All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 151 - Chapter 160

ห้วงเวลาราวกับถูกแช่แข็ง ณ วินาทีที่จรวดเทียนหลง หรือจรวดมังกรสวรรค์ พุ่งทะยานแหวกม่านเมฆขึ้นสู่ท้องนภา เปลวเพลิงสีส้มแดงอันพวยพุ่งจากส่วนท้ายขับดันด้วยเชื้อเพลิงยูเรเนียมเข้มข้น ส่งเสียงเลื่อนลั่น แสงสว่างจ้าบาดตาจนรัตติกาลกลับกลายเป็นทิวาในขณะเดียวกัน บนจุดสูงสุดของวงโคจรเหนือชั้นบรรยากาศ ดาวเทียมสังหารเนตรมารของเทียนจี ก็เริ่มปลดปล่อยพลังงานมหาศาล ลำแสงเลเซอร์สีแดงเลือดนกขนาดมหึมาถูกยิงลงมาเป็นเส้นตรง หมายจะเจาะทะลุหัวใจของเมืองฉางอันให้กลายเป็นเถ้าธุลี“ชน!”หยางจิ้งอวี่ตะโกนก้องในห้องควบคุมที่พังยับเยิน เลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูกรั้นเนื่องจากแรงกดดันทางจิตใจที่เชื่อมต่อกับระบบนำร่องตูมมมมม!จุดปะทะเกิดขึ้น ณ ความสูงเหนือพื้นดินสามหมื่นลี้ หัวรบนิวเคลียร์ที่บรรจุแร่หินไฟมังกรปะทะเข้ากับลำแสงทำลายล้างอย่างจัง เกิดเป็นลูกไฟขนาดมหึมาที่ขยายตัวออกเป็นวงกว้างครอบคลุมท้องฟ้าทั้งแถบแสงสว่างวาบนั้นรุนแรงยิ่งกว่าดวงอาทิตย์พันดวงระเบิดพร้อมกัน ปรากฏการณ์ดอกไม้ไฟวันสิ้นโลกเบ่งบานอวดโฉมเหนือแผ่นดินมังกร รัศมีทรงกลมสีขาวโพลนกลืนกินก้

ครืนนน! เปรี๊ยะ!เสียงเลื่อนลั่นมิต่างจากฟ้าถล่มดินทลายดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งวังหลวงฉางอัน ทว่าครานี้มิได้มาจากฟากฟ้าดั่งเช่นคราวจรวดทะยาน แต่กลับดังมาจากเบื้องล่างใต้ฝ่าเท้า พื้นศิลาแกรนิตในท้องพระโรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนแจกันลายครามสมัยราชวงศ์ก่อนร่วงหล่นแตกกระจาย ฝุ่นละอองจากคานไม้สักทองร่วงกราวลงมา“ฝ่าบาท! ระวังพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่เจิ้งตะโกนก้อง ถลันกายเข้ามาใช้ร่างกำยำของตนกำบังเศษกระเบื้องหลังคาที่เริ่มร่วงหล่นเจิ้งเฟิงเยวี่ยทรุดกายลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งบนบัลลังก์มังกร มือแกร่งกุมศีรษะแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจรที่รุนแรงผิดมนุษย์“อึก เสียงนี้มันกำลังเรียกเจิ้น” สุรเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก “มันก้องอยู่ในหัว ราวกับจะฉีกวิญญาณเจิ้นออกเป็นชิ้นๆ”หยางจิ้งอวี่ไม่รอช้า นางดีดตัวจากเก้าอี้หงส์ข้างกาย พุ่งเข้าไปประคองร่างสวามี มือเรียวแตะชีพจรที่ข้อมือเขา แล้วเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานความร้อนมหาศาลที่กำลังเดือดพล่านในกระแสเลือด“เลือดมังกรของท

ความรู้สึกวูบโหวงดิ่งลึกจบลงด้วยการกระแทกที่ไร้ความเจ็บปวดแต่สั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณ หยางจิ้งอวี่ลืมตาโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอนธการที่ปกคลุมรอบด้าน ไร้ซึ่งแสงดาวหรือแสงไฟนีออนจากนครใต้พิภพ มีเพียงความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวจนได้ยินเสียงชีพจรตนเองเต้นตุบตับ“ฝ่าบาท? เจิ้งเฟิงเยวี่ย?”เสียงเรียกของนางก้องกังวานสะท้อนกลับมานับร้อยพันครั้ง ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากบุรุษผู้เป็นดวงใจ นางพยุงกายลุกขึ้นยืนหยัดอย่างมั่นคงแม้พื้นใต้เท้าจะให้ความรู้สึกเรียบลื่นเย็นเฉียบทันใดนั้น แสงไฟสปอตไลต์สีขาวนวลก็สว่างวาบขึ้นใจกลางความมืด เผยให้เห็นทัศนียภาพที่ทำให้อดีตนักฆ่าสาวต้องขมวดคิ้วมุ่นนางกำลังยืนอยู่กลางห้องกระจกขนาดมหึมาที่ไร้ทางออก ผนังทุกด้าน พื้น และเพดานล้วนบุด้วยกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของนางซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ“เขาวงกตกระจก” จิ้งอวี่พึมพำ พลางชักปืนพกคู่กายออกมาถือกระชับมือด้วยสัญชาตญาณระวังภัย “นี่หรือคือบททดสอบแรก? กระจกวิเศษบอกข้าเถิด ใครงามเลิศในปฐพี ถุย! นี่ไม่ใช่เวลานิทานเจ้าหญิง”นางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เงาสะท้อนในกระจกเคลื่อนไหวตามนางทุกฝีก้าว แต่ทว่า เมื่อนางหยุด

วิ้ง วิ้ง วิ้งเสียงหวีดหวิวของปืนเลเซอร์นับร้อยกระบอกห้อยระย้าลงมาจากเพดานทรงโดม เริ่มส่งเสียงครางกระหึ่มถี่รัว แสงสีแดงฉานค่อยๆ สว่างวาบขึ้นที่ปลายกระบอกบรรยากาศภายในห้องโถงทดสอบบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก หยางจิ้งอวี่เหงื่อกาฬไหลพรากซึมผ่านไรผม นางยืนประจันหน้ากับเปียโนแก้วที่เต็มไปด้วยปุ่มสัมผัสโฮโลแกรมและสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์อันสลับซับซ้อน ส่วนเจิ้งเฟิงเยวี่ยยืนแยกขาตั้งหลักอย่างมั่นคง เบื้องหน้าคือกลองโลหะดาวตกที่แผ่ไอเย็นยะเยือก มือแกร่งกระชับไม้กลองที่ทำจากวัสดุโปร่งแสงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน“เวลาเหลือไม่มากแล้ว!” จิ้งอวี่ตะโกนก้อง สายตากวาดมองสมการบนผนังห้องสลับกับแผงปุ่มกด “ฝ่าบาท จำสิ่งที่หม่อมฉันบอกได้หรือไม่ นี่ไม่ใช่ดนตรี แต่มันคือจังหวะของธรรมชาติ ลำดับฟิโบนัชชี หนึ่ง หนึ่ง สอง สาม ห้า แปด มันคือเกลียวคลื่น ก้นหอย การเรียงตัวของกลีบดอกไม้”“เจิ้นไม่เข้าใจตัวเลขพวกนั้น” เจิ้งเฟิงเยวี่ยกัดฟันตอบ เสียงเครียดเขม็ง “แต่เจิ้นสัมผัสได้ถึงกระแสปราณที่ไหลเวียนอยู่ในกลองนี้ มันเหมือนจังหวะหัวใจ หนัก เบา เร็ว ช้า”“นั่นแหละเพคะ เชื่อในสั

วูบ วูบ วูบเสียงหวีดหวิวของกระแสลมที่ถูกแหวกฝ่าด้วยความเร็วสูงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ร่างของเจิ้งเฟิงเยวี่ยและหยางจิ้งอวี่ลอยละล่องขึ้นจากขุมนรกโลกันตร์ด้วยลิฟต์พลังงานแสงสีฟ้าคราม ร่างกายของทั้งสองอาบไล้ไปด้วยละอองแสงสีทองจางๆ ซึ่งเป็นผลพวงจากการรับถ่ายทอดมรดกแห่งดวงดาว ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่สมอง ทั้งแผนผังโครงสร้างยานรบ วิทยาการพันธุกรรม และความลับของจักรวาลที่ถูกปิดตายมานับพันปี“อึก”หยางจิ้งอวี่นิ่วหน้าด้วยความวิงเวียน นางยกมือเรียวขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ แม้ระบบเป่าเปาจะช่วยคัดกรองข้อมูลแล้ว แต่ปริมาณของมันก็ยังมากเกินกว่าที่สมองมนุษย์ยุคปัจจุบันจะรับไหวในคราเดียว“อวี่เอ๋อร์เจ้าไหวหรือไม่?”สุรเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจราชศักดิ์ดังขึ้นข้างหู ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้ชุดมังกรที่ฉีกขาด รวบเอวบางของนางเข้ามาชิด เจิ้งเฟิงเยวี่ยในยามนี้ดูเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม นัยน์ตามังกรคู่นั้นทอประกายสีทองลึกลับ ยามจ้องมองสิ่งใดคล้ายจะมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของสรรพสิ่ง“หม่อมฉันยังไหวเพคะ แค่รู้สึกเหมือนเพิ่ง