All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 171 - Chapter 180

ความเงียบสงัดที่แผ่ปกคลุมโถงวิหารกระจกเงาช่างหนักอึ้งและบีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าแรงดันน้ำใต้สมุทรลึก สองสายตาประสานกัน หนึ่งคือสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสนของเจิ้งอี้เซวียน อีกหนึ่งคือสายตาที่เยือกเย็นอำมหิตและว่างเปล่าไร้ก้นบึ้งของบุรุษผู้สวมหน้ากากมังกรดำ หรืออ๋องทมิฬจากอนาคตใบหน้าของทั้งสองเหมือนกันราวกับแกะสลักจากพิมพ์เดียว หากแต่ผู้มาจากอนาคตนั้นมีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างขวา และผิวพรรณซีดเซียว เส้นผมสีขาวโพลนยาวสยายตัดกับชุดคลุมสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบกาย“นี่มันเรื่องตลกร้ายอันใดกัน?” เจิ้งอี้เซวียนเสียงสั่นเครือ ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือที่กำกระดานชนวนอิเล็กทรอนิกส์ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ “เจ้า... เจ้าคือข้าจริงๆ หรือ?”“ข้าคือสิ่งที่เจ้าควรจะเป็น หากเจ้ามีความกล้ามากพอที่จะละทิ้งความอ่อนแอ” ชายผู้มีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างขวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเสียดแทง “ข้าคือผลผลิตของความล้มเหลว ความล้มเหลวที่เกิดจากความเมตตาจอมปลอมของพี่ชายท่าน และความโลกสวยของพี่สะใภ้ท่าน!”“หุบปาก!” เจิ้งเฟิงเยวี่ยตวาดก้อง กระชับกระบี่แสงสีทองในมือแน่น รัง

ตูม! ครืนนน!เสียงกัมปนาทเลื่อนลั่นประหนึ่งขุนเขาถล่มทลายดังสะท้านไปทั่วทุ่งน้ำแข็งเป่ยจี๋อันเวิ้งว้างและขาวโพลน แผ่นน้ำแข็งหนาทึบที่ปกคลุมมหาสมุทรมานับล้านปีแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เกิดรอยร้าวขนาดมหึมาวิ่งเป็นทางยาว ท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มซาลง เผยให้เห็นเงาทะมึนของสัตว์ร้ายโลหะที่กำลังแหวกฝ่าธารน้ำแข็งเข้ามาด้วยพละกำลังอันเหลือเชื่อหัวเรือเหล็กกล้าทรงสามเหลี่ยมของนาวาพิฆาตเจิ้นหลงบดขยี้ก้อนน้ำแข็งมหึมาจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง เสียงโลหะเสียดสีกับน้ำแข็งดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู ผสานกับเสียงหวูดเรือที่ดังก้องกังวานประกาศศักดาแห่งชัยชนะ ควันสีขาวจากปล่องไอน้ำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเทาหม่น ตัดกับแสงออโรร่าที่ยังคงเต้นระบำจางๆ อยู่เบื้องบนบนลานน้ำแข็งหน้าซากวิหารกระจก ร่างของเหล่าผู้กล้าแห่งต้าเจิ้งยืนห่อตัวอยู่ในชุดคลุมขนสัตว์อสูรไฟที่เริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะพราว หยางจิ้งอวี่ยืนพิงไหล่กว้างของเจิ้งเฟิงเยวี่ย ไอสีขาวพ่นออกมาทุกจังหวะการหายใจ ร่างกายที่ผ่านศึกหนักมาอย่างโชกโชนเริ่มสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกถึงกระดูก“มาแล้ว” ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตามังกรทอประกายโล่งใจเมื

หยาดพิรุณห่าใหญ่สาดซัดลงมาอย่างบ้าคลั่ง ฟ้าแลบแปลบปลาบแหวกม่านเมฆทะมึน ส่องให้เห็นหมู่บ้านลั่วเสียที่ตั้งอยู่กลางหุบเขาอันห่างไกล ท่ามกลางกลิ่นโคลนตมและหญ้าคาที่เปียกชื้น กลับมีกลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งลอยปะปนมากับสายลมเย็นเยียบร่างสูงโปร่งในชุดผ้าหยาบสีเทาปอนๆ ขาดลุ่ย ยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางโคลนตมที่สูงถึงข้อเท้า สวมหมวกสานโต่วลี่ปีกกว้างที่บัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝนและหยาดเลือด ‘หยางเทียนเจ๋อ’ ชายหนุ่มวัยสิบแปดปี ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาดุดัน กำลังกระชับมีดสั้นตัดฟืนในมือแน่น นัยน์ตาดำขลับจ้องเขม็งไปยังเงาดำห้าสายที่ยืนล้อมกรอบเขาอยู่“หนีไปอาเจ๋อ! เจ้าหนีไปเถอะ!” เสียงแหบพร่าของเฒ่าซุน ผู้ใหญ่บ้านที่บัดนี้นอนจมกองเลือดอยู่ริมรั้วไม้ไผ่ตะโกนก้อง ร่างชราพยายามตะเกียกตะกายยื่นมือเปื้อนโคลนออกมารั้งชายเสื้อของเด็กหนุ่มที่ตนเก็บมาเลี้ยงดูประดุจหลานแท้ๆ“หุบปากเสียเฒ่าชรา!” หนึ่งในเงาดำตวาดลั่น นัยน์ตาภายใต้ผ้าปิดหน้าสะท้อนประกายเหี้ยมเกรียม กระบี่ฉางเจี้ยนในมือตวัดวูบหมายจะบั่นคอผู้เฒ่าให้ขาดสะบั้นเคร้ง!ประกายไฟแลบปลาบฝ่าม่านฝน มีดสั้นตัดฟืนที่ดูไร้ค่าปะทะเข้ากับก

เสียงหยาดพิรุณตกกระทบหลังคาหลังคามุงแฝกดังเปาะแปะต่อเนื่อง แข่งกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายหนุ่มร่างสูง หยางเทียนเจ๋อใช้ท่อนแขนแกร่งดันบานประตูไม้จื่อถานที่เริ่มผุกร่อนของโรงหมอประจำหมู่บ้านลั่วเสียให้เปิดออก กลิ่นสมุนไพรสารพัดชนิด ทั้งตังกุย หวงฉี และโสมภูเขา ลอยปะทะจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจากโลหิตที่ชุ่มโชกแผ่นหลังของเขา“ท่านหมอหลี่! อาหลิน! อยู่หรือไม่! ช่วยท่านปู่ซุนด้วย!”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเยือกเย็นเจือไปด้วยความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มก้าวฉับๆ เข้าไปในตัวเรือน รอยเท้าเปื้อนโคลนและคราบเลือดประทับลงบนพื้นไม้กระดานเป็นทางยาว“สวรรค์! เกิดอันใดขึ้นอาเจ๋อ!”เสียงหวานใสเจือความตื่นตระหนกดังขึ้นจากหลังฉากกั้นไม้ไผ่สาน ‘หลี่เม่ยหลิน’ ดรุณีน้อยวัยสิบหกปีในชุดกระโปรงผ้าหยาบสีกลีบบัววิ่งถลันออกมา นัยน์ตากลมโตดุจตากวางเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งสอง นางรีบหมุนตัวไปหยิบตะเกียงน้ำมันมาจุดให้แสงสว่างเพิ่มขึ้น“อย่าเพิ่งถามความ วางเขาลงบนเตียงไม้ฝั่งขวาเร็วเข้า!”หลี่ต้าฟู ชายชราผมขาวโพลนในชุดเกาชิวสีเทาหม่นก้าวออกมารับหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตาภายใต้คิ้วสีดอกเลาแฝงคว

สายฝนที่เคยตกกระหน่ำเริ่มซาลง เหลือเพียงละอองชื้นแฉะที่ลอยอวลอยู่ในอากาศยามรัตติกาล ป่าไผ่ทึบหลังหมู่บ้านลั่วเสียมืดมิด หยางเทียนเจ๋อเร้นกายกลมกลืนไปกับเงามืด วิชาชิงกงที่ได้รับการถ่ายทอดผ่านสัญชาตญาณในสายเลือดถูกงัดออกมาใช้ ปลายเท้าสวมรองเท้าฟางเหยียบย่ำลงบนกิ่งไม้แห้งโดยไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆนัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองรอยเลือดจางๆ ที่ถูกน้ำฝนชะล้างไปกว่าครึ่ง แม้ธรรมชาติจะพยายามกลบเกลื่อนร่องรอย ทว่าสำหรับนายพรานผู้ช่ำชองผสานกับสัญชาตญาณนักฆ่า กลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ที่ติดอยู่ตามใบจู๋จื่อก็เพียงพอแล้วที่จะนำทางเขาไปสู่เป้าหมาย“บัดซบ รัชทายาทผู้นี้เติบโตมาในป่าเขาแท้ๆ เหตุใดจึงมีวรยุทธ์ลึกล้ำถึงเพียงนี้” เสียงสบถด่าอย่างหัวเสียดังแว่วมาจากอารามกวนอิมร้างที่ตั้งอยู่ตีนเขาภายในอารามที่หลังคาพังทลายไปกว่าครึ่ง กองไฟกองเล็กๆ ถูกจุดขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่น หัวหน้าองครักษ์เงาอู่วุ่ยกำลังนั่งหอบหายใจอย่างหนัก แขนซ้ายที่ถูกบิดจนกระดูกหลุดได้รับการจัดเรียงอย่างลวกๆ ข้างกายมีลูกน้องอีกสองคนที่รอดชีวิตนอนครางโอดครวญด้วยความเจ็บปวด“ท่านหัวหน้า พวกเราจะทำเช่นไรต่อไปขอรับ? สัญญาณพลุขอความช่วยเหล