All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 181 - Chapter 190

“สายเลือดของนางมารนั่น” รุ่ยอ๋องเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและริษยา “สิบปีก่อน ตอนที่หยางจิ้งอวี่พลีชีพเพื่อปกป้องบัลลังก์ให้พี่ใหญ่ เปิ่นกงคิดว่าเสี้ยนหนามชิ้นโตถูกถอนรากถอนโคนไปแล้ว นึกไม่ถึงว่านางจะทิ้งลูกไม้พิษเอาไว้ให้เติบโตมาเป็นภัยคุกคามเปิ่นกงอีก!”“การที่หยางเทียนเจ๋อสามารถสังหารหน่วยอู่วุ่ยได้ทั้งหมดโดยไร้สุ้มเสียง ย่อมพิสูจน์ได้ว่าวรยุทธ์และสัญชาตญาณนักฆ่าของมารดาได้ถูกถ่ายทอดมาตรัสรู้ในตัวเขาอย่างสมบูรณ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ” กงซุนม่อวิเคราะห์อย่างเฉียบขาด “หากเรายังคงส่งยอดฝีมือระดับธรรมดาไป ย่อมไม่ต่างอันใดกับการส่งเนื้อเข้าปากเสือ”“เช่นนั้นเจ้าจะให้เปิ่นกงทำเช่นไร? นั่งรอให้มังกรหนุ่มผู้นั้นรวบรวมขุมกำลัง แล้วบุกกลับมาทวงบัลลังก์ที่จิงเฉิงอย่างนั้นรึ!” เจิ้งรุ่ยสะบัดแขนเสื้ออย่างเกรี้ยวกราด “ตอนนี้ฮ่องเต้น้อยบนบัลลังก์ก็เป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้เดียงสา อำนาจทั้งหมดอยู่ในมือเปิ่นกง หากปล่อยให้สายเลือดแท้จริงปรากฏตัว เหล่าขุนนางเฒ่าที่ภักดีต่อพี่ใหญ่ย่อมต้องลุกฮือขึ้นมาสนับสนุนมันแน่!”“ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย กระหม่อมมิได้ให้ทรงนิ่งเฉย” กุนซือหนุ่มคลี่ยิ้มเยือก

“นั่นคืออดีต อาหลิน” เทียนเจ๋อหันไปบอกนางด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “บัดนี้ข้าคือหยางเทียนเจ๋อ ชาวนาและนายพรานแห่งหุบเขาลั่วเสีย ทว่าชะตากรรมดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยข้าไป รุ่ยอ๋องสูญเสียหน่วยองครักษ์เงาไปพร้อมกันถึงห้าคน มันย่อมรู้ตัวแล้วว่าเกิดสิ่งใดขึ้น”“ท่านคิดว่ามันจะส่งกองทัพมาปราบปรามเราหรือพ่ะย่ะค่ะ?” หมอหลี่เปลี่ยนสรรพนามการเรียกขานอย่างนอบน้อม“อย่าเรียกข้าเช่นนั้น เรียกอาเจ๋อเหมือนเดิมเถิด” ชายหนุ่มโบกมือปัด “รุ่ยอ๋องเป็นคนเจ้าเล่ห์และรักหน้าตาของตนเอง การส่งกองทัพหลวงมาล้อมหมู่บ้านชนบทห่างไกล เพียงเพื่อสังหารชาวบ้านธรรมดา ย่อมทำให้เหล่าขุนนางเก่าแก่เกิดความสงสัย ข้าคาดเดาว่ามันจะต้องส่งกองทหารเดนตายปลอมตัวเป็นโจรภูเขาเพื่อปล้นฆ่าล้างหมู่บ้าน เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยให้สิ้นซาก”“โจรภูเขางั้นรึ!” หมอหลี่สูดลมหายใจลึก “หากเป็นทหารเดนตายของรุ่ยอ๋อง พวกมันต้องมีไม่ต่ำกว่าห้าร้อยนาย อาวุธครบมือ ลำพังชาวบ้านลั่วเสียที่มีแต่จอบและเสียม ไม่มีทางต้านทานได้เลย เราต้องรีบอพยพผู้คน!”“อพยพไปที่ใดเล่า?” เทียนเจ๋อส่ายหน้า “เส้นทางออกจากหุบเขามีเพียงทางเดียว หากพวกมันดักซุ่มอยู่ ชาวบ้านที่เป็นสตรี ค

“หยุดทัพ!”กวนถง แม่ทัพผู้ควบคุมกองหน้าเฮยเถี่ยยกมือขวาขึ้นส่งสัญญาณ นัยน์ตาดุดันภายใต้ผ้าโพกศีรษะหรี่มองฝ่าความมืดไปยังซุ้มประตูหมู่บ้านอันว่างเปล่า ไร้ซึ่งแสงไฟจากตะเกียงแม้แต่ดวงเดียว“ท่านแม่ทัพกวน หมู่บ้านจัณฑาลแห่งนี้เงียบสงัดเกินไปหรือไม่ขอรับ?” รองแม่ทัพที่ยืนอยู่เบื้องหลังกระซิบถามพลางกวาดสายตาอย่างระแวดระวัง “สายลับของเรารายงานว่าที่นี่มีชาวบ้านอาศัยอยู่ไม่ต่ำกว่าร้อยหลังคาเรือน ไฉนจึงไร้สรรพเสียงเช่นนี้?”“หึ พวกมดปลวกคงจะรู้ตัวแล้วพากันมุดหัวหนีลงรูไปหมดแล้วกระมัง” กวนถงแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน มือหนากระชับดาบหัวตัดปักเตาในมือแน่น “ท่านอ๋องมีรับสั่งชัดเจน ไม่ว่าพวกมันจะซ่อนตัวอยู่ที่ใด ต้องลากคอออกมาสังหารให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือรอดไปได้แม้แต่คนเดียว โดยเฉพาะไอ้เด็กหนุ่มที่ชื่อหยางเทียนเจ๋อ!”“รับบัญชา!”“แบ่งกำลังออกเป็นสามสาย สายซ้ายและขวาโอบล้อมทางออกด้านหลัง ส่วนสายกลางตามข้ามาบุกทะลวงเข้าทางประตูหน้า ฆ่าทุกชีวิตที่ขวางหน้า เผาเรือนทุกหลังให้เป็นจุล!” กวนถงตวาดกร้าวสิ้นคำสั่ง ทหารเดนตายครึ่งพันก็แยกย้ายกันเคลื่อนพล พวกมันพุ่งทะยานฝ่าความมืดเข้าสู่เขตหมู่บ้านลั่วเสียอย่

ในขณะเดียวกัน บนคาคบไม้และหลังคาเรือนที่อยู่ห่างออกไป เหล่าชายฉกรรจ์แห่งหมู่บ้านลั่วเสีย นำโดยต้าหนิว ก็มิได้อยู่เฉย“ยิง! สนับสนุนอาเจ๋อ! อย่าให้พวกสุนัขรับใช้มันรุมเขาได้!” ต้าหนิวแผดเสียงสั่งการฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!ห่าฝนเกาทัณฑ์อาบพิษพุ่งแหวกความมืดเข้าปักซอกคอและข้อต่อของทหารเกราะนิลที่อยู่รอบนอก เสียงร้องโหยหวนดังระงมขึ้นอีกระลอก ทหารเดนตายที่พยายามจะเข้าไปช่วยผู้เป็นนายถูกสกัดกั้นจนไม่อาจขยับเขยื้อน ค่ายกลพยัคฆ์คำรามพังทลายลงไม่เป็นท่า“พวกชาวนาสวะ! กล้าลอบกัดข้า!” กวนถงกัดฟันกรอดด้วยความคลุ้มคลั่ง เมื่อเห็นลูกน้องร่วงหล่นราวกับใบไม้ร่วง มันรวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่แขนขวา กระโจนเข้าฟาดฟันหยางเทียนเจ๋ออีกครั้ง “ตายซะไอ้เด็กเหลือขอ! ท่านอ๋องจะต้องได้หัวของเจ้าไปเซ่นไหว้ในคืนนี้!”“รุ่ยอ๋องงั้นรึ?” เทียนเจ๋อเบี่ยงตัวหลบปลายดาบที่เฉี่ยวแก้มไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด นัยน์ตาทอประกายสังหารดุดัน “ฝากไปบอกมันในนรกด้วยว่า หัวของมันต่างหากที่ข้าจะไปเด็ดมาล้างแค้นให้บิดามารดาข้า!”ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาหมุนตัวกลับหลังเตะเข้าที่ข้อมือของกวนถงอย่างจัง จนดาบหัวตัดกระเด็นหลุดจากมือ จากนั้นพุ่งประชิดตั

หมอหลี่เบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบแผ่นหยกสีขาวบริสุทธิ์แกะสลักลวดลายมังกรห้าเล็บออกมา นั่นคือตราสัญลักษณ์แห่งการบัญชาการทหารสูงสุดของแคว้นเจิ้งที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา“ใช่แล้ว นี่คือป้ายอาญาสิทธิ์ของกองทัพเฟยหลง กองกำลังลับสุดยอดที่ฮ่องเต้เจิ้งเฟิงเยวี่ยทรงก่อตั้งขึ้นอย่างลับๆ ก่อนเกิดกบฏวังหลวง” หมอหลี่ลูบคลำแผ่นหยกด้วยความทะนุถนอม “ทว่าสิบปีที่ผ่านมาข้าไร้ซึ่งกำลังและเส้นสาย ไม่อาจรู้ได้เลยว่ากองทัพเฟยหลงนี้ยังคงมีอยู่ หรือถูกรุ่ยอ๋องกวาดล้างไปหมดสิ้นแล้ว”“มันยังอยู่” เทียนเจ๋อกล่าวเสียงหนักแน่นราวกับตอกตะปูลงบนแผ่นไม้ “มารดาข้าเคยจดบันทึกไว้ กองทัพเฟยหลงมิได้ประจำการอยู่ในจิงเฉิง แต่อำพรางตัวเป็นพ่อค้าและชาวนา กระจายกำลังอยู่ตามหัวเมืองชายแดนทิศอุดร และหากข้าจำแผนที่ไม่ผิด ทิศอุดรก็อยู่เลยหุบเขาลั่วเสียแห่งนี้ไปเพียงสามร้อยลี้!”“เจ้าหมายความว่าเราจะฝ่าวงล้อมไปขอความช่วยเหลือจากกองทัพเฟยหลงงั้นรึ?” หลี่เม่ยหลินที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ“มิใช่ไปขอความช่วยเหลือ อาหลิน” ชายหนุ่มหันไปสบตานาง แววตาคู่คมทอประกายดุดันเย่อหยิ่ง “แต่ข้าจะไป