Semua Bab คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Bab 41 - Bab 50

เช้าวันนั้น นางใช้เศษถ่านไม้เขียนสาส์นลับที่เต็มไปด้วยรหัสที่นางคิดค้นขึ้นเองลงบนกระดาษสาแผ่นเล็กๆ มันคือรายการสมุนไพรประหลาดหลายชนิด พร้อมกับคำสั่งที่ชัดเจน “หลานจิง” นางยื่นสาส์นนั้นให้บ่าวคนสนิท “นำสาส์นนี้ไปส่งที่จุดนัดพบเดิมที่หลังโรงน้ำชาอย่างระมัดระวังที่สุด” “เจ้าค่ะคุณหนู” “และหลังจากนั้น...” จิ้งอวี่หันไปเปิดโพรงลับใต้พื้นไม้ออก เผยให้เห็นตั๋วเงินจำนวนมหาศาล กำไลหยก และเสื้อผ้าชุดใหม่ที่อบอุ่นซึ่งพวกนางแอบซื้อเก็บไว้ “นี่คือภารกิจที่สำคัญที่สุดของเจ้า” หลานจิงเบิกตากว้าง นางรู้ได้ในทันทีว่าคุณหนูของนางหมายถึงอะไร “ตลอดสามสี่วันนับจากนี้” จิ้งอวี่อธิบายแผนการ “เจ้าต้องหาทางลอบนำของทั้งหมดนี้ออกไปนอกจวนทีละเล็กทีละน้อย นำไปซ่อนไว้ในโพรงของต้นฉุยหลิ่วใหญ่หลังวัดร้างนอกประตูเมืองทิศตะวันตก ที่นั่นจะเป็นบ้านหลังแรกของเราหลังจากที่ออกจากที่นี่” “บ่าว... บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” แม้จะหวาดกลัว แต่หลานจิงก็รับคำอย่างหนักแน่น ภารกิจนี้เดิมพันด้วยอนาคตทั้งหมดของพวกนาง . . . . . . ภายในห้องเก็บของเล็กๆ หลังร้านบะหมี่แห่งหนึ่ง อาหมิงกำลังนั่งขมวดคิ้วถอดรหัสสาส์นที่เพิ่งได้รั

แสงอรุณรำไรได้สาดส่องผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างเข้ามา ปลุกให้สรรพชีวิตตื่นขึ้นจากนิทรา หยางจิ้งอวี่ลืมตาขึ้นในความมืดสลัว นางไม่ได้นอนหลับเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเข้าสู่สภาวะคล้ายการจำศีล เพื่อรักษาสภาพร่างกายและจิตใจให้เฉียบคมที่สุด ความรู้สึกแรกที่นางสัมผัสได้คือความผิดปกติบนผิวหนัง มันตึงเปรี๊ยะราวกับจะปริแตก และคันยุบยิบไปทั่วทุกอณู นางขยับตัวลงจากเตียงอย่างเงียบกริบ เดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ ที่ขาหักไปข้างหนึ่ง แล้วหยิบกระจกสำริดที่ขุ่นมัวขึ้นมาถือไว้ นางค่อยๆ เอียงมันเพื่อรับแสงแรกของวัน ภาพที่สะท้อนออกมานั้น แม้แต่นางที่เคยเผชิญหน้ากับความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังต้องลอบขมวดคิ้วเล็กน้อย มันอัปลักษณ์ยิ่งกว่าที่นางคาดการณ์ไว้เสียอีก ทั่วทั้งใบหน้า ลำคอ และแขนขาของนาง ถูกปกคลุมไปด้วยตุ่มพุพองสีแดงฉานน่าเกลียดน่ากลัว บางตุ่มก็เล็กละเอียดราวกับผดผื่น แต่บางตุ่มก็ใหญ่โตบวมเป่งขึ้นมาเท่าเมล็ดถั่วเหลือง ที่น่าสยดสยองที่สุดคือบางตุ่มได้เริ่มปริแตกออก มีของเหลวใสๆ ไหลซึมออกมาอย่างน่าขยะแขยง ผิวหนังของนางบวมเป่งจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมอีกต่อไป หากนำไปเปรียบเทียบกับโรคระบาดใ

ปัง แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้าไปในห้องที่มืดสลัว และได้เปิดเผยภาพที่น่าสยดสยองที่สุดให้ปรากฏแก่สายตาของทุกคน “อ๊าก!” “สวรรค์!” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและเสียงอุทานด้วยความขยะแขยงดังขึ้นระงมไปทั่ว ทุกคน ไม่เว้นแม้แต่หยางกั๋วกงและฮูหยินผู้เฒ่าต่างพากันผงะถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ ภาพที่พวกเขาเห็นนั้นมันน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ บนพื้นห้อง ร่างของสองพี่น้องหยางจิ้งอวี่และหยางเสวี่ยอิงนอนกอดกันกลมอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดของพวกนาง บัดนี้กลับน่าเกลียดน่ากลัว ทั่วทั้งใบหน้า ลำคอ และผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นร่มผ้าออกมา ถูกปกคลุมไปด้วยตุ่มหนองสีแดงสดที่ผุดขึ้นมาจนแทบไม่มีที่ว่าง บางตุ่มมีขนาดเล็กละเอียด แต่บางตุ่มก็บวมเป่งขึ้นมาใหญ่เท่าเมล็ดถั่วเหลือง ที่น่าขยะแขยงที่สุดคือบางตุ่มได้ปริแตกออก มีน้ำหนองใสๆ ไหลซึมเยิ้มออกมา ภาพที่เห็นมันน่าสะอิดสะเอียนจนบ่าวหญิงบางคนถึงกับยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งไปอาเจียนที่ข้างพุ่มไม้ “นะ... นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกัน!” หยางกั๋วกงอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธ บัดนี้กลับซีดเผือดราว

หยางจิ้งอวี่ซึ่งยังคงนอนซบอยู่กับพี่สาว ได้ลืมตาขึ้นเพียงเล็กน้อย นางมองดูภาพความเห็นแก่ตัวอันน่าสมเพชของผู้คนตรงหน้า มองดูความหวาดกลัวที่ฉายชัดอยู่ในทุกแววตา ความโกลาหลได้ยุติลงอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะมีผู้ใดเข้าไปช่วยเหลือ แต่เป็นเพราะทุกคนได้วิ่งหนีเอาชีวิตรอดกลับมายังเรือนใหญ่ของตนเองจนหมดสิ้น บ่าวรับใช้ต่างวิ่งวุ่น นำกระถางกำยานและสมุนไพรขับไล่สิ่งชั่วร้ายมาจุดทั่วทุกมุมห้อง เหล่าฮูหยินเอกและคุณหนูต่างนั่งรวมกลุ่มกันด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด พัดไปมาด้วยพัดในมือราวกับจะช่วยปัดเป่าเชื้อโรคในอากาศออกไป บรรยากาศหนักอึ้งและอบอวลไปด้วยความหวาดระแวง หยางกั๋วกงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมจนน่ากลัว ข้างกายของเขาคือฮูหยินผู้เฒ่าที่แม้จะสงบลงแล้ว แต่ดวงตาของนางกลับฉายแววอำมหิตและเด็ดขาด “เจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร!” ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงของนางแหบแห้งแต่กลับทรงอำนาจ “เจ้าจะปล่อยให้เชื้อโรคร้ายนั่นแพร่กระจายไปทั่วจวนรึ! เจ้าจะปล่อยให้หลานๆ คนอื่นของข้าต้องมาเสี่ยงตายไปกับตัวหายนะสองตัวนั่นด้วยรึ!” “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่!” อนุหลี่ มาร

หยางเสวี่ยอิงสะอื้นฮัก นางค่อยๆ คลานเข้าไปหาห่อผ้านั้นด้วยท่าทีที่สั่นเทาและสิ้นหวัง นางกอดมันไว้แนบอกราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายในชีวิต น้ำตาของนางยังคงรินไหลไม่ขาดสาย หยางจิ้งอวี่คลานตามไปซบหน้านิ่งอยู่บนไหล่ของพี่สาว ร่างกายของนางสั่นเทาเล็กน้อย ท่ามกลางสายตาที่สมเพชเวทนาของบ่าวไพร่ที่ยืนมุงดูอยู่ห่างๆ และท่ามกลางเสียงด่าทอที่ไร้ความปรานีของทหารยาม ชั่วพริบตาหนึ่ง ที่ใบหน้าของสองพี่น้องซบเข้าหากัน ดวงตาของพวกนางได้สบกันในระยะประชิด ดวงตาของหยางเสวี่ยอิงเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แต่ลึกลงไปในนั้น ‘อาอวี่ นี่คือหนทางที่ถูกต้องแล้วจริงๆ หรือ?’ และดวงตาของหยางจิ้งอวี่ก็ได้ตอบกลับไป นางไม่ได้พยักหน้า ไม่ได้ขยับริมฝีปาก นางเพียงแค่สบตากลับไป ดวงตาที่เคยแสร้งทำเป็นหวาดกลัว บัดนี้กลับนิ่งสงบและส่องประกายเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด ‘ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะเจี่ยเจีย เราทำสำเร็จแล้ว เราเป็นอิสระแล้ว!’ “เร็วเข้า! ไสหัวออกไปได้แล้ว!” ทหารยามเริ่มหมดความอดทน พวกมันเงื้อท่อนไม้ขึ้นเตรียมจะเข้ามาไล่ต้อนพวกนางอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อน!” เสียงร้องที่ดังมาจากเบื้องหลังทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก บ่าวรับใช