเซี่ยเจินแล้ว ช่วงหลายวันนี้หม่อมฉันมัวแต่ปรึกษาหารือเรื่องงานมงคลกับฮองเฮา ตกกลางคืนก็ยังครุ่นคิดอยู่ตลอด รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างเพคะ”หลังจากประทับนั่งแล้ว ฮ่องเต้จึงตรัสว่า “ครานี้ เราให้จางฝูเสียงไปเลือกของในคลังส่วนพระองค์ไว้บ้างแล้ว พอถึงวันงานมงคลของเจ้าสาม ค่อยให้คนนำไปมอบให้”“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท” หว่านกุ้ยเฟยกล่าวขอบพระทัยด้วยความเบิกบานข้าวของในคลังส่วนพระองค์ของฝ่าบาทล้วนแต่เป็นของล้ำค่า ทั้งหมดเป็นเครื่องบรรณาการที่เหล่าแคว้นราช

เซี่ยเหยี่ยนพยักหน้า“ในเมื่อหว่านเอ๋อร์ออกปากด้วยตนเอง เช่นนั้นยามที่คิดบัญชีสะสางตระกูลมู่ หากแม่นางสกุลหานผู้นั้นมิได้กระทำความผิดอันใด ย่อมสามารถปล่อยตัวนางกลับสู่ตระกูลเดิมได้”หว่านกุ้ยเฟยได้ฟังก็ยินดียิ่งนัก นางลุกขึ้นย่อกายคารวะ “หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”เซี่ยเหยี่ยนแย้มพระสรวลพลางให้คนลุกขึ้น “เราจำได้ว่า ภูมิลำเนาเดิมของบิดาบุญธรรมเจ้ามิได้อยู่ที่จิงโจว”“ฝ่าบาททรงจำไม่ผิดเพคะ” หว่านกุ้ยเฟยยิ้มตอบ “ท่านลุงใหญ่เป็นเขยแต่งเข้าเพคะ”เซี่ยเหยี่ยนขมวดคิ้ว “เหตุใดจึงต้องเป็นเขยแต่งเข้าเล่า?”“ป้าสะใภ้ใหญ่เป็นบุตรสาวคนเดียว ไม่มีพี่น้องร่วมอุทร ทว่าทรัพย์สินในเรือนมีอุดมสมบูรณ์ นับเป็นตระกูลใหญ่ผู้มีอันจะกินในจิงโจว” หว่านกุ้ยเฟยอธิบาย “ท่านลุงใหญ่รักใคร่ป้าสะใภ้ใหญ่อย่างลึกซึ้ง รู้ดีว่าหากนางแต่งออกไป ทรัพย์สินในเรือนย่อมถูกคนในตระกูลแบ่งแยกสายสมบัติไปจนสิ้น นั่นคือหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดของบิดามารดานาง นางจึงคิดจะรับบุรุษแต่งเข้าตระกูล และแยกทางกับท่านลุงใหญ่เพคะ”“หลังจากท่านลุงใหญ่ทราบเรื่อง จึงไปเกลี้ยกล่อมผู้คนในตระกูล และเลือกที่จะเป็นฝ่ายแต่งเข้าแทน ป้าสะใภ้ใหญ่เอ