Semua Bab คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Bab 21 - Bab 30

ตำหนักบูรพาที่ประทับขององค์รัชทายาท บรรยากาศไม่ได้โอ่อ่าฟุ้งเฟ้ออย่างที่ใครๆ จินตนาการ แต่กลับเรียบง่ายและเปี่ยมด้วยรสนิยมอันสุขุม บนโต๊ะหนังสือไม้จื่อถานตัวยาวมีเพียงพู่กัน แท่นฝนหมึก และม้วนตำรากองอยู่ไม่กี่เล่ม กลิ่นชาชั้นดีลอยอบอวลไปทั่วห้อง เจิ้งเฟิงเยวี่ยยืนกอดอกพิงอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองไปยังทิวทัศน์ของวังหลวงอันกว้างใหญ่ แต่จิตใจของเขากลับล่องลอยไปไกลถึงตรอกซอยอันคับแคบแห่งนั้น “หลี่เจิ้ง...” เขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “ภารกิจนี้แตกต่างจากทุกครั้ง” เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อรอรับคำสั่ง “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารบกวนนาง ไม่ต้องการให้นางรู้ตัว” เฟิงเยวี่ยกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “เจ้าจงเฝ้าดูอยู่ห่างๆ คอยสังเกต แล้วนำทุกอย่างกลับมารายงานข้า ข้าต้องการรู้ว่าละครฉากที่นางกำลังเล่นอยู่นี้ มีความจริงซ่อนอยู่มากน้อยเพียงใด” “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเข้าใจแล้ว” หลี่เจิ้งรับคำอย่างหนักแน่น ในใจของยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งวังหลวงนั้นกลับรู้สึกว่าภารกิจนี้ช่างเรียบง่ายเกินไปนัก การเฝ้าติดตามคุณหนูผู้หนึ่งที่กล่าวกันว่าสติปัญญาไม่สมประกอบ ต่อให้มีลับลมคมในซ่อนอยู่จริง ก็คงไม่ยากเกินความ

หลังจากที่หยั่งเชิงกับผู้ที่ตามติดตนเองไปเมื่อวันก่อนแล้ว หยางจิ้งอวี่ก็ตัดสินใจว่าการนั่งรอให้เหยื่อเผยตัวอยู่ในเรือนนั้นน่าเบื่อเกินไป บางครั้งการเป็นฝ่ายออกไปเดินเล่นในดงหมาป่าก็ให้ความบันเทิงได้มากกว่า ย่ำรุ่งวันถัดมา นางจึงเอ่ยขึ้นกับหยางเสวี่ยอิงด้วยท่าทีเรียบๆ “เจี่ยเจีย ด้ายสีครามเข้มของข้าหมดแล้ว ข้าอยากจะออกไปซื้อที่ตลาดสักหน่อยเจ้าค่ะ” หยางเสวี่ยอิงซึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้ถึงกับชะงักมือ “จะออกไปข้างนอกหรือ?” นางถามด้วยความเป็นห่วง “จะปลอดภัยหรืออาอวี่? ไหนเจ้าบอกว่ารู้สึกเหมือนมีคนจับตามองอยู่” จิ้งอวี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ลึกลับจนพี่สาวของนางอ่านไม่ออก “ก็เพราะมีคนจับตามองน่ะสิเจ้าคะ ข้าถึงต้องออกไป...” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย “เพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง” แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่หยางเสวี่ยอิงก็เรียนรู้ที่จะเชื่อใจในการตัดสินใจของน้องสาวเสมอ “เช่นนั้นให้หลานจิงไปด้วยนะ อย่างน้อยก็จะได้มีเพื่อน” “เจ้าค่ะ” ดังนั้น ในช่วงสายของวันนั้น คุณหนูสามผู้ดูเหม่อลอยกับบ่าวรับใช้หน้าตาซื่อๆ จึงได้เดินออกจากประตูหลังของจวนสกุลหยางเป็นครั้งแรก แน่นอนว่าการกระทำทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของ

หลังจากกลับมาถึงเรือนได้อย่างปลอดภัย หยางจิ้งอวี่ก็กลับไปสวมบทบาทคุณหนูผู้เหม่อลอยตามเดิม นางนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ปล่อยให้สายลมยามบ่ายพัดผ่านใบหน้าอย่างแผ่วเบา แต่ในใจของนางกลับไม่ได้สงบนิ่งเหมือนเช่นภายนอก ‘เงาที่ตามติดเมื่อวานนี้ ฝีมือสูงส่งและมีความอดทนเป็นเลิศ’ นางวิเคราะห์ในใจ ‘การตามติดอย่างเงียบเชียบโดยไม่เผยจิตสังหารออกมาแม้แต่น้อย ย่อมไม่ใช่แค่นักสืบทั่วไป ต้องเป็นยอดฝีมือที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีที่สุด องครักษ์เงาจากวังหลวงหรือจวนขุนนางใหญ่เป็นแน่?’ นางรู้ดีว่าการซ่อนตัวอยู่แต่ในเรือนต่อไปไม่ใช่ทางออกที่ดี การถูกจับจ้องอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่รู้เจตนาของอีกฝ่ายนั้นอันตรายเกินไป ครั้นนางก็นึกถึงยามที่อยู่ในร้านผ้าไหม ก่อนที่นางจะลอบหนีออกมา นางได้ทำบางสิ่งบางอย่างทิ้งไว้ นางแอบดึงเส้นด้ายสีครามเข้มที่ซื้อมาเส้นหนึ่ง ใช้นิ้วมือที่คล่องแคล่วพันมันอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นปมส่งสารรูปแบบหนึ่งที่นักฆ่าในชาติก่อนของนางมักจะใช้สื่อสารกัน มันเป็นปมที่ดูซับซ้อนแต่ไม่โดดเด่น และนางได้แสร้งทำมันตกไว้ที่พื้นใกล้กับประตูหลัง ในจุดที่คนธรรมดาจะไม่มีทางสังเกตเห็น ‘หากเขาเป็นเพียงนักสืบธรรมดา เขาย่อมม

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นในไม่ถึงจิบชา . . . สำหรับหยางเสวี่ยอิงและหลานจิงแล้ว ภาพที่เห็นคือภาพสโลโมชั่นอันน่าสยดสยอง รอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียมของคุณหนูสี่ที่แสร้งทำเป็นสะดุด และตะเกียงน้ำมันร้อนๆ ที่กำลังจะเอียงคว่ำลงมายังใบหน้าของหยางจิ้งอวี่ “กรี๊ด! อาอวี่!” เสียงกรีดร้องของเสวี่ยอิงดังขึ้นจนสุดเสียง เสียงแจ้งเตือนของระบบยังคงก้องอยู่ในหัวของนาง แต่จิตใจของนางกลับสงบนิ่ง สัญชาตญาณของนักฆ่าที่ถูกฝึกฝนมานับพันนับหมื่นครั้งทำให้สมองของนางประมวลผลและตอบสนองได้ในเสี้ยวอึดใจ ดวงตาที่เคยเหม่อลอยของหยางจิ้งอวี่ก็พลันเบิกกว้างขึ้น แต่มันไม่ใช่ความหวาดกลัวที่มีต่อตะเกียงไฟ แต่เป็นความตื่นตระหนกที่มีต่อพื้นดินข้างๆ ตัวนาง “แมลง! แมลง!” นางกรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหลมเล็กและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแบบเด็กๆ ก่อนจะรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่งกๆ เงิ่นๆ และตื่นกลัวสุดขีด ทว่าความตื่นกลัวทำให้นางสะดุดขาของตนเอง ร่างของนางไม่ได้ล้มลงไปข้างหลังเพื่อหลบ แต่กลับเซถลาไปข้างหน้าอย่างแรง ปัง ร่างที่ผอมบางของหยางจิ้งอวี่พุ่งเข้าปะทะกับร่างของหยางเยว่ซินที่กำลังเสียหลักอยู่แล้วอย่างจัง “ว้าย

ข่าวการจัดงานเลี้ยงชมดอกจู๋ฮวาที่พระตำหนักขององค์หญิงฉางเล่อได้แพร่สะพัดไปทั่วจวนขุนนางในเมืองหลวง งานสังคมที่สำคัญที่สุดในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง เป็นโอกาสอันดีที่เหล่าคุณหนูสูงศักดิ์จะได้แสดงความสามารถและรูปโฉมของตนเองเพื่อหมายปองการหมั้นหมายที่ดี แน่นอนว่าคุณหนูใหญ่หยางซูหนิงและมารดาของนาง ฮูหยินเอกจ้าวย่อมไม่พลาดโอกาสสำคัญเช่นนี้ “ท่านแม่เจ้าคะ ชุดนี้งดงามหรือไม่?” หยางซูหนิงหมุนตัวอยู่หน้ากระจกสำริดบานใหญ่ นางอยู่ในอาภรณ์สีเหลืองอ่อนปักลายดอกจู๋ฮวาด้วยดิ้นทองดูงดงาม “ในงานเลี้ยงครานี้ ข้าจะเป็นสตรีที่โดดเด่นที่สุดใช่หรือไม่เจ้าคะ?” ฮูหยินเอกจ้าวนางคือสตรีที่ขึ้นแท่นมาแทนมารดาของมารดาของหยางจิ้งอวี่ นางมองดูบุตรสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว บุตรีของแม่ย่อมต้องงดงามและมีความสามารถเหนือผู้ใด” นางเดินเข้าไปจัดปิ่นปักผมให้บุตรสาวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นราวกับเพิ่งนึกได้ “แต่ว่า... แม่ได้ยินพวกบ่าวไพร่พูดกันว่าช่วงนี้หยางเสวี่ยอิงที่อยู่เรือนนั่นกลับดูผุดผาดมีน้ำมีนวลขึ้นมาก” “นางน่ะรึ!” หยางซูหนิงแค่นเสียงออกมาด้วยความดูแคลน “สตรีที่เลยวัยปักปิ่นไปแล้วเช่นนาง จะมาเท