All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 161 - Chapter 170

เสียงค้อนเหล็กกระทบกับแผ่นโลหะกล้าดังกึกก้องประหนึ่งเสียงรัวกลองศึกที่มิรู้จบ ท่าเรือหลวงแห่งแม่น้ำเว่ยเหอในยามนี้มิหลงเหลือเค้าเดิมของท่าเรือสำเภาไม้เก่าคร่ำครึอีกต่อไป หากแต่แปรเปลี่ยนเป็นอู่ต่อเรืออันเต็มไปด้วยควันไฟโขมง ประกายไฟจากการเชื่อมโลหะสาดกระเซ็น และเสียงเครื่องจักรไอน้ำที่ครางกระหึ่มท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลนั้น ร่างมหึมาของอสูรกายเหล็กลอยลำตระหง่านอยู่เหนือผิวน้ำ มันคือเรือรบประจัญบานรุ่นมังกรสมุทรลำแรกของหน้าประวัติศาสตร์ต้าเจิ้ง นามว่าเจิ้นหลง ตัวเรือทำจากเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมที่กู้มาจากซากหุ่นรบ ป้อมปืนใหญ่เลเซอร์ขนาดมหึมาสามป้อมตั้งตระหง่านพร้อมที่จะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า และที่ท้ายเรือ ใบพัดยักษ์กำลังหมุนวนด้วยพลังงานจากเตาปฏิกรณ์อาร์คที่ส่งเสียง วูบ วูบ แผ่วเบาแต่ทรงพลังหยางจิ้งอวี่ในชุดเครื่องแบบผู้บัญชาการทหารเรือสีขาวขลิบทองยืนกอดอกอยู่บนสะพานเดินเรือ ใบหน้างดงามเรียบตึง ดวงตาจ้องมองไปยังเส้นขอบฟ้าทิศตะวันออกอย่างไม่วางตา“ระบบทุกอย่างพร้อมรบพ่ะย่ะค่ะพี่สะใภ้” เจิ้งอี้เซวียน หรืออ๋องแปด เดินเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนหวา

ตูมมมมมมม! เคร้งงงง!เสียงเลื่อนลั่นสนั่นหวั่นไหวประหนึ่งฟ้าถล่มลงมาทับพสุธา เมื่อหัวเรือรบเหล็กกล้าเจิ้นหลงอันอัดแน่นด้วยพลังงานจลน์จากการเร่งเครื่องเต็มพิกัด พุ่งชนเข้ากับหน้าแข้งมหึมาของหุ่นรบเทพสงครามอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้เกราะโลหะผสมไทเทเนียมบิดเบี้ยวผิดรูป เกิดประกายไฟสาดกระเซ็น เศษเหล็กและน็อตตัวยักษ์ปลิวว่อนไปทั่วสารทิศเรือรบประจัญบานที่เคยสง่างามบัดนี้ส่วนหัวบุบยุบเข้าไปเกือบครึ่งลำ แรงสั่นสะเทือนรุนแรงเหวี่ยงร่างของทหารและลูกเรือให้ล้มกลิ้งระเนระนาด เสียงเหล็กกรีดร้องเสียดสีกันบาดแก้วหูจนแทบแตกดับ“จับยึดไว้! อย่าให้หลุดมือ!”เจิ้งเฟิงเยวี่ยคำรามลั่น สองขาหยัดยืนปักหลักบนพื้นดาดฟ้าเรือที่เอียงกะเท่เร่ มือข้างหนึ่งโอบกอดหยางจิ้งอวี่ไว้แน่นแนบอก อีกข้างปักกระบี่แสงลงพื้นเหล็กเพื่อยึดรั้งร่างไม่ให้กระเด็นตกทะเล“มัน... มันไม่ล้ม!” หยางจิ้งอวี่เงยหน้ามองด้วยดวงตาเบิกโพลงแม้จะถูกชนเต็มแรงจนเสียหลักเซถลา แต่หุ่นยักษ์ทมิฬกลับใช้ง้าวมังกรเขียวเลเซอร์ปักลงดินเพื่อยันกายไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาจักรกลสีแดงฉานของมันสว่างวาบข

กลิ่นคาวโลหิตฉุนจมูกลอยคลุ้งเหนือผืนน้ำที่ยังคงเดือดพล่าน คลื่นทะเลสีดำที่เคยเกรี้ยวกราดกลับสงบนิ่งลงราวกับกำลังไว้อาลัยให้แก่โศกนาฏกรรมที่เพิ่งผ่านพ้น เศษซากโลหะของหอคอยบัญชาการและชิ้นส่วนของเทพสงครามลอยเกลื่อนกลาดยานขนส่งฉุกเฉินรูปทรงแคปซูลลอยเท้งเต้งอยู่กลางทะเลเพลิง หยางจิ้งอวี่นั่งกอดเข่าอยู่ภายใน ดวงตาที่เคยทอประกายเด็ดเดี่ยวว่างเปล่าและแห้งผาก น้ำตาที่หลั่งรินจนเหือดแห้งทิ้งไว้เพียงร่องรอยคราบเกลือบนพวงแก้มขาวซีด“อวี่เอ๋อร์”เจิ้งเฟิงเยวี่ยเอื้อมหัตถ์หนาไปแตะไหล่บางอันสั่นเทาแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของนาง มิใช่ความเย็นจากอากาศ แต่เป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจ“นางจากไปแล้วเพคะ” หยางจิ้งอวี่เอ่ยเสียงแผ่ว พลางเหม่อมองไปยังจุดที่เคยมียักษ์เหล็กตั้งตระหง่าน “ท่านแม่ยอมสละวิญญาณเพื่อปกป้องลูกอกตัญญูอย่างหม่อมฉัน ทั้งที่หม่อมฉันควรจะเป็นฝ่ายปกป้องนางแท้ๆ”ฮ่องเต้หนุ่มดึงรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมอกมังกรอันอบอุ่น กระชับวงแขนแน่น “อย่าได้โทษตัวเองเลยยอดรัก การเสียสละของมารดาเจ้าคือวีรกรรมของผู้กล้า นางมิได้จากไปอย่างสูญเปล่า แต่ได้มอบอนาคตให้แก่เจ้า แก่

เสียงหวีดหวิวแหลมสูงดังระงมไปทั่วท้องนภาเหนือทะเลตงไห่ ท่ามกลางสายลมกรรโชกแรงที่หอบเอากลิ่นไอเค็มของเกลือทะเลขึ้นมาปะทะใบหน้า ร่างมหึมาของเครื่องบินลำเลียงดัดแปลงกำลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นด้วยพลังขับเคลื่อนมหาศาลจากเตาปฏิกรณ์ไฮโดรเจนที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา“ทุกคนประจำที่ รัดเข็มขัดนิรภัยให้แน่น เราจะขึ้นบินในอีกสาม สอง หนึ่ง!”หยางจิ้งอวี่ในชุดนักบินหนังสีดำรัดรูปตะโกนก้องผ่านไมโครโฟนที่เชื่อมต่อกับระบบเสียงภายในยาน มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสัมผัสคันบังคับที่เย็นเฉียบ ดวงตาจับจ้องมาตรวัดนับร้อยบนแผงหน้าปัดดิจิทัลที่ส่องแสงวูบวาบครืนนนนไอพ่นแนวตั้งใต้ปีกทั้งสองข้างพ่นลำแสงสีฟ้าครามออกมาอย่างรุนแรง แรงดันมหาศาลกดทับผิวน้ำจนเกิดเป็นหลุมลึกและละอองน้ำแตกกระเซ็นเป็นวงกว้าง วิหคเหล็กยักษ์ที่มีน้ำหนักหลายหมื่นชั่งค่อยๆ ลอยตัวขึ้นจากดาดฟ้าเรือรบเจิ้นหลงอย่างช้าๆ แต่มั่นคง“สวรรค์”เหล่าทหารและลูกเรือบนเรือเจิ้นหลงต่างพากันแหงนหน้ามองด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง บ้างก็ทรุดตัวลงกราบไหว้ด้วยความหวาดกลัวระคนเลื่อมใส ภาพของเหล็กก้อนมหึ

กว๊าซซซซซ!เสียงคำรามแหลมสูงเสียดแทงแก้วหูของเหล่าปิงหลงดังกึกก้องไปทั่วผืนฟ้าสีเทาหม่นเหนือดินแดนขั้วโลกเป่ยจี๋ ฝูงอสูรกายมีปีกสีฟ้าใสราวกระจกนับร้อยตัวโฉบเฉี่ยวไปมาท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ พวกมันพ่นไอเย็นยะเยือกสีขาวโพลนออกมาเป็นลำ หมายจะแช่แข็งวิหคเหล็กยักษ์เสวี่ยอิงให้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งร่วงหล่นลงสู่หุบเหวเบื้องล่าง“จับให้มั่น! ข้าจะม้วนตัว!”หยางจิ้งอวี่ตะโกนก้องผ่านหน้ากากออกซิเจน มือเรียวกระชากคันบังคับอย่างแรง ตัวเครื่องบินลำเลียงขนาดมหึมาพลิกตัวหมุนควงสว่านกลางอากาศอย่างน่าหวาดเสียว หลบหลีกพายุไอเย็นที่พุ่งเฉียดปีกขวาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เกล็ดน้ำแข็งเกาะตัวขึ้นที่กระจกห้องนักบินอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกระบบละลายน้ำแข็งด้วยความร้อนสูงระเหยกลายเป็นไอ“ฝ่าบาทป้อมปืนกราบซ้าย ยิงสกัดมัน” นางสั่งการเสียงเฉียบขาดขณะสายตายังคงจับจ้องเรดาร์ที่เต็มไปด้วยจุดสีแดงยุ่บยั่บ“จัดไป!” เจิ้งเฟิงเยวี่ยคำรามลั่น นิ้วแกร่งกดปุ่มยิงบนแผงควบคุมอาวุธ ป้อมปืนเลเซอร์ที่ติดตั้งอยู่ข้างลำตัวเครื่องหมุนขวับ ปล่อยลำแสงสีแดงฉานพุ่งแหวกม่านหิมะออกไปดุจแส้