Semua Bab คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Bab 11 - Bab 20

สองปีผ่านไปราวกับความฝัน ณ เรือนท้ายจวนสกุลหยาง ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงดูเหมือนเดิม หลังคาที่ผุพัง บานหน้าต่างที่ขาดวิ่น และบรรยากาศที่อ้างว้างวังเวงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง บ่าวจากเรือนใหญ่ยังคงนำโจ๊กที่แทบจะเป็นน้ำใสๆ มาส่งให้พวกนางทุกวันด้วยท่าทีดูแคลนเช่นเคย ในสายตาของคนนอก พวกนางยังคงเป็นเพียงคุณหนูผู้ถูกทอดทิ้งที่รอวันจะร่วงโรยไปอย่างเงียบๆ ทว่า . . . หากสังเกตให้ดี จะพบว่าบางสิ่งบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว หยางจิ้งอวี่ในวัยสิบแปดปี เติบโตจากเด็กสาวผอมแห้งกลายเป็นสตรีสะพรั่ง แม้จะสวมอาภรณ์ผ้าเนื้อหยาบที่ปะชุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่อาจปิดบังผิวพรรณที่เปล่งปลั่งและดวงตาที่กระจ่างใสของนางได้ เค้าความงามล่มเมืองเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นทุกขณะ ดุจดอกไม้ที่รอวันผลิบานอย่างเต็มที่ ส่วนหยางเสวี่ยอิงในวัยยี่สิบปี ก็ได้สลัดคราบความหม่นหมองในอดีตทิ้งไปจนหมดสิ้น นางดูสง่างามและสุขุมขึ้น ความขี้อายหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจ แม้จะล่วงเลยวัยปักปิ่นมาแล้วถึงห้าปี แต่ความงามที่ผลิบานเต็มที่ของนางกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณหนูตระกูลใดในเมืองหลวงเลย “อาอวี่ เจ้าพักสายตาบ้างเถิด” หยางเสวี่ยอิงเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณ

ในส่วนลึกที่สุดและเงียบสงบที่สุดของโรงเตี๊ยมเยว่หลัน คือห้องทำงานที่น้อยคนนักจะมีสิทธิ์ได้ย่างกรายเข้ามา ห้องนี้ไม่ได้หรูหราโอ่อ่า แต่กลับเรียบง่ายและเปี่ยมด้วยอำนาจ บนผนังแขวนแผนที่ขนาดใหญ่ของเมืองหลวง บนโต๊ะไม้จันทน์สีเข้มมีเพียงม้วนกระดาษสาไม่กี่ม้วน แท่นฝนหมึก และกระถางกระบองเพชรเล็กๆ อันแปลกประหลาดที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน ควันกำยานกลิ่นเฉินเซียง๑ จางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศที่สงบและน่าเกรงขามในคราเดียวกัน ใจกลางของห้องนั้น มีม่านลูกปัดสีดำสนิททิ้งตัวลงมาจากเพดานจรดพื้น บดบังร่างของผู้ที่นั่งอยู่ด้านหลังเอาไว้จนมิดชิด แสงเทียนที่ริบหรี่เผยให้เห็นเพียงเงาตะคุ่มของคนผู้หนึ่งในชุดบุรุษสีดำสนิท และแสงสะท้อนแวววาวของหน้ากากเงินที่ปิดบังใบหน้าครึ่งท่อนบนเอาไว้ เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเป็นเส้นตรง และดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นเยียบ เบื้องหน้าม่านนั้น อาหมิงและเฉินซานปิงยืนสงบนิ่งด้วยความเคารพ พวกเขารอคอยคำสั่งจากนายเหนือหัวอย่างอดทน “เรียนคุณชาย” อาหมิงเป็นฝ่ายเริ่มรายงานก่อน โดยที่ยังคงเรียกนางว่าคุณชายเฉกเช่นเดิมในเวลาที่อยู่ร่วมกับคนอื่นๆ “จากการสืบสวนเพิ่มเติม

หลายสัปดาห์หลังจากที่แผนการสั่นคลอนเสนาบดีกู้เหยียนเริ่มต้นขึ้น ยามวิกาล ในโพรงลับใต้พื้นไม้ของเรือนที่ถูกขยับขยายจนกลายเป็นห้องใต้ดินขนาดย่อม แสงจากตะเกียงน้ำมันอย่างดีส่องสว่างขับไล่ความมืดและความอับชื้นจนหมดสิ้น หยางจิ้งอวี่ หยางเสวี่ยอิง และหลานจิง กำลังนั่งล้อมสมุดบัญชีเล่มหนาที่เฉินซานปิงแอบส่งมาให้เมื่อตอนกลางวัน “อาอวี่” หยางเสวี่ยอิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น แม้จะทำหน้าที่นี้มาได้เกือบปีแล้ว แต่นางก็ยังไม่คุ้นชินกับตัวเลขมหาศาลเหล่านี้ “เดือนนี้... เฉพาะกำไรสุทธิจากโรงเตี๊ยมเยว่หลัน ก็สูงถึงสามพันตำลึงเงินแล้ว! นี่ยังไม่รวมรายรับจากหอกระจายข่าวถูเป่าโหลวอีกนะ!” หลานจิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่ตาโตด้วยความทึ่ง หยางจิ้งอวี่เพียงพยักหน้ารับอย่างใจเย็น นางคาดการณ์ตัวเลขนี้ไว้อยู่แล้ว แต่การได้เห็นความสามารถในการจัดการบัญชีของพี่สาวที่พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วต่างหากที่ทำให้นางพึงพอใจ “เงินทองเป็นเพียงเครื่องมือ แต่ไม่ใช่เป้าหมายสุดท้าย” จิ้งอวี่กล่าวขึ้นเรียบๆ พลางปิดสมุดบัญชีลง “พวกเราสะสมทุนรอนมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องเริ่มแผนการขั้นต่อไปแล่ว

บนถนนจูเชว่ที่คึกคักและเจริญรุ่งเรืองที่สุดในเมืองหลวง บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งกำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ เขาสวมอาภรณ์ผ้าไหมชั้นเลิศสีน้ำเงินเข้มปักลายรุ่ยโซ่ว๑ ด้วยดิ้นเงินดูสูงศักดิ์ ในมือถือพัดกระดาษด้ามจิ่วจื่อที่วาดภาพทิวทัศน์ขุนเขาอย่างงดงาม ทุกย่างก้าวของเขาดูผ่อนคลายและไร้ซึ่งความกังวลใดๆ บนใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าสำราญที่สามารถสะกดใจสตรีให้เผลอไผลได้ไม่ยาก ทว่าหากสังเกตให้ดี จะพบว่าภายใต้ท่าทีที่ดูเหมือนคุณชายเสเพลผู้หนึ่งนั้น ดวงตาคู่คมของเขากลับไม่ได้ชื่นชมความงามของเหล่าสตรีหรือสินค้าล้ำค่าข้างทางเลยแม้แต่น้อย พลางกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วและเฉียบคม บุรุษหนุ่มผู้นี้คือองค์รัชทายาทแห่งแคว้น ‘เจิ้งเฟิงเยวี่ย’ “องค์รัชทายาท ข้างหน้าก็คือตรอกอั้นเซียงเจีย ที่ตั้งของหอกระจายข่าวถูเป่าโหลวแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เงาในชุดสามัญชนนาม ‘หลี่เจิ้ง’ ซึ่งเดินตามอยู่ด้านหลังเยื้องไปก้าวหนึ่ง กระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เขาเป็นบุคคลที่ซื่อสัตย์ที่สุดขององค์รัชทายาท เจิ้งเฟิงเยวี่ยยกพัดขึ้นมาเคาะหน้าผากตนเองเบาๆ “หลี่เจิ้ง บอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาอยู่ข้างนอกให้เรียกข้า

ย้อนความเดิม . . . ชั่วพริบตาที่สายตาของหยางจิ้งอวี่สบเข้ากับบุรุษหนุ่มเจ้าสำราญผู้นั้น สมองของนางก็ทำการประเมินผลในทันที ‘ชุดผ้าไหมชั้นเลิศ พัดด้ามจิ่วจื่อ ท่าทางสูงศักดิ์แต่แฝงไว้ด้วยความคมกล้า’ นางวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว ‘ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แม้จะแต่งกายธรรมดา แต่ท่วงท่ายืนมั่นคง จิตสังหารแผ่ออกมาจางๆ เป็นยอดฝีมือ’ นางสรุปในใจ ‘คุณชายสูงศักดิ์กับองครักษ์ฝีมือดี ไม่ใช่คนที่ควรจะหาเรื่องใส่ตัว แต่ก็ไม่ใช่คนที่ควรเข้าใกล้’ เมื่อประเมินสถานการณ์ว่าไม่เป็นอันตรายแล้ว นางก็ไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก นางแสร้งทำเป็นไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมานั้น หันหลังกลับและก้าวเดินออกไปอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด นางเดินแทรกตัวเข้าไปหลังรถเข็นขายหมั่นโถว อาศัยจังหวะที่พ่อค้ากำลังทอนเงินให้ลูกค้าเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะเลี้ยววูบหายเข้าไปในตรอกเล็กๆ ข้างทาง กลืนหายไปกับฝูงชน . . . . . . เจิ้งเฟิงเยวี่ยยังคงยืนอยู่ที่เดิม แม้ร่างของสตรีผู้นั้นจะลับสายตาไปนานแล้ว แต่ภาพของนางกลับยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงคำนึงของเขาอย่างชัดเจน “เป็นไปได้อย่างไร” เขากระซิบกับตนเอง “สตรีที่งดงามปานล่มเมืองเช่นนี้ เหตุใดจึงต