All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 601 - Chapter 610

เมื่อมื้อกลางวันสิ้นสุดลง พายุฝนก็ยังคงไม่หยุดตกยามบ่ายเซี่ยหลินต้องทบทวนตำรา มิอาจรั้งอยู่ในจวนเจิ้นกั๋วกงได้นาน จึงเอ่ยลาทั้งสองเพื่อเตรียมตัวกลับวังเซวียหว่านอี้เรียกขันทีข้างกายเขา พลางกล่าวว่า “ในห้องครัวยังมีอาหารอยู่อีกบ้าง พวกเจ้านำกลับไปให้องค์รัชทายาทกับพระชายาองค์รัชทายาทลองชิมดูเถิด”นางพาคนเดินไปยังห้องครัว โดยมีเจินจูช่วยตักอาหารใส่กล่องอย่างเรียบร้อย“ท่านน้า มากเกินไปแล้วขอรับ” เซี่ยหลินกล่าวเซวียหว่านอี้ชี้ไปยังกล่องอาหารอีกใบ “ส่วนนี้มอบให้พระสนมกุ้ยเฟย”อย่างไรเสียนางก็เป็นน้าหญิงแท้ ๆ ของเย่จั๋ว แม้ทั้งสองจะไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กันมากนัก ทว่าอีกฝ่ายก็คอยปกป้องดูแลเย่จั๋วจากใจจริงเซี่ยหลินเข้าใจได้ในทันทีตำหนักฉี่เสียงหว่านกุ้ยเฟยที่ต้องติดอยู่ในตำหนักมิอาจออกไปเยือนผู้ใดได้เพราะพายุฝนเช่นเดียวกัน กำลังห่มผ้าห่มผืนบางนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนตั่งกุ้ยเฟยบนศีรษะของนางประดับเพียงปิ่นเรียบง่ายหนึ่งเล่ม สวมชุดชาววังผ้าโปร่งบางเบาดุจหมอกควัน เผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่องและเรียวขายาวที่เนียนละมุนวันที่ฝนตก อากาศแม้นจะมีความชื้นอยู่บ้าง ทว่าก็ช่วยปัดเป่าความร้อนอบอ

เมื่อเห็นเซวียหมิงเยว่ถูกจวนเจิ้นกั๋วกงส่งตัวกลับมา อ๋องอันจึงเอ่ยปากสั่งการด้วยตนเอง ให้พ่อบ้านจวนอ๋องออกไปส่งคน ทั้งยังให้มอบของกำนัลเพื่อขออภัยติดมือไปด้วยยามกลับรอจนผู้คนถอยออกไปจากโถง เขาและพระชายาอ๋องอันมองดูเซวียหมิงเยว่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทีหวาดหวั่น ก่อนจะเอ่ยปากอย่างเย็นชา“ข้าดีต่อเจ้าเกินไปกระมัง เจ้าถึงได้กล้าเข้าออกจวนอ๋องตามอำเภอใจโดยไม่ต้องรอให้ใครรายงาน ซ้ำยังกล้าไปก่อกวนถึงหน้าฮูหยินเจิ้นกั๋ว”อู๋อวิ๋นเอ๋อร์ตัวจริงได้กลายมาเป็นพระชายาของเขา สองสามีภรรยานับแต่แต่งงานกันมาก็รักใคร่หวานชื่นยิ่งนัก เมื่อเทียบกับตัวปลอมผู้นี้ ในใจอ๋องอันย่อมมีเพียงอู๋อวิ๋นเอ๋อร์ ท้ายที่สุดนางก็คือสตรีที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบแต่ถึงอย่างไรเซวียหมิงเยว่ก็คลอดบุตรชายให้เขาคนหนึ่ง เดิมทีเขาตั้งใจจะส่งนางไปอยู่เรือนพักตากอากาศและให้อาศัยอยู่ที่นั่นตลอดไป จะได้ไม่ต้องมาเกะกะสายตาพระชายา สตรีผู้นี้ถือเป็น “ตราบาป” ในยามที่เขาเลอะเลือน หากรั้งให้อยู่ตรงหน้า ไม่ว่ามองอย่างไรก็รู้สึกผิดต่อพระชายาพระชายายังมิได้ตั้งครรภ์ ทว่าสาวใช้ห้องข้างผู้นี้กลับให้กำเนิดบุตรชายคนโตเสียแล้ว แม้พระ

ดวงตาของนางว่างเปล่าเลื่อนลอย ชิงเฉ่าต้องคอยพยุงให้ไปนั่งลงบนเก้าอี้ นางเหม่อมองแผ่นหลังของหญิงรับใช้ชราและบุตรชายที่หายลับออกไปนอกประตูเนิ่นนานแล้ว ยามนี้เรี่ยวแรงทั้งมวลล้วนเหือดหายไปจนสิ้น“ท่านอ๋องให้คนอุ้มเขาไปเลี้ยงดูที่เรือนอื่นแล้ว”น้ำเสียงของนางแฝงความเย็นชาและเฉยเมย ราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องราวของผู้อื่นชิงเฉ่าที่ยืนอยู่ด้านข้างหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปวดใจ“นายหญิง นี่มัน ตกลงแล้วมันเกิดอันใดขึ้นกันแน่เจ้าคะ... หรือว่าจะเป็นพระชายา...”เซวียหมิงเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ นางใช้มือยันโต๊ะเพื่อหยัดกายลุกขึ้น ทว่าวินาทีต่อมากลับโซเซไปหลายก้าว ชิงเฉ่าจึงรีบถลาเข้ามาพยุงไว้นางปัดมือของชิงเฉ่าออก ท่าทางราวกับคนหลุดลอยไร้วิญญาณ ก่อนจะก้าวเดินไปยังห้องนอนที่อยู่ติดกันทีละก้าว“ชิงเฉ่า...” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความอ้างว้าง “ข้าอยากพักผ่อนสักหน่อย อย่าได้เข้ามารบกวนข้า”……“สตรีผู้นั้นหาได้มีจิตใจเมตตาปรานีแม้แต่น้อย ฮูหยินไม่กลัวบ้างหรือ?”เย่จั๋วเอ่ยถามขึ้นเซวียหว่านอี้เงียบไปครู่หนึ่ง “ต่อให้เป็นดังเช่นที่ท่านพี่กล่าว นางไร้ซึ่งความเมตตาปรานีโดยสิ้นเชิง หากวันนี้ข้ายื่นมือเข

“ข้าจำเรื่องราวในชาติก่อนได้”ยามค่ำคืน สองสามีภรรยานอนเคียงคู่กันบนเตียงกว้างภายในห้องนอนจุดเทียนไว้เพียงเล่มเดียว เพื่อความสะดวกยามลุกขึ้นมากลางดึกเมื่อมีม่านมุ้งบางเบาหลายชั้นกางกั้นไว้ จึงช่วยบดบังแสงสว่างไปได้มาก มิได้รบกวนการนอนหลับแต่อย่างใดเย่จั๋วรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง ทว่ามิได้มีอารมณ์ผันผวนมากนัก ราวกับความเคลือบแคลงสงสัยในใจล้วนกระจ่างแจ้งแล้ว“ชาติก่อนหรือ?” เย่จั๋วเอ่ยถาม “ชาติก่อน ฉู่ยวนคือสามีของเจ้าหรือ?”เซวียหว่านอี้ “...อืม”ต้องยอมรับว่า การสนทนากับคนที่ฉลาดเฉลียวเกินไปนั้นรวดเร็วทันใจก็จริง ทว่าช่างน่าอึดอัดนัก“ฮูหยินเล่ามาเถิด ข้าฟังอยู่” เย่จั๋วรู้สึกใคร่รู้ยิ่งนักข้างหูเงียบสงัด เขาหันหน้าไปมอง ก็เห็นฮูหยินกำลังเหม่อลอยจ้องมองเพดานมุ้งเขาจึงคลำหาและกอบกุมมือของนางไว้“ชาติก่อน เซวียหมิงเฟยแต่งให้ท่าน” นางไม่รู้จะเริ่มเอ่ยจากตรงไหน จึงได้แต่พูดวกไปวนมา นึกสิ่งใดออกก็พูดสิ่งนั้น “นางเองก็กลับชาติมาเกิดใหม่เช่นกัน แต่จะก่อนหรือหลังข้า ข้าก็มิอาจรู้ได้”“เดิมทีนางสมควรต้องแต่งให้ท่าน เมื่อเทียบกับฉู่ยวนแล้ว จวนเจิ้นกั๋วกงย่อมเย้ายวนใจมากกว่า”“ทว่า

ผ่านความเงียบงันไปครู่หนึ่ง เซวียหว่านอี้พลันยันกายขึ้น ชะโงกหน้ามองเย่จั๋วที่เอนกายอยู่บนเตียงไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด น้ำเสียงของนางจึงแหบพร่าเอ่ยถามขึ้น “เป็น... เขาหรือ?”น้ำเสียงของเย่จั๋วยังคงอ่อนโยน “อืม”กลุ่มหมอกควันที่เคยวนเวียนอยู่กลางใจนาง พลันมลายหายไปจนสิ้นในยามนี้เองนางเอนกายกลับไปซบลงบนไหล่ของเขาแล้วกล่าวว่า “นั่นสิ ท่านคือเจิ้นกั๋วกง หากมิใช่ผู้นั้น ผู้ใดเล่าจะมีอำนาจสังหารท่านได้”“ก่อนหน้านี้ข้าเอาแต่สงสัยว่าตนเองคิดมากไปหรือไม่ บางทีผู้ที่ลงทัณฑ์แล่เนื้อเถือหนังเซวียหมิงเฟยอาจจะเป็นท่านจริง ๆ”เย่จั๋วอดกลั้นรอยยิ้มเอาไว้มิได้ “ในสายตาฮูหยิน ข้าเป็นคนโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”เซวียหว่านอี้กล่าว “ร่างกายของท่านพี่พิการไปแล้ว อาจเป็นเพราะเห็นภรรยาลอบคบชู้กับชายอื่นจนทำลายศักดิ์ศรีของท่าน ท่านจึงใช้ทัณฑ์ทรมานอันแสนโหดร้ายปานนั้นสังหารนางทิ้งเสีย”“ทว่า...”“ทว่าอันใดหรือ?” เย่จั๋วเอ่ยถามยิ้ม ๆ“ทว่าข้าก็มิกล้าปักใจเชื่อนัก ท้ายที่สุดแล้วในยามดรุณี ข้าเคยเห็นแม่ทัพน้อยเย่ผู้กำชัยชนะควบม้ากลับคืนสู่ราชสำนักบนถนนเทียนเจีย หอกสีเงินและอาชาสีขาวช่างด