Semua Bab เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Bab 581 - Bab 590

“ซื่อจื่อกำลังทำให้ข้าลำบากใจแล้ว” เซวียหว่านอี้กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ “หากมีสตรีที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้นอยู่จริง ย่อมต้องเป็นผู้ที่หาได้ยากยิ่งในหมื่นคน ทั้งยังมีพรสวรรค์ล้ำเลิศเป็นแน่ อย่าว่าแต่ศาสตร์ทั้งสี่อย่างพิณ หมาก พู่กัน และภาพวาดเลย เพียงเชี่ยวชาญศาสตร์ใดศาสตร์หนึ่ง ก็ถือว่ามีพรสวรรค์โดดเด่นยิ่งแล้ว”หรงเจวี๋ยหัวเราะอย่างเบิกบาน “ฮูหยินเซวียมีความเชี่ยวชาญด้านใดเป็นพิเศษหรือไม่?”เซวียหว่านอี้ส่ายหน้า “มิได้มีเลย แม้จะเคยเรียนรู้มาบ้าง ทว่าก็ศึกษาไว้เพียงผิวเผินเท่านั้น”เมื่อตรองดูให้ดี สองชาติภพรวมกัน สิ่งที่นางเชี่ยวชาญที่สุดกลับเป็นเพียงการทำของว่าง ปรุงอาหาร งานเย็บปักถักร้อย ตลอดจนการดูแลจัดการความเรียบร้อยในเรือน ทว่าเรื่องพิณ หมาก พู่กัน และภาพวาด นางกลับศึกษาไว้เพียงผิวเผินเท่านั้น“วิชาเหล่านี้ รู้เพียงผิวเผินก็พอแล้ว” หรงเจวี๋ยกล่าว “สำหรับเย่จั๋วแล้ว สิ่งเหล่านี้หาได้มีประโยชน์อันใดมากนัก ยามที่เขาร่ำเรียนร่วมกับองค์รัชทายาทที่ตำหนักอวี้หลิน เขาก็มิได้มีความสนใจในศาสตร์เหล่านี้เช่นกัน ต่อให้ฮูหยินเซวียเชี่ยวชาญทั้งหมด ก็คงสนทนากับเย่จั๋วมิรู้เรื่องอยู่ดี”เย่จั๋

ณ จวนตระกูลฉู่เมื่ออายุครรภ์มากขึ้น หน้าท้องของเซวียหมิงเฟยก็ยิ่งนูนเด่นนางให้มารดาตามหมอหลวงมาตรวจดูแล้ว ครรภ์นี้เป็นบุตรชายหากเป็นบุตรชาย ย่อมประเสริฐที่สุดหากเป็นบุตรสาว เกรงว่าคงต้องตั้งครรภ์อีกคราแน่นอนว่าหากครรภ์นี้คลอดอย่างราบรื่น นางอาจจะให้กำเนิดบุตรสาวอีกสักคน“ฮูหยิน”จื่อเพ่ยเดินเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าดูไม่สู้ดีนักเซวียหมิงเฟยคล้ายรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ จึงขมวดคิ้วมุ่น “มีเรื่องอันใด?”“คนจากเมืองผิงเจียงผู้นั้นมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”“เร็วถึงเพียงนี้เชียว?” เซวียหมิงเฟยเลิกคิ้ว แววตาเปี่ยมด้วยเปลวเพลิงแห่งการต่อสู้นางขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างเกียจคร้าน เอนกายพิงหมอนอิงใบใหญ่ น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มเย็นเยียบ “ให้นางเข้ามาเถิด”“เจ้าค่ะ”จื่อเพ่ยหมุนตัวเดินจากไปซ่งชิงหว่านยืนรออยู่หน้าจวนตระกูลฉู่ นับแต่ก้าวผ่านประตูเมืองเข้ามา ภายในใจของนางก็เต้นเร่าด้วยความลิงโลดที่เมืองผิงเจียง ตระกูลเสิ่นนับเป็นหนึ่งในผู้มีอำนาจทว่าถึงกระนั้น หากเทียบกับเมืองหลวงอันเป็นราชธานีของโอรสสวรรค์แห่งนี้แล้ว กลับห่างชั้นกันลิบลับถนนหนทางในเมืองหลวงกว้างขวางกว่า บ้านเรือนโอ่อ่ากว่

“ขอบใจมาก” ซ่งชิงหว่านพยักหน้าชิงไต้กล่าวต่อ “จวนของเราจะเบิกเบี้ยหวัดรายเดือนในวันที่หนึ่งของทุกเดือน ที่เรือนปีกซ้ายด้านหน้า หากน้องสาวท่านนี้มีเวลาว่างก็ไปหาลุงฝูเพื่อรับป้ายประจำตัว วันหน้าต้องใช้ตอนเบิกเบี้ยหวัด”“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สาว” อาเถาเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้มกว้าง“ข้าวของเครื่องใช้ในเรือนทิงหลานล้วนครบครัน หากขาดเหลือสิ่งใด อนุสามารถเขียนรายการมอบให้ข้าได้ ส่วนเรื่องอาหารการกิน ทางห้องครัวจะส่งมาให้ตรงเวลาทุกวัน อิงตามเบี้ยหวัดของอนุ หากอยากทานสิ่งใดก็สามารถบอกกล่าวกับห้องครัวได้ ฮูหยินของเรามิเคยเข้มงวดเรื่องอาหารการกินกับคนในจวน”หลังจากนั้นชิงไต้ก็กำชับรายละเอียดอีกหลายอย่างอย่างถี่ถ้วน จนกระทั่งนายบ่าวทั้งสองเข้าใจกระจ่างดีแล้ว นางจึงขอตัวลากลับไปชิงไต้คือคนที่เซวียหมิงเฟยซื้อตัวมาจากนอกจวนในภายหลัง สัญญาขายตัวจึงเป็นของเซวียหมิงเฟยแต่เพียงผู้เดียวนอกจากชิงไต้แล้วยังมีหนานซิง เนื่องจากก่อนหน้านี้ข้างกายเซวียหมิงเฟยขาดแคลนคนรับใช้ ทันทีที่ชิงไต้เข้าจวนมาจึงได้รั้งอยู่ข้างกาย และถูกเลื่อนขั้นให้เป็นสาวใช้รุ่นใหญ่ขั้นหนึ่งโดยตรงไม่ว่าผู้อื่นจะคิดหรือกล่าวเช่นไร อย่า

“นางก็นับว่าสงบเสงี่ยมเจียมตัว ซ้ำยังรู้ความอยู่ไม่น้อย”ณ จวนเจิ้นกั๋วกง เซวียหมิงเฟยเอนกายพิงตั่งนุ่ม สนทนาพาทีกับเซวียหว่านอี้อย่างผ่อนคลาย“หากชิวฉานตั้งครรภ์ คงไม่ถูกส่งตัวมายังเมืองหลวงเป็นแน่”นางย่อมล่วงรู้ถึงจุดประสงค์ที่ซ่งชิงหว่านถูกส่งตัวมายังเมืองหลวงด้านหนึ่งเป็นเพราะสตรีผู้นั้นใฝ่ฝันถึงความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงอย่างแท้จริง ส่วนอีกด้านหนึ่งย่อมเป็นความลึกซึ้งรอบคอบของฉู่ยวนสตรีผู้นี้หากรั้งอยู่ข้างกายเขา อาจกลายเป็นหูเป็นตาให้แก่บรรดาตระกูลทรงอิทธิพลในเมืองผิงเจียง ทว่ายามนี้เมื่อส่งตัวมายังเมืองหลวงก็เปรียบดั่งตัวประกัน อย่างน้อยตระกูลซ่งย่อมต้องเอนเอียงมาอยู่ข้างเขาเซวียหว่านอี้เข้าใจความนัยของอีกฝ่าย นางคายเมล็ดผลไม้ในปากลงบนจานกระเบื้องใบเล็ก“วางใจเถิด ผู้นำตระกูลซ่งเป็นขุนนางเฒ่าที่เร้นกายจากราชสำนักไปนานแล้ว วิสัยทัศน์ของเขาย่อมกว้างไกลกว่าตระกูลอื่น”“นั่นก็จริง” เซวียหมิงเฟยพยักหน้า “สตรีเมืองผิงเจียงกับสตรีเมืองหลวง แตกต่างกันมิใช่เพียงเศษเสี้ยว”มิใช่เรื่องรูปโฉมหรือกิริยามารยาท ทว่าคือฐานะ“ไม่ว่าอนุซ่งจะให้กำเนิดบุตรชายหรือบุตรสาว แต่ในฐานะท

นางกวาดสายตามองไปรอบกาย ผู้ที่นั่งอยู่บริเวณนี้ล้วนเป็นขุนนางใหญ่และชนชั้นสูงงานมงคลสมรสของซื่อจื่อจวนฉินกั๋วกง ถึงกับทำให้ขุนนางในราชสำนักมาร่วมงานเกือบเจ็ดในสิบส่วนเรื่องนี้ทำให้เซวียหว่านอี้ตื่นตะลึงอยู่บ้าง“ช่างเป็นงานที่ยิ่งใหญ่เอิกเกริกยิ่งนัก”พระชายามู่ที่อยู่ข้างกายได้ยินเข้า ก็อดมิได้ที่จะหัวเราะออกมา“เช่นนี้ยังนับว่าใหญ่อีกหรือ?”เมื่อเห็นแววตาฉงนของเซวียหว่านอี้ พระชายาอ๋องเยว่ที่อยู่ข้างกายจึงเอ่ยว่า “วันมงคลสมรสของเจ้ากับเจิ้นกั๋วกง ขุนนางทั้งราชสำนักล้วนไปร่วมงานกันหมด อย่าว่าแต่องค์รัชทายาทและพระชายาองค์รัชทายาทเลย เหล่าองค์ชายทั้งหมด หรือแม้แต่หว่านกุ้ยเฟยก็ยังมาร่วมงาน”เซวียหว่านอี้ “...”นางเป็นเจ้าสาว ใบหน้าแทบจะถูกพัดกลมบดบังไว้มิดชิด หลังเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จก็ถูกส่งตัวกลับห้องหอ ต่อให้ลอบสังเกต อย่างไรสิ่งที่มองเห็นก็มีจำกัด“แล้วงานเลี้ยงเล่า?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถาม “ทุกท่านรับประทานกันถูกปากหรือไม่?”บรรดาพระชายาที่นั่งอยู่สบตากัน แววตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มขบขัน“เจ้านี่นะ งานมงคลสมรสของเจิ้นกั๋วกง อาหารในงานเลี้ยงย่อมต้องเลิศรสที่สุดอยู่แล้ว