All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 201 - Chapter 209

เกล็ดหิมะแห่งเหมันตฤดูโปรยปรายลงมาอย่างเงียบงัน ทว่าความขาวบริสุทธิ์ของมันไม่อาจกลบฝังร่องรอยแห่งการนองเลือดในหุบเขาอู้อันได้เลยแม้แต่น้อย ทั่วทั้งสมรภูมิเจิ่งนองไปด้วยโลหิตสีชาดที่เริ่มจับตัวเป็นลิ่มน้ำแข็ง ซากศพของกองทัพหูเว่ยนอนเกลื่อนกลาดซ้อนทับกันดุจภูเขาขนาดย่อม กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งผสมผสานกับความหนาวเหน็บบาดลึกทะลุขั้วปอดของผู้ที่ยังมีลมหายใจเบื้องหน้าก้อนหินใหญ่ ทหารหูเว่ยที่เหลือรอดเพียงหมื่นเศษต่างทิ้งอาวุธ คุกเข่าหมอบราบอยู่กับพื้นหิมะ ร่างกายสั่นสะท้านมิใช่เพียงเพราะความหนาว แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อบุรุษหนุ่มในชุดข่ายเจี่ยเกล็ดมังกรสีนิล ผู้เพิ่งจะบั่นคอแม่ทัพไร้พ่ายของพวกมันลงด้วยกระบวนท่าเดียวหยางเทียนเจ๋อกวาดนัยน์ตาสีรัตติกาลอันลึกล้ำมองเชลยศึกเบื้องล่าง รัศมีอำนาจแห่งหลงชี่แผ่ซ่านออกมากดดันจนอากาศรอบบริเวณหนักอึ้ง เขาค่อยๆ ก้าวเดินลงมาจากโขดหิน เสียงรองเท้าเหล็กย่ำลงบนหิมะดังกึกกักเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าสะเทือนขวัญผู้ฟังยิ่งนัก“เงยหน้าขึ้น! ทหารแห่งต้าเจิ้ง!” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องกังวาน ทำเอาเหล่าเชลยศึกสะดุ้งเฮือก

เกล็ดหิมะแห่งวสันตฤดูโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ย้อมผืนแผ่นดินให้กลายเป็นสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ท่ามกลางลมเหนือที่พัดกรรโชกหวีดหวิว กองทัพเฟยหลงจำนวนหกหมื่นนายกำลังยาตราทัพ เสียงฝีเท้าของบุรุษชาตรีและเสียงเกราะข่ายเจี่ยเสียดสีกันดังกังวานก้องไปทั่วหุบเขา ธงสัญลักษณ์พยัคฆ์เหินสีนิลขลิบทองสะบัดพลิ้วท้าทายความหนาวเหน็บเบื้องหน้าสุดของขบวนทัพ หยางเทียนเจ๋อในชุดเกราะเกล็ดมังกรนั่งสง่างามอยู่บนหลังเฮยหลง อาชาศึกสายพันธุ์โลหิตเหงื่อแดง รัศมีอำนาจแห่งโอรสสวรรค์แผ่ซ่านออกมาจนทหารทุกนายต่างยำเกรง เคียงข้างเขาคือหลี่เม่ยหลิน ดรุณีน้อยในชุดหูฉิวสีขาวบริสุทธิ์ ควบม้าสีหมอกตามมาติดๆ นัยน์ตากลมโตของนางทอดมองกำแพงศิลาของด่านหานกู่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ลิบๆ“ด่านหานกู่คือปราการหน้าด่านสุดท้ายก่อนเข้าสู่จิงเฉิง” หยางเทียนเจ๋อเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยทว่าหนักแน่น “ทว่าตลอดเส้นทางสามวันมานี้ กลับไร้ซึ่งเงาของทหารรุ่ยอ๋องแม้แต่กองเดียว ช่างผิดวิสัยของสุนัขจิ้งจอกเฒ่ายิ่งนัก”“มันอาจจะหวาดกลัวจนหัวหด ซุกตัวอยู่ใต้กระโปรงสนมในวังแล้วกระมังพ่ะย่ะค่ะ” หลงเหว่ย แม่ทัพใหญ่ผู้ขี่ม้าขนาบข้างขวาแค่นเสียง

ท้องฟ้าเหนือมหานครจิงเฉิงถูกฉาบด้วยสีหมึกทะมึน พายุหิมะยังคงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเสียงคำรามของลมเหนือกลับถูกกลบด้วยเสียงกลองศึกจ้านกู่ที่ดังกึกก้องมาจากทิศอุดร กองทัพเฟยหลงหกหมื่นนายจุดคบเพลิงสว่างไสว เรียงรายตั้งค่ายประชิดหน้าประตูเสวียนอู่แสร้งทำเป็นจัดกระบวนทัพเตรียมบุกทะลวง ดึงดูดสายตาและความหวาดผวาของกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรแปดหมื่นนายบนกำแพงเมืองให้จดจ่ออยู่แต่เพียงเบื้องหน้าทว่าท่ามกลางความโกลาหลลวงตานั้น ณ มุมอับใต้แนวกำแพงเมืองฝั่งตะวันออกที่มืดมิดและหนาวเหน็บจนน้ำในคูเมืองจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็ง เงาดำสิบสองสายในชุดเยี่ยสิงอีแนบเนื้อกำลังซุ่มซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินอย่างเงียบเชียบ“อาเจ๋อ กลืนหว่านอวิ๋นตันลงไปเถิด ยานี้จะช่วยรักษาไออุ่นในจุดตันเถียน มิให้ความเย็นเยียบของสายน้ำกลืนกินลมปราณของพวกเจ้า” หลี่เม่ยหลินกระซิบเสียงแผ่วเบาแข่งกับเสียงกลองศึก นางส่งเม็ดยาสีชาดที่แผ่กลิ่นสมุนไพรฤทธิ์ร้อนให้แก่หยางเทียนเจ๋อและเหล่าหน่วยข่าวกรองเงาเหยี่ยวหยางเทียนเจ๋อรับยามากลืนลงคอโดยไม่ลังเล สัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลเวียนวาบไปทั่วสรรพางค์กาย เขากระชับสายคาดเอวที่เหน็บมีดสั้นให

บานประตูศิลาผสมเหล็กกล้าแห่งเสวียนอู่เหมินค่อยๆ เปิดอ้าออกกว้าง เสียงบานพับที่ฝืดเคืองจากการถูกปิดตายมาเนิ่นนานกรีดร้องดังกังวานแข่งกับเสียงพายุเหมันต์ที่กำลังโหมกระหน่ำ ทันทีที่ช่องว่างเปิดกว้างพอ กองทัพเฟยหลงนับหกหมื่นนายก็หลั่งไหลทะลักเข้าไปประดุจทำนบกั้นน้ำที่แตกซ่าน กระแสน้ำสีนิลอันเกิดจากชุดเกราะทะลวงฟันกวาดล้างทุกสิ่งพินาศราบเป็นหน้ากลอง“ฆ่ามัน! ล้างบางสุนัขรับใช้ของกบฏให้สิ้นซาก!”หลงเหว่ย แม่ทัพใหญ่แห่งเฟยหลงแผดเสียงกึกก้อง ทวนยาวในมือตวัดกวัดแกว่งดั่งมังกรสะบัดหาง เพียงการฟาดฟันครั้งเดียว องครักษ์เสื้อแพรห้านายก็ลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพงเมืองจนกระอักโลหิตความโกลาหลบังเกิดขึ้นในชั่วพริบตา กองกำลังอวี้หลินแปดหมื่นนายที่ถูกเกณฑ์มาตรึงกำลัง ต่างลนลานทำสิ่งใดไม่ถูก พวกมันเชื่อมั่นในค่ายกลจิ่วกงลวงวิญญาณ และระเบิดใต้ดินจนละเลยการตั้งค่ายกลตั้งรับ เมื่อความตายมาเยือนถึงหน้าประตูโดยไร้เสียงระเบิด ขวัญกำลังใจที่เคยมีก็แตกกระเจิงบนระเบียงหอคอยบัญชาการ หยางเทียนเจ๋อทอดสายตามองเปลวเพลิงและการนองเลือดเบื้องล่างด้วยนัยน์ตาสีรัตติกาลอันลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เขากระชับอ้อมกอดที่อุ้มร่างเล็กจ้

แสงอรุโณทัยสีทองคำสาดทอทะลุม่านเมฆครึ้ม ขับไล่พายุหิมะแห่งเหมันตฤดูที่บ้าคลั่งมาตลอดราตรีให้สงบลง ลานไท่เหอที่เคยขาวโพลนถูกย้อมด้วยโลหิตสีชาดจนกลายเป็นพรมแดงฉานตัดกับบันไดหยกขาว หยางเทียนเจ๋อยืนตระหง่านอยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดิน ท่ามกลางเสียงกู่ร้องถวายพระพรของกองทัพเฟยหลง’ที่ดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวงจิงเฉิงชายหนุ่มหลุบตลงมองศีรษะของเจิ้งรุ่ยที่ยังคงเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวาก่อนสิ้นลม นัยน์ตาสีรัตติกาลของมังกรหนุ่มสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ไร้ซึ่งความปีติยินดี มีเพียงความโล่งใจที่ภาระอันหนักอึ้งตลอดสิบปีได้ถูกปลดเปลื้อง เขายื่นศีรษะอันไร้ค่าของอดีตทรราชส่งให้แก่หลงเหว่ย แม่ทัพใหญ่ที่คุกเข่ารอรับบัญชาอยู่เบื้องล่าง“นำหัวของมันไปเสียบประจานไว้เหนือเสวียนอู่เหมิน ปล่อยให้แร้งกาจิกกินเป็นอาหาร เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้ที่คิดคดทรยศต่อแผ่นดินต้าเจิ้ง” สุรเสียงทุ้มต่ำดังกังวานก้อง เปี่ยมไปด้วยพระราชอำนาจ “ส่วนศพของทหารอวี้หลินและองครักษ์เงาที่ยอมจำนน จงปลดอาวุธและคุมขังไว้ก่อน รอการไต่สวน ห้ามผู้ใดเข่นฆ่าเชลยศึกหรือปล้นชิงทรัพย์สินของราษฎรเด็ดขาด ผู้ใดฝ่าฝืนกฎอัยการศึก ตัด