Semua Bab คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Bab 31 - Bab 40

อีกเพียงสองวันเท่านั้นจะถึงวันงานเลี้ยงชมดอกจู๋ฮวาขององค์หญิงฉางเล่อ บรรยากาศในเรือนช่วงสองสามวันที่ผ่านมาจึงอบอวลไปด้วยความสุขและความคาดหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โดยเฉพาะหยางเสวี่ยอิง นางดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ นางบรรจงนำชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนอันเป็นของดูต่างหน้าของมารดาออกมาผึ่งลมอย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวของนางลูบไล้ไปบนลายปักดอกเหมยสีขาวอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางอย่างไม่อาจห้ามได้ “อาอวี่... เจ้าดูสิ ชุดนี้ยังดูงดงามอยู่เลย ราวกับเพิ่งตัดเสร็จเมื่อวานนี้” “งดงามที่สุดเจ้าค่ะเจี่ยเจีย” หยางจิ้งอวี่ตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา “ท่านสวมชุดนี้แล้ว จะต้องเป็นดั่งดวงจันทร์ท่ามกลางหมู่ดาวในงานเลี้ยงอย่างแน่นอน” ทว่าในใจของนางกลับหนักอึ้ง นางกำลังจะทำลายรอยยิ้มที่สดใสนี้ ทำลายความหวังเพียงหนึ่งเดียวของพี่สาวลงด้วยมือของตนเอง ‘เจี่ยเจีย ข้าขอโทษ’ นางกล่าวในใจ ‘แต่ข้าไม่อาจปล่อยให้ท่านต้องเดินเข้าไปติดกับดักที่โหดร้ายนั้นได้’ [โฮสต์! ท่านจะบอกความจริงกับพี่สาวของท่านหรือไม่?] เสียงของระบบดังขึ้นถาม ‘ไม่ได้’ จิ้งอวี่ตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว ‘หากนางรู้ความจริง นางจะแสดงละครได้ไม่แ

ข่าวเรื่องที่หยางจิ้งอวี่ทำน้ำแกงร้อนหกใส่อาภรณ์ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าขบขันของเหล่าบ่าวไพร่ในจวนสกุลหยางไปอีกหลายวัน ทุกคนต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณหนูสามผู้ปัญญาอ่อนช่างเป็นตัวหายนะโดยแท้ ไม่เพียงแต่ทำลายโอกาสที่จะได้ไปร่วมงานเลี้ยงของพี่สาวตนเอง แต่ยังเกือบทำให้คุณหนูสี่ผู้สูงศักดิ์ต้องบาดเจ็บอีกด้วย ทว่าในหมู่ผู้คนที่หัวเราะเยาะเย้ยนั้น กลับมีคนสองคนที่ไม่ได้รู้สึกขบขันเลยแม้แต่น้อย ณ เรือนฉี่อวิ๋นเซวียนของฮูหยินเอกจ้าว หยางเยว่ซินนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเก้าอี้ไม้สลักลายอย่างงดงาม แม้จะผ่านมาแล้วหลายวัน แต่ความโกรธแค้นจากการที่แผนการของนางล้มเหลวไม่เป็นท่ายังคงคุกรุ่นอยู่ในอก “แม่ใหญ่! ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ!” นางกล่าวกับฮูหยินเอกจ้าวซึ่งนั่งจิบชาอยู่ตรงข้ามอย่างใจเย็น “นางปัญญาอ่อนนั่นมันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว! ข้าเจ็บใจจนนอนไม่หลับมาหลายคืน!” ฮูหยินเอกจ้าวยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของนางเช่นเคย “ใจเย็นก่อนสิซินเอ๋อร์ เรื่องชุดของหยางเสวี่ยอิงก็เช่นกัน แผนการที่ข้าอุตส่าห์วางไว้อย่างดี กลับต้องมาพังลงเพราะอุบัติเหตุโง่ๆ ของบ่าวรับใช้คนหนึ่ง

เรือนท้ายจวนที่เคยเป็นดั่งสถานที่อัปมงคลที่ทุกคนรังเกียจ ก็ได้แปรสภาพกลายเป็นเขตต้องห้ามที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งความเปลี่ยนแปลงนี้เห็นได้ชัดเจนที่สุดจากบ่าวรับใช้ที่ต้องนำอาหารมาส่ง จากเดิมที่เคยเดินเชิดหน้าเข้ามาพร้อมกับสายตาดูแคลน บัดนี้พวกนางกลับมีท่าทีราวกับกำลังจะเดินเข้าไปในปากเสือปากกระทิง บ่าวหญิงที่โชคร้ายถูกเลือกให้ทำหน้าที่นี้ในแต่ละวัน จะมีใบหน้าที่ซีดเผือด นางจะรีบวางถาดอาหารลงบนพื้นหินที่หน้าประตูเรือน ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเรือนหลายก้าว จากนั้นก็จะรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับไปยังทิศทางของเรือนหนึ่งครั้งอย่างลนลาน พลางพึมพำขอขมาในใจ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีจากไปอย่างไม่คิดชีวิต แม้กระทั่งทหารยามที่เดินตรวจตราในยามค่ำคืน แต่เดิมเส้นทางของพวกเขาต้องเดินผ่านด้านข้างของเรือน บัดนี้กลับพร้อมใจกันเดินอ้อมไปอีกทางหนึ่งซึ่งไกลกว่ามาก “เจ้าได้ยินเสียงลมกลางคืนหรือไม่?” ทหารยามคนหนึ่งกระซิบถามสหาย “ฟังดูเหมือนเสียงสตรีร่ำไห้ เย็นเยียบจนข้าขนลุกไปหมด” “ชู่ว! อย่าพูดจาเหลวไหล!” สหายของเขารีบปราม แต่ก็อดที่จะกระชับดาบในมือให้แน่นขึ้นไม่ได้ “รีบเดินไปให้พ้นๆ จากที่นี่เถิด!” “อาอวี่ เจี่ยเจียไม

หลังจากที่หยางเสวี่ยอิงกลับเข้าห้องนอนไปพร้อมกับความหวังและความกังวลที่ปะปนกันอยู่ในใจแล้ว หยางจิ้งอวี่ก็กลับมานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงแข็งๆ ของนางอีกครั้งหนึ่ง นางไม่ได้เข้านอนในทันที . . . นางหลับตาลง ขจัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดออกไปจากหัวจนหมดสิ้น จิตใจของนางในยามนี้สงบนิ่งและเยือกเย็น ภาระในการนำพาคนสามชีวิตให้รอดพ้นจากขุมนรกแห่งนี้ตกอยู่บนบ่าของนางแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งนางไม่อาจผิดพลาดได้แม้แต่ก้าวเดียว ‘ระบบ’ นางสื่อสารในใจ ‘ข้าตัดสินใจแล้ว’ [ติ๊ง! รับทราบการตัดสินใจของโฮสต์!] เสียงของเป่าเปาดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น [โปรดระบุเป้าหมายของท่าน!] ‘ข้าต้องการวิธี’ จิ้งอวี่กล่าวเน้นย้ำทุกถ้อยคำ ‘ที่จะทำให้สกุลหยางโยนพวกเราทิ้งอย่างเต็มใจและรวดเร็วที่สุด’ นางไม่ได้ต้องการหลบหนี เพราะการหลบหนีนั้นง่ายที่สุด แต่ก็อันตรายที่สุดเช่นกัน สกุลหยางย่อมต้องส่งคนออกตามล่าพวกนางเพื่อรักษาหน้าตาของวงศ์ตระกูล พวกนางจะต้องกลายเป็นนักโทษหลบหนีที่ต้องคอยซุกซ่อนตัวไปตลอดชีวิต นั่นไม่ใช่อิสรภาพที่แท้จริง นางไล่ดูแผนการต่างๆ ในหัวอย่างรวดเร็ว ‘การวางเพลิง’ สร้างความโกลาหลได้ดี แต่ก็ทิ้งร่องรอยได้ง่าย

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่หยางจิ้งอวี่ตัดสินใจเลือกหนทางที่จะเดินแล้ว นางก็รอคอยโอกาสที่เหมาะสม นางรอจนกระทั่งหลานจิงออกไปตักน้ำที่บ่อหลังเรือน รอจนกระทั่งภายในเรือนเหลือเพียงนางและหยางเสวี่ยอิงอยู่กันตามลำพังสองคน บรรยากาศพลันเงียบสงบลง แต่กลับแฝงไว้ด้วยความตึงเครียดบางอย่างที่มองไม่เห็น “เจี่ยเจีย” จิ้งอวี่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “ที่ข้าเคยบอกว่ามีแผนจะพาเราออกไปจากที่นี่ ถึงเวลาที่ท่านต้องรับรู้แล้วเจ้าค่ะ” หยางเสวี่ยอิงซึ่งกำลังนั่งปักผ้าอยู่ชะงักมือลง นางหันมามองน้องสาวด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวังและกังวล “แผนอะไรหรืออาอวี่?” จิ้งอวี่ไม่ได้ตอบในทันที แต่กลับเดินไปลงกลอนประตูเรือนอย่างแน่นหนา การกระทำของนางทำให้หัวใจของเสวี่ยอิงเต้นระรัวขึ้นมาด้วยความประหม่า “อาอวี่?” “แผนการนี้จะต้องไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้เป็นอันขาด” จิ้งอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ นางนั่งลงตรงหน้าพี่สาว ก่อนจะเริ่มอธิบายแผนการอันน่าเหลือเชื่อของนางอย่างเป็นขั้นเป็นตอน นางเริ่มต้นจากการวิเคราะห์ข้อเสียของการหลบหนีธรรมดา ไปจนถึงการอธิบายถึงนิสัยที่แท้จริงของคนในสกุลหยาง ความเห็นแก่ตัว ค