All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 611 - Chapter 620

เย่จั๋วแทบจะโมโหจนหลุดหัวเราะออกมาฝ่ามือของเขาลูบไล้ขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลังของสตรีในอ้อมกอด ท้ายที่สุดก็มาหยุดอยู่ตรงหลังต้นคอแล้วบีบคลึงเบา ๆเมื่อสัมผัสได้ถึงอาการสั่นเทาแผ่วเบาของนาง สุดท้ายจึงเหลือเพียงเสียงทอดถอนใจ“ฮูหยิน หากฉู่ยวนตายไป เจ้ายังจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเพียงไร?”เซวียหว่านอี้ “...”ทั้งสองฝ่ายต่างมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทว่าบรรยากาศอันหนักอึ้งกลับแผ่ซ่านออกมารอบตัวอย่างต่อเนื่อง“ยังพอมีเวลา ฮูหยินค่อย ๆ ตรองดูให้ดีเถิด”เขาประคองเอวนางแล้วปล่อยให้นางนอนลง“ดึกดื่นแล้ว ฮูหยินรีบพักผ่อนเถิด”กล่าวจบ เขาก็รวบตัวนางเข้ามากอด พลางตบหลังนางเบา ๆ…“ท่านพี่ไม่ใส่ใจหรือที่ข้าอายุมากกว่าท่าน?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยจากนั้น สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงหัวเราะลั่นของเย่จั๋วโดยมิทราบสาเหตุ“ข้าอายุมากกว่าเจ้าถึงหกปี ที่บอกว่าเจ้าอายุมากกว่าข้า คือมากกว่าในชาติที่แล้วงั้นหรือ?” ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินลงบนพวงแก้ม “ต่อให้ฮูหยินจะผ่านชีวิตมาถึงสองชาติภพ ทว่าในเรื่องสติปัญญาและการวางแผน ก็ยังสู้ข้ามิได้อยู่ดี”“หากฮูหยินเป็นข้า นับตั้งแต่เกิดใหม่จนถึงบ

เซวียหว่านอี้ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม ทว่าตัวนางนั้นกลับมีชื่อเสียงอันดีงามในเมืองหลวงอยู่ไม่น้อยหากจัดการคนผู้นั้นจนย่อยยับพังพินาศ แล้วตัวนางเองจะเป็นเช่นไรเล่า?—ผู้คนย่อมกล่าวขานว่า “น้องสาว” ของเซวียหมิงเฟยเป็นเช่นนั้นเช่นนี้เพียงแค่คิดก็รู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก“ปีนี้ในเมืองหลวงมีผู้ที่ออกเรือนอยู่หลายจวน” เซวียหมิงเฟยยกนิ้วขึ้นมานับ “อย่างจวนของตุลาการศาลต้าหลี่...”เมื่อนับไปได้สองสามจวน นางก็ถอนหายใจพลางทิ้งตัวเอนพิงเก้าอี้หวายอย่างอ่อนแรง “ของขวัญแสดงความยินดีล้วนจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ ทว่าสภาพของข้าในยามนี้กลับมิอาจไปร่วมงานได้”“อยากไปหรือ?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถามเซวียหมิงเฟยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ไม่อยากหรอก ข้าใกล้จะคลอดเต็มที ยามนั้นผู้คนคงพลุกพล่านคึกคัก หากพลาดพลั้งไปชนผู้ใดเข้า หรือมีผู้ใดมาชนข้า ข้าคงรับไม่ไหวแน่”ยามนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่สำคัญเท่ากับทารกในครรภ์ของนางเหตุใดจึงเลือกฉู่ยวนน่ะหรือ?นั่นเพราะนางไร้ทางเลือกเกียรติยศแห่งฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งนางก็ต้องการ และสายเลือดที่เป็นของนางอย่างแท้จริง นางก็ยิ่งต้องการหากไม่แต่งให้เย่จั๋ว ก็ต้องแต

หลายวันต่อมายามได้ฟังรายงานจากคนสนิท ในใจของหรงเจวี๋ยพลันบังเกิดความคลางแคลงขึ้นมาหลายส่วนในเมืองหลวงแห่งนี้ หรือกระทั่งทั่วทั้งราชวงศ์อวิ๋น ตระกูลหรงอันเป็นตระกูลเดิมของฮองเฮาหรง ภายใต้เงื่อนไขที่มิได้ล่วงล้ำผลประโยชน์ของราชวงศ์ หากคิดสืบสาวเรื่องราวใด ย่อมต้องง่ายดายปานพลิกฝ่ามือทว่าเมื่อคนสนิทผู้เก่งกาจที่สุดของเขาลงมือสืบด้วยตนเอง ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นเพียงบุคคลธรรมดาสามัญยิ่ง ไฉนจึงมีความคืบหน้าล่าช้าถึงเพียงนี้เหตุใดจึงล่าช้ายิ่งนักมือที่กุมถ้วยชาชะงักงันไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เพิ่มแรงบีบ“เพล้ง—”ด้วยออกแรงมากเกินไป ถ้วยชาจึงถูกเขาบีบจนแหลกคามือบ่าวรับใช้ข้างกายเห็นดังนั้น จึงรีบเข้ามาเก็บกวาดเศษกระเบื้องออกไปอย่างเป็นระเบียบ พร้อมทั้งเช็ดคราบน้ำชาบนโต๊ะจนแห้งสนิทนอกเสียจากว่า เบื้องหลังจะมีผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นคอยขัดขวางทว่าเพราะเหตุใดกันเล่า?“สืบต่อไป” ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมดุจน้ำนิ่ง “ล่าช้าบ้างก็ไม่เป็นไร ค่อย ๆ สืบสาวไปทีละน้อย อย่าได้เผยตัวตนเด็ดขาด”“ขอรับ” คนสนิทรับคำสั่งแล้วถอยกายจากไปมิน่าเล่าเย่จั๋วถึงได้มาขอความช่วยเหลือจากเขา หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น

หรงเจวี๋ยเข้าวังมาเข้าเฝ้าฮองเฮาหรง ทว่าเรื่องเร่งรัดการแต่งงานนั้นเป็นเพียงแค่ข้ออ้างฉากหน้าที่แสดงให้ผู้อื่นเห็น คือฮองเฮาทรงพบเจอสตรีที่เหมาะสม จึงมีพระประสงค์จะแนะนำให้หลานชายสายตรงของพระองค์ได้รู้จักผู้คนต่างรู้กันถ้วนทั่วว่าคนตระกูลหรงรวมถึงฮองเฮา ล้วนกลัดกลุ้มเรื่องแต่งงานของซื่อจื่อจนผมแทบหงอกขาวเมื่อทรงพบเจอสตรีที่คู่ควร การเรียกตัวเข้าวังมาดูตัวย่อมเป็นเรื่องที่เหมาะสมอย่างยิ่ง“เข้ามาสิ ช่วงหลายวันมานี้ป้า...” เมื่อฮองเฮาหรงทอดพระเนตรเห็นเขา ก็ทรงแย้มพระสรวลพร้อมกับยกพระหัตถ์เรียกให้เข้าไปหา พลางรับสั่งไม่หยุดหย่อนหรงเจวี๋ยก้าวเข้าไปหา พลางยิ้มกล่าว “กูกูช่วยไปเฝ้าอยู่หน้าประตูตำหนักเถิด ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับท่านป้าอย่างละเอียดสักหน่อย”กูกูไป๋นางกำนัลคนสนิทแห่งตำหนักเฟิ่งจ่าวย่อกายคารวะด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเฝ้าอยู่หน้าตำหนัก เพื่อป้องกันมิให้มีผู้ใดลอบฟัง จนนำเรื่องน่าขันของซื่อจื่อไปเล่าลือกันภายนอกฮองเฮาหรงเองก็ทรงเคยชินเสียแล้ว ทุกคราที่ทรงแนะนำสตรีให้หลานชายผู้นี้ ก็มักจะต้องไล่ผู้คนในตำหนักออกไปจนหมด อาหลานจะได้พูดคุยกันอย่างผ่อนคลาย โดยไม่ต้องม

เมื่อเห็นหรงเจวี๋ยทำท่าเหมือนอยากจะเอ่ยปาก ฮองเฮาหรงจึงทรงยกพระหัตถ์ขึ้นห้าม“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะพูดสิ่งใด”สีหน้าของนางเคร่งเครียด “คิดว่าเย่จั๋วคงจะระแคะระคายเรื่องใดบ้างแล้ว ข้ามิอาจปล่อยให้เขาเดินไปถึงขั้นนั้นได้ นั่นจะเป็นปัญหาใหญ่หลวงต่อแคว้นอวิ๋นและต่อองค์รัชทายาท”เย่จั๋วจะตายมิได้หากแม่ทัพนายกองชายแดนล่วงรู้ว่าเย่จั๋วถูกฮ่องเต้หวาดระแวง ซ้ำยังอาจลอบวางแผนปลิดชีพเขาอย่างลับ ๆราชวงศ์อวิ๋น ย่อมต้องเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่เป็นแน่ตระกูลเย่ติดตามปฐมกษัตริย์กรำศึกชิงแผ่นดินมาตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ มีผู้คนสละชีพตายตกตามกันไปมากเพียงไรบัดนี้ตระกูลเย่ที่สั่งสมความดีความชอบทางทหารมามากมายเหลือเพียงทายาทสืบสกุลคนเดียว ฝ่าบาทกลับยังมิวางพระทัย ถึงขั้นคิดจะใช้วิธีการบางอย่างเพื่อตัดรากถอนโคนตระกูลเย่ให้สิ้นซากหากเป็นเช่นนั้นสำหรับเหล่าแม่ทัพนายกองชายแดนแล้ว ย่อมรู้สึกหวาดหวั่นว่าภัยจะมาถึงตัว ภายหน้าผู้ใดจะยังกล้าปกป้องบ้านเมืองให้แคว้นอวิ๋นอีก“บางที ฝ่าบาทอาจจะทรงมั่นใจเต็มเปี่ยมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หรงเจวี๋ยกล่าว“แล้วอย่างไรเล่า?” ฮองเฮาหรงทรงกุมถ้วยชา ถ้วยชาเคลือบสีขาวแผ่ไอความร