All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 51 - Chapter 60

รถม้าเคลื่อนตัวออกจากเขตเมืองหลวงที่วุ่นวาย มุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่เงียบสงบและงดงามยิ่งขึ้นเรื่อยๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยทิวทัศน์ของทุ่งหญ้าเขียวขจีและทิวเขาที่ทอดตัวยาวอยู่ไกลๆ อากาศที่เคยอบอวลไปด้วยฝุ่นควัน บัดนี้กลับสดชื่นและบริสุทธิ์จนทำให้ผู้ที่เหนื่อยล้ามาทั้งกายและใจรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด “คุณหนู ที่นี่คือที่ที่เราจะไปหรือเจ้าคะ?” หลานจิงเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ นางแอบเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย มองดูทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นเคยด้วยแววตาที่ทั้งตื่นเต้นและหวาดหวั่น หยางเสวี่ยอิงเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน นางกุมมือน้องสาวไว้แน่น “อาอวี่ เรากำลังจะไปที่ใดกันแน่?” หยางจิ้งอวี่เพียงแค่ยิ้มบางเบา ไม่ได้ตอบอะไร นางทำเพียงแค่บีบมือของพี่สาวกลับเบาๆ เป็นการปลอบโยน ไม่นานนัก รถม้าก็ชะลอความเร็วลง ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทอยู่หน้ากำแพงสูงสีขาวสะอาดตาแห่งหนึ่ง กำแพงนั้นดูเรียบง่ายและธรรมดา ไม่มีสิงโตหินแกะสลักอันน่าเกรงขาม ไม่มีป้ายชื่อตระกูลที่สลักด้วยทองคำอร่าม มีเพียงประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่เท่านั้น มันดูไม่เหมือนจวนของขุนนางผู้มั่งคั่ง แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำแพงของวัดเล็กๆ ที

หลังจากที่ได้เดินสำรวจบ้านหลังใหม่จนทั่วแล้ว ความตกตะลึงและประหลาดใจของหยางเสวี่ยอิงและหลานจิงก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นยินดีที่เอ่อล้นออกมาจากใจจริง โดยเฉพาะหลานจิง นางวิ่งวุ่นไปทั่วเรือนครัวที่ทันสมัยนั้นด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับ “คุณหนู! ดูสิเจ้าคะ! มีดนี่คมกริบเลย! ไม่เหมือนมีดทื่อๆ ที่เรือนเก่า” นางอุทานอย่างมีความสุขขณะที่ลองหั่นหัวไชเท้าดู “แล้วดูเครื่องสูบน้ำนี่สิเจ้าคะ! วิเศษจริงๆ! ต่อไปนี้บ่าวไม่ต้องทนปวดหลังเพราะการตักน้ำอีกแล้ว!” หยางเสวี่ยอิงมองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน นางเดินสำรวจดูชั้นวางของในครัวที่ถูกจัดเตรียมไว้ด้วยข้าวของเครื่องใช้ครบครัน มีทั้งข้าวสารเม็ดงาม ถั่วชนิดต่างๆ และเนื้อแห้งที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี “อาอวี่ ดูเหมือนเจ้าจะเตรียมไว้พร้อมทุกอย่างจริงๆนะ” “แน่นอนเจ้าค่ะ” จิ้งอวี่ตอบ “ในเมื่อนี่คือบ้านใหม่ของพวกเรา มื้อแรกก็ควรจะพิเศษหน่อย” นางพับแขนเสื้อขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง “วันนี้ข้าจะลงมือทำอาหารเอง” “ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู!” หลานจิงรีบวิ่งเข้ามาค้านทันที “เรื่องงานในครัวเป็นหน้าที่ของบ่าว จะให้คุณหนูมาลำบากเปื้อนมือได้อย่างไรกัน!” “ใช

หลายสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ภายในจวนผิงหลางฝู่ที่บัดนี้ได้กลายเป็นบ้านอันแสนอบอุ่นอย่างแท้จริง สตรีสามชีวิตได้ผลัดเปลี่ยนผิวหนังเก่า สลัดคราบอดีตอันขมขื่นทิ้งไปจนหมดสิ้น พวกนางได้รับการบำรุงด้วยอาหารที่ดีที่สุด สวมใส่อาภรณ์ที่งดงาม และที่สำคัญที่สุด จิตใจของพวกนางก็ได้รับการเยียวยาจนกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง เช้าวันหนึ่ง ณ เรือนพักส่วนตัวของหยางจิ้งอวี่... นางยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากระจกสำริดบานใหญ่ที่ส่องประกายใสกระจ่าง มันสะท้อนภาพของสตรีผู้หนึ่งที่งดงามจนแทบจะเรียกได้ว่า ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป นางอยู่ในชุดยาวสีน้ำเงินเข้มดุจสีของท้องฟ้ายามรัตติกาล เนื้อผ้าไหมชั้นเลิศทิ้งตัวอย่างสง่างาม บนตัวชุดปักด้วยดิ้นเงินเป็นลวดลายเมฆาที่ไหลเลื่อนอย่างอิสระ เรือนผมสีดำขลับดุจน้ำหมึกถูกรวบขึ้นเป็นมวยอย่างเรียบง่าย ปักปิ่นหยกขาวเพียงอันเดียว แต่กลับขับเน้นให้ลำคอที่ระหงของนางดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ผิวพรรณของนางในยามนี้ขาวผ่องบริสุทธิ์ดุจหยกขาวไร้ตำหนิ ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต้มชาด แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดคือดวงตาของนาง มันไม่ได้ดูเหม่อลอย สับสน หรือหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว... ดวงตาคู่นั

วันงานเลี้ยงชมบุปผามาถึงในที่สุด... หน้าจวนแม่ทัพใหญ่ในยามนี้คึกคักและโอ่อ่าราวกับเป็นหน้าพระราชวัง รถม้าที่แกะสลักลวดลายวิจิตรและประดับประดาด้วยทองคำและอัญมณีล้ำค่าจอดเรียงรายเป็นทิวยาว คุณหนูและคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างๆ ทยอยกันลงจากรถม้าของตนเองในอาภรณ์ที่หรูหราที่สุดราวกับกำลังประชันความมั่งคั่งกัน ท่ามกลางขบวนรถม้าที่พยายามจะข่มรัศมีกันและกันนั้น รถม้าคันหนึ่งกลับดูแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันเป็นรถม้าที่ทำจากไม้จื่อถานสีเข้มขัดเงาจนขึ้นมันวาว ตัวรถไม่มีการแกะสลักลวดลายที่ซับซ้อนหรือประดับด้วยทองคำให้ดูฟุ่มเฟือย มีเพียงเครื่องประกอบที่เป็นเงินแท้ที่ถูกออกแบบอย่างเรียบง่ายแต่ประณีต ที่ด้านข้างของรถม้า มีเพียงอักษรตัวเดียวที่ถูกสลักไว้อย่างงดงาม รถม้าคันนี้ไม่ได้ตะโกนบอกถึงความร่ำรวย แต่มันกระซิบถึงรสนิยมอันสูงส่งที่หาได้ยากยิ่ง เมื่อรถม้าคันนั้นมาจอดเทียบที่หน้าประตู บ่าวรับใช้ของจวนแม่ทัพก็รีบเข้าไปเปิดม่านประตูให้อย่างนอบน้อม ครั้นชั่วขณะนั้นเอง ทุกเสียงพูดคุย ทุกเสียงหัวเราะก็พลันเงียบสงัดลง ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งก้าวลงมาจากรถม้าเป็นคนแรก... นางอยู่ในชุดยาวสีชมพูอ่อนหว

การที่ฮูหยินแม่ทัพใหญ่ให้ความโปรดปรานแก่สองพี่น้องสกุลหยางอย่างออกนอกหน้าเช่นนั้น ได้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อดุลอำนาจในงานเลี้ยงแห่งนี้ในทันที จากเดิมที่เป็นเพียงสตรีลึกลับหน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก บัดนี้พวกนางได้กลายเป็นแขกคนสำคัญที่ทุกคนต่างจับตามอง เหล่าคุณหนูที่เคยมีท่าทีดูแคลนต่างก็ต้องเปลี่ยนมาส่งยิ้มให้ ส่วนเหล่าคุณชายที่เคยเมินเฉย ก็เริ่มหาโอกาสที่จะเดินผ่านศาลาที่พวกนางนั่งอยู่เพื่อจะได้ยลโฉมอย่างใกล้ชิด สองพี่น้องได้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของพายุ ที่ซึ่งสายตาทุกคู่ต่างพุ่งตรงเข้ามา แต่แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกสายตาที่จะมองมาด้วยความชื่นชม ณ ศาลากลางสวนอีกฟากหนึ่งซึ่งเคยเป็นจุดรวมสายตาที่คึกคักที่สุด บัดนี้กลับดูเงียบเหงาลงไปถนัดตา ที่นั่นคือที่พำนักของ ‘หลี่เจียวเยว่’ บุตรีสุดที่รักของเสนาบดีกรมพิธีการ นางคือดาวเด่น คือราชินีผู้ไร้คู่แข่งของวงสังคมเมืองหลวงมาโดยตลอด นางงดงาม นางร่ำรวย และนางก็คุ้นชินกับการเป็นศูนย์กลางของจักรวาล ทว่าในวันนี้… ตำแหน่งนั้นกลับถูกแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา! “คุณหนูหลี่ ท่านอย่าได้ใส่ใจพวกนางเลยเจ้าค่ะ” คุณหนูหวัง สหายคนสนิทของนางเอ่ยขึ้นอย่างเอาใจ “พวกนาง