All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 191 - Chapter 200

ยามโฉ่วล่วงเลยมาตรึงห้วงเวลาให้เงียบสงัด บรรยากาศภายในถ้ำหินสกัดอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการพลัดพราก แสงจากกองไฟกลางถ้ำวูบไหวสะท้อนเงาของคนสองกลุ่มที่กำลังจะแยกย้ายไปตามเส้นทางแห่งชะตากรรมหยางเทียนเจ๋อในชุดหมาปู้สีเข้มทะมัดทะแมง รวบผมขึ้นสวมกวานไม้เรียบง่าย กระชับสายคาดเอวที่เหน็บมีดสั้นต้วนเตาไว้แน่นหนา ข้างกายเขามีหลี่เม่ยหลิน ดรุณีน้อยที่เปลี่ยนมาสวมชุดสตรีชาวป่ารัดกุม สะพายย่ามผ้าใบเล็กที่อัดแน่นไปด้วยยาต้านพิษ และเข็มเงินสำหรับฝังเข็ม“อาหลิน หนทางข้างหน้ามิใช่การเดินชมบุปผาในอุทยาน แต่คือการก้าวเดินบนคมดาบ เจ้าคิดทบทวนดีแล้วหรือ?” หมอหลี่จงเอ่ยถามหลานสาวเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเหี่ยวย่นลูบเรือนผมของนางอย่างแสนรัก“หลานตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะท่านปู่” เม่ยหลินเงยหน้าขึ้น สบตากับชายชราด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว “ท่านปู่พร่ำสอนวิชาแพทย์ให้ข้าเพื่อช่วยเหลือผู้คน บัดนี้อาเจ๋อกำลังจะไปทวงความยุติธรรมให้แผ่นดิน ข้าย่อมต้องนำวิชาที่ท่านปู่ถ่ายทอดไปสนับสนุนเขา ท่านปู่อย่าได้กังวล ข้าจะดูแลตัวเอง และจะพาดวงใจของเขากลับมาให้จงได้”หมอหลี่พยักหน้าช้าๆ หยาดน้ำตาแห่งความปีติและห่วงใยรื้นขึ้นข

แสงทินกรยามสายสาดส่องกระทบแนวกำแพงเมืองสีเทาทะมึนของด่านเอี้ยนเหมิน ปราการด่านแรกที่ตั้งตระหง่านกั้นขวางระหว่างดินแดนจงหยวนและทุ่งหญ้าอุดร สายลมเหนือพัดโชยนำพากลิ่นทรายแห้งแล้งและมูลม้ามาเตะจมูก เบื้องหน้าประตูเมืองบานยักษ์ที่ตอกหมุดเหล็กกล้า คลาคล่ำไปด้วยขบวนเกวียนของพ่อค้าเร่และชาวบ้านที่รอรับการตรวจค้นอย่างเข้มงวดทหารยามในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลเข้มยืนเรียงราย นัยน์ตาดุดันกวาดมองผู้สัญจรไปมา บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดและกดดันจนแทบหายใจไม่ออกท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดผ้าป่านสีมอซอ สวมหมวกสานโต่วลี่ปีกกว้างปิดบังใบหน้าครึ่งบน กำลังจูงล่อแก่ๆ ตัวหนึ่งที่บรรทุกตะกร้าสมุนไพรพะรุงพะรัง ข้างกายเขามีสตรีร่างเล็กในชุดผู้ชายซอมซ่อ ใบหน้ามอมแมมเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดินและรอยด่างดำที่ถูกแต้มแต่งขึ้นอย่างจงใจ“อาเจ๋อ ทหารยามตรวจตราเข้มงวดถึงเพียงนี้ พวกมันกำลังตามหาตัวเจ้าอยู่หรือไม่?” หลี่เม่ยหลินกระซิบถามเสียงแผ่วเบา ขณะแสร้งทำเป็นจัดแจงตะกร้าสมุนไพรบนหลังล่อ นางกดปีกหมวกของตนลงต่ำ ซ่อนแววตาหวาดหวั่นไว้มิดชิดหยางเทียนเจ๋อปรายตาเบื้องหน้า แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงดุจท

ยามจื่อ รัตติกาลกลืนกินด่านเอี้ยนเหมินจนมืดมิด ลมเหนือหวีดหวิวพัดกระหน่ำนำพาละอองหิมะแรกของเหมันตฤดูให้โปรยปรายลงมา ทว่าความเหน็บหนาวภายนอกหาได้ระคายผิวขุนพลผู้เสพสุขอยู่ภายในจวนแม่ทัพรักษาเมืองไม่ณ ห้องโถงใหญ่ที่ประดับประดาด้วยม่านแพรพรรณสีชาด เตาอุ่นเซียงหลูสลักลายกิเลนพ่นควันหอมฉุย ขับไล่ความหนาวเย็นจนสิ้น จ้าวคัง แม่ทัพใหญ่ร่างท้วมผู้มีใบหน้าอวบอูมเปี่ยมไปด้วยความมัวเมา สวมชุดคลุมไหมปักลายพยัคฆ์หลวมโพรก กำลังเอนกายพิงเบาะนุ่ม มือหยาบกร้านโอบกอดอนุภรรยารูปงามซ้ายขวา พลางยกจอกสุรานารีแดงรสเลิศขึ้นซดอย่างสำราญใจ“ฮ่าๆๆ ดื่ม คืนนี้ดื่มให้เมามาย พรุ่งนี้ข้าจะส่งเครื่องบรรณาการลอตใหม่ไปให้รุ่ยอ๋องที่จิงเฉิง รับรองว่าปีหน้าตำแหน่งแม่ทัพอุดรต้องตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว” จ้าวคังหัวเราะร่วน นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยความโลภระคนเมามาย“ท่านแม่ทัพช่างปรีชายิ่งนักเจ้าค่ะ ภายใต้บารมีของรุ่ยอ๋อง ผู้ใดเล่าจะกล้าต่อกรกับท่าน” อนุภรรยานางหนึ่งเอ่ยประจบประแจง พลางคีบเนื้อย่างป้อนถึงปากผู้เป็นนายขณะที่ความสำราญกำลังดำเนินไป ภายนอกจวนแม่ทัพกลับเงียบสงัดผิดปกติ ทหารยามที่ควรเดินลาดตระเวนตามกะยามกลับอั

หิมะแรกแห่งเหมันตฤดูโปรยปรายลงมาครอบคลุมจิงเฉิง ดินแดนที่ควรจะงดงามดุจภาพวาด กลับถูกฉาบย้อมด้วยกลิ่นอายแห่งความตึงเครียด ภายในห้องหนังสือแห่งจวนรุ่ยอ๋อง ความเงียบสงัดอันหนักอึ้งถูกทำลายลงด้วยเสียงกัมปนาทของการฟาดฟันเพล้ง!จอกชาเคลือบศิลาดลชั้นเลิศถูกปาอัดกระแทกพื้นกระดานจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย น้ำชาสีอำพันสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพรมขนสัตว์ เจิ้งรุ่ยขบกรามแน่นจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน นัยน์ตาดุดันจ้องเขม็งไปยังกล่องไม้สี่เหลี่ยมที่วางเด่นหราอยู่บนโต๊ะไม้จื่อถาน ภายในนั้นบรรจุศีรษะที่ถูกหมักด้วยปูนขาวของจ้าวคัง แม่ทัพใหญ่แห่งด่านเอี้ยนเหมิน ใบหน้าที่เคยอวบอูมและจองหองบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีดก่อนสิ้นลมหายใจ“มังกรพลัดถิ่นคืนนภา หนี้แค้นสิบปีต้องชำระด้วยเลือดอย่างนั้นรึ!” เจิ้งรุ่ยตวาดกร้าว เสียงกึกก้องสะท้อนกำแพงห้อง “ไอ้เด็กก้นไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! มันเพิ่งจะหย่านมได้ไม่กี่ปี กล้าดีอย่างไรมาเด็ดหัวขุนพลของเปิ่นกง แล้วนำมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันถึงหน้าประตูด่าน!”“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ&r

ยามเหม่า ท้องฟ้าเบื้องบูรพายังคงถูกฉาบด้วยสีเทาทะมึน พายุหิมะที่พัดกระหน่ำตลอดราตรีเริ่มซาลง เหลือเพียงเกล็ดน้ำแข็งบางเบาที่โปรยปรายลงมาทับถมผืนดิน หุบเขาอู้อันอากาศหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอ ทว่าความเย็นเยียบของธรรมชาติกลับไม่อาจเทียบเท่ากลิ่นอายสังหารที่กำลังคืบคลานเข้าสู่ช่องเขาคอขวดแห่งนี้เสียงฝีเท้าม้าและเสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น กองทัพหูเว่ยจำนวนห้าหมื่นนาย นำโดยแม่ทัพใหญ่เว่ยฮั่วกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่สมรภูมิมรณะอย่างย่ามใจ ทัพหน้าชูธงพยัคฆ์ดำสะบัดพลิ้วท้าทายสายลมเหนือ“เร่งฝีเท้าเข้า! อย่ามัวแต่เดินชักช้าเป็นสตรีตีนผุ!” เว่ยฮั่วตวาดกร้าวขณะควบขี่อาชาสีนิลทะยานนำหน้า ใบหน้าดุดันที่เต็มไปด้วยหนวดเคราเคร่งเครียด นัยน์ตาฉายแววหยิ่งผยอง “พวกเศษเดนกองทัพเฟยหลงมันก็แค่สุนัขขี้เรื้อนที่ซุกหัวหนีหนาวอยู่ในถ้ำ! หากพบตัวพวกมัน สับให้เละแล้วเอาหัวไปขึ้นเงินรางวัลที่จิงเฉิง!”“แต่ว่า... ท่านแม่ทัพเว่ยฮั่วขอรับ” รองแม่ทัพที่ควบม้าตามมาติดๆ เอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า พลางกวาดสายตามองหน้าผาสูงชันสี่ทิศที่โอบล้อมพวกเขาไว้ “ภูมิประเทศของหุบเขาอ