Semua Bab เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Bab 591 - Bab 600

หากมิใช่องค์หญิงใหญ่คอยตามใจ ตระกูลมู่ก็คงไม่มีวันนี้อันที่จริงตระกูลมู่ก็นับว่ามีรากฐานอยู่บ้าง ทว่าย่อมมิอาจกำเริบเสิบสานได้ถึงเพียงนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะอำนาจบารมีขององค์หญิงใหญ่หรือนี่คือวาสนาความมั่งคั่งที่ตระกูลมู่พึงมี?ให้กำเนิดบุรุษรูปงามที่ทำเอาองค์หญิงใหญ่หลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น อาศัยบุรุษเพียงผู้เดียว กลับชักนำให้องค์หญิงใหญ่ยอมทุ่มเทสรรพกำลังเพื่อสนับสนุนได้“ก่อนหน้านี้แทบจะส่งเทียบเชิญมาที่จวนวันละสามเวลา เจตนานั้นช่างชัดเจนเสียเหลือเกิน” พระชายามู่แค่นเสียงหัวเราะน่าเสียดายที่พระประสงค์ของฝ่าบาทนั้นชัดเจนยิ่งนัก ถึงขั้นไม่เคยคิดที่จะปิดบังซ่อนเร้น พวกเขามีหรือจะดูไม่ออก ย่อมมิกล้าพาตัวเข้าไปข้องแวะ หน้าตาของคนผู้นั้น หมดสิ้นไปตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคตแล้ว“พวกเขารู้หรือไม่ ว่าตระกูลมู่หมดหนทางเยียวยาแล้ว?” พระชายาอ๋องเยว่ทอดถอนใจ“ตกต่ำลงนั้นเป็นเรื่องแน่แท้ ทว่าคงไม่ถึงขั้นถูกประหารล้างตระกูล” พระชายามู่กล่าว “ฝ่าบาทมิใช่องค์กษัตริย์ที่โปรดปรานการเข่นฆ่า อย่างมากก็คงเพียงริบทรัพย์สิน ลงโทษผู้คุมจวนไม่กี่คน ส่วนที่เหลือก็คงพระราชทานทางรอดให้พอมีชีวิตอยู่ต่อไ

องค์รัชทายาทพยักหน้าตอบรับ “พระชายาองค์รัชทายาทเองก็ห่วงใยพวกเจ้า ทุกคราที่ฮูหยินเซวียมาเยือนตำหนักบูรพา หมอของตำหนักก็มักจะตรวจชีพจรดูอาการให้ทั้งสองคนเสมอ วางใจเถอะ นางบอกว่าร่างกายของฮูหยินเซวียแข็งแรงดี มีชีวิตชีวากว่าสตรีทั่วไปนัก”เมื่อได้ฟัง เย่จั๋วก็อดขบขันมิได้ ยิ้มกล่าวว่า “ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นเพียงดรุณีน้อย อายุเพียงสิบหกปีเท่านั้น”กำลังอยู่ในวัยที่เบ่งบานดุจดอกไม้ผลิบาน น่าเสียดายที่ต้องมาผูกติดอยู่ข้างกายเขา“เช่นนี้เจ้าคงประเมินฮูหยินเซวียต่ำไปกระมัง?” น้ำเสียงขององค์รัชทายาทฟังสบายขึ้น “พระชายาองค์รัชทายาทก็มิใช่ว่าจะเชิญฮูหยินของเจ้ามาได้ทุกครา มีหลายหนที่นางคิดถึงฝีมือทำอาหารของฮูหยินเซวีย จนต้องเป็นฝ่ายไปหาถึงจวนเจิ้นกั๋วกงเสียเอง เอาแต่บ่นว่าฝีมือคนครัวในตำหนักบูรพามิสู้ฮูหยินของเจ้า เจ้าลองทายดูสิว่าเป็นเพราะเหตุใด ฮูหยินของเจ้านั้นเกียจคร้านโดยแท้ เพียงแค่ไม่อยากออกจากเรือนเท่านั้น”“อายุของนางยังน้อยนัก น้อยกว่าพวกเราทุกคน ทว่านิสัยใจคอนี้ ออกจะสุขุมเยือกเย็นเกินวัยไปเสียหน่อย”องค์รัชทายาทกล่าวอย่างรักษาน้ำใจ ทว่าความหมายแฝงนั้นชัดเจนยิ่ง อายุน้อยเพียงนี้

“เยอะเพียงนี้เชียวหรือ?” นางชุยเอ่ยถาม“นี่ก็เอามาใช้แล้วมิใช่หรือเจ้าคะ” เซวียหว่านอี้ยิ้มกล่าว “สองส่วนเอาไว้คลายร้อน ส่วนหนึ่งเอามาทำชาสมุนไพรคลายร้อนทานคู่กับสำรับอาหารเจ้าค่ะ”หลังจากชิมรสชาติน้ำซุปเปรี้ยวอมหวานเป็นครั้งสุดท้าย เซวียหว่านอี้ก็หันไปมองหวังเฟิงที่อยู่ด้านหลัง “ไปเชิญองค์รัชทายาทกับท่านแม่ทัพมารับประทานอาหารเถิด”“ขอรับ”ที่โต๊ะอาหารเซี่ยหลินมองชามกระเบื้องตรงหน้า ด้านในมีเส้นบะหมี่ก้อนหนึ่งแช่อยู่ในน้ำซุปสีส้มเข้มใสแจ๋วด้านบนทับซ้อนด้วยเนื้อแกะที่หั่นความหนาบางกำลังดี แตงกวากรอบสดชื่น และผลไม้กวนสีแดงรสหวานละมุนผลไม้กวนนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้เมื่อหยิบช้อนกระเบื้องขึ้นมาซดน้ำซุปไปหนึ่งคำ พระนัดดาน้อยก็สัมผัสได้ถึงรสชาติเปรี้ยวอมหวานและเย็นชื่นใจที่ยากจะบรรยาย แผ่ซ่านจากช่องปากไปทั่วทั้งร่างในชั่วพริบตาคล้ายกับช่วยปัดเป่าความร้อนอบอ้าวนี้ไปได้กว่าครึ่งเมื่อเซวียหว่านอี้และนางชุยเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าเขาชอบ จึงวางใจลงได้“ช่วงนี้ในวังจะมีการถวายหอยทะเลบรรณาการ ได้ยินว่ามีชาวประมงจับหอยสายพันธุ์ใหม่ได้ พอทางการท้องถิ่นทราบเรื่องก็ถวายฎีกาเข้าวัง และกำล

ยามเดือนหก ทั่วทั้งเมืองหลวงราวกับถูกครอบไว้ในเข่งนึ่ง ร้อนอบอ้าวจนแทบขาดใจเซวียหว่านอี้ลากร่างอันเหนื่อยล้า เดินทางกลับจวนพร้อมกับเย่จั๋ววันนี้เป็นวันมงคลสมรสขององค์ชายสาม ภายในจวนอ๋องแม้มีถังน้ำแข็ง ทว่าแขกเหรื่อมีมากนัก สุดท้ายความเย็นก็ถูกบั่นทอนลง เรียกได้ว่ากินไปเหงื่อตกไป“ท่านพี่ ข้าจะกลับเรือนไปอาบน้ำแล้ว ท่านก็พักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิด”นางกำชับถิงอวิ๋นและป้านอวี่ที่อยู่ด้านข้าง “ปรนนิบัติท่านแม่ทัพอาบน้ำ ก่อนนอนแม่นมเฉินจะนำน้ำแกงสร่างเมามาให้ถ้วยหนึ่ง มองดูท่านแม่ทัพดื่มจนหมดแล้วค่อยให้เขารีบพักผ่อน”“วางใจเถิดขอรับฮูหยิน” บ่าวรับใช้หนุ่มทั้งสองรับคำอย่างฉะฉานพวกเขาก็ร้อนจนแทบทนไม่ไหวเช่นกัน จึงรีบเข็นเย่จั๋วกลับไปยังหอหมิงอิ่นอย่างรวดเร็วทางด้านเซวียหว่านอี้ก็มิได้ชักช้า เมื่อกลับถึงเรือนชุ่ยเวย นางรีบถอดอาภรณ์ออก แล้วทิ้งตัวลงแช่ในถังอาบน้ำใบใหญ่ที่เจินจูเตรียมไว้ให้อย่างรวดเร็วอุณหภูมิของน้ำเย็นกำลังดี ช่างเหมาะเจาะยิ่งนักในค่ำคืนฤดูร้อนอันแสนอบอ้าวเช่นนี้“เจินจู ไปเตรียมถ้วยของหวานแช่น้ำแข็งมาที” นางเอ่ยสั่ง “แล้วเตรียมให้ทุกคนในจวนด้วยเล่า”นางรู้สึกวิงเวียนศีรษะเ

เย่จั๋วพลิกดูบัญชีครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเงียบ ๆเป็นความจริงทีเดียว ในปีนี้เนื่องจากนางได้เพิ่มรายการอาหารใหม่ ๆ ให้แก่ภัตตาคารไม่น้อย แม้ในช่วงแรกจะยังเห็นผลไม่ชัดเจนนัก ทว่ารายได้ในระยะเวลาสองเดือนมานี้ เห็นได้ชัดว่าสูงกว่ายามปกติอยู่มิใช่น้อยสองสามีภรรยาเพลิดเพลินกับความอบอุ่นท่ามกลางพายุฝน เสียงฝนตกกลบเสียงอื่น ๆ รอบกายจนสิ้น ได้ยินเพียงเสียงของกันและกัน“คุณชาย ฮูหยิน” เย่อันยืนอยู่หน้าประตูห้อง สีหน้าดูคล้ายกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเย่จั๋วเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม “ลุงอัน มีเรื่องอันใดหรือ?”“พระนัดดามาขอรับ” เย่อันกล่าว “มาเพียงลำพัง”สองสามีภรรยาเงียบไปพร้อมกัน ก่อนจะหันมามองหน้ากันครู่ต่อมา เซวียหว่านอี้จึงกล่าวว่า “รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า”เย่อันหมุนตัวเดินออกไป ไม่นานก็พาเซี่ยหลินเข้ามา“ท่านน้าเซวีย” เซี่ยหลินเอ่ยทักทายเซวียหว่านอี้ก่อนข้างกายเขามีเพียงขันทีหนุ่มน้อยติดตามมาหนึ่งคน ดูจากอายุของอีกฝ่ายแล้ว คงราว ๆ สิบสามหรือสิบสี่ปีเท่านั้นยามนี้สีหน้าของอีกฝ่ายยังคงมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ ดูท่าคงจะแอบตามพระนัดดาน้อยหนีออกมาเป็นแน่เซวียหว่านอี้กวักมือเรียกคนใ