All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 61 - Chapter 70

การเคลื่อนไหวของหลี่เจียวเยว่และกลุ่มสหายของนางนั้นเปิดเผยและจงใจอย่างยิ่ง มันดึงดูดสายตาของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันมาจับจ้องโดยอัตโนมัติ บรรยากาศที่เคยผ่อนคลายของงานเลี้ยงพลันตึงเครียดขึ้นมาในทันที ทุกคนรู้ดีว่าละครฉากเด็ดกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว หยางเสวี่ยอิงเมื่อเห็นขบวนคนที่นำโดยคุณหนูหลี่ผู้มีชื่อเสียงด้านความเอาแต่ใจกำลังมุ่งตรงมาที่พวกนาง หัวใจก็พลันเต้นระรัวขึ้นมาด้วยความประหม่า นางเผลอกำชายแขนเสื้อของตนเองไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทว่าหยางจิ้งอวี่กลับยังคงสงบนิ่ง นางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมของดอกเก็กฮวยช่วยทำให้จิตใจของนางเยือกเย็นและปลอดโปร่ง นางเพียงแค่เหลือบมองพี่สาวแล้วส่งสายตาให้เล็กน้อย เป็นการปลอบโยนว่าไม่ต้องกังวล ทุกอย่างอยู่ในความควบคุม หลี่เจียวเยว่และกลุ่มของนางมายืนล้อมศาลาริมน้ำที่สองพี่น้องนั่งอยู่เอาไว้ เป็นการสร้างแรงกดดันที่มองไม่เห็น “ต้องขออภัยที่มารบกวนการพักผ่อนของพวกท่านด้วยนะเจ้าคะ คุณหนูหยาง” หลี่เจียวเยว่เริ่มต้นด้วยรอยยิ้มที่งดงามแต่กลับไร้ซึ่งความจริงใจ “ข้าหลี่เจียวเยว่ เพียงแค่เห็นว่าพวกท่านนั่งอยู่ตามลำพังดูน่าเบื่อหน่าย เลยอยากจะเข

ณ โรงน้ำชาที่คึกคักที่สุดในย่านการค้า... นักเล่านิทานผู้มีชื่อเสียงกำลังตบโต๊ะฉาดใหญ่ เรียกความสนใจจากผู้ฟังทุกคนในร้าน “ท่านทั้งหลายคงยังไม่รู้!” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวาน “วันนี้ที่งานเลี้ยงจวนแม่ทัพใหญ่ได้มีหงส์คู่หนึ่งปรากฏกายขึ้น เขย่าขวัญบัณฑิต สะท้านใจคุณชายไปทั่วทั้งงาน!” เขาเริ่มบอกเล่าเรื่องราวการปรากฏตัวของสองพี่น้องสกุลหยางอย่างออกรสชาติ การปะทะคารมกับคุณหนูหลี่ และจุดสำคัญที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ... “คุณหนูหลี่ผู้หยิ่งผยองถามถึงชาติตระกูลของพวกนางด้วยความดูแคลน แต่ใครจะไปคิดว่าสตรีผู้มีรูปโฉมราวกับเทพธิดาผู้นั้นจะตอบกลับมาสั้นๆ เพียงว่าข้าคือเจ้าของโรงเตี๊ยมเยว่หลัน และหอกระจายข่าวถูเป่าโหลว!” โฮ่!!! เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นพร้อมกันทั้งโรงน้ำชา บรรยากาศพลันคึกคักขึ้นมาราวกับน้ำมันที่ถูกราดลงบนกองไฟ ณ จวนที่พักของจงหย่งโหว... “ท่านโหว เรื่องที่ท่านให้สืบเกี่ยวกับตัวตนของเซวี่ยนหยิงตอนนี้กระจ่างแล้วขอรับ” พ่อบ้านคนสนิทรายงานอย่างนอบน้อม จงหย่งโหวซึ่งกำลังพิจารณาภาพวาดโบราณเลิกคิ้วขึ้น “โอ้? รวดเร็วยิ่งนัก ว่ามาสิ” “นางคือคุณหนูใหญ่สกุลหยา

หยางเยว่ซินถึงกับหน้าเปลี่ยนสีในทันที พ่อบ้านใหญ่ไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป เขารีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาเพิ่งไปได้ยินมาจากตลาดด้วยตนเอง ตั้งแต่การปรากฏตัวของสตรีสกุลหยาง การปะทะคารม ไปจนถึงการเปิดเผยตัวตนอันน่าสะพรึงกลัว “สตรีลึกลับผู้นั้นนางประกาศกลางงานเลี้ยงว่าตนเองคือเจ้าของโรงเตี๊ยมเยว่หลัน และ... และ...” “และอะไร! รีบพูดมา!” หยางกั๋วกงเริ่มรู้สึกถึงลางร้าย “และนางยังบอกอีกว่า นางคือเซวี่ยนหยิงแห่งหอกระจายข่าวถูเป่าโหลวขอรับ!” เคร้ง! ตะเกียบในมือของฮูหยินเอกจ้าวร่วงหล่นลงสู่พื้น ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเสมอของนางกลับขาวซีดไร้สีเลือด “เป็นไปได้อย่างไร...” หยางกั๋วกงพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อหู “แล้วนางเป็นใคร! เป็นคนของสกุลหยางไหนกัน!” พ่อบ้านใหญ่ก้มหน้าลงต่ำจนหน้าผากแทบจะติดพื้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง “ชาวบ้าน... ชาวบ้านกำลังลือกันว่า... นางคือ... คุณหนูสาม... หยางจิ้งอวี่... ที่มาพร้อมกับคุณหนูรองหยางเสวี่ยอิงขอรับ!” สิ้นเสียงของเขา ทั่วทั้งโถงอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบ เงียบจนน่ากลัว เป็นความเงียบที่เกิดจากความตกตะลึ

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ จวนผิงหลางฝู่... บรรยากาศยามเช้าช่างสดชื่นและสงบสุข หยางเสวี่ยอิงกำลังบรรจงรดน้ำให้กับกล้วยไม้หมึกหิมะที่นางนำมาตั้งไว้ในศาลากลางสวนอย่างทะนุถนอม ส่วนหลานจิงก็กำลังควบคุมบ่าวรับใช้หน้าใหม่สองสามคนที่เพิ่งถูกจ้างมาให้ทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของจวน ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา มีเพียงหยางจิ้งอวี่ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้องหนังสือ นางกำลังพิจารณาแผนผังเครือข่ายของหอกระจายข่าวถูเป่าโหลวที่อาหมิงเพิ่งส่งมาให้เมื่อคืนนี้ นางรู้ดีว่าความสงบสุขนี้เป็นเพียงภาพลวงตา และพายุลูกต่อไปกำลังจะมาถึงในไม่ช้า และนางก็คาดการณ์ไม่ผิด... “คุณหนู! คุณหนูรอง! แย่แล้วเจ้าค่ะ!” บ่าวหญิงรับใช้คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในสวน “ข้างนอก... ข้างนอกมีขบวนรถม้าจากจวนหยางกั๋วกงมาจอดอยู่เต็มหน้าจวนเลยเจ้าค่ะ!” คำว่าจวนหยางกั๋วกงทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางเสวี่ยอิงพลันจางหายไปในทันที เมื่อทั้งสามคนรีบเดินไปยังหอสังเกตการณ์เล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับประตูใหญ่ พวกนางก็ได้เห็นภาพการแสดงอันน่าตื่นตาตื่นใจ รถม้าหรูหราถึงสี่คันจอดเรียงรายอยู่หน้ากำแพงสีขาวอันเรียบง่ายของจว

ประตูไม้บานใหญ่ที่ปิดสนิทมานาน ก็ค่อยๆ เปิดออกช้าๆ หลังจากที่ถูกประจานอยู่กลางถนนนานเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มีคนออกมาพบพวกนางเสียที หลังจากที่ถูกปล่อยให้ยืนตากแดดประจานตนเองอยู่กลางถนนนานเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดประตูไม้บานเรียบง่ายนั้นก็ค่อยๆ เปิดออก ร่างระหงของหยางจิ้งอวี่ปรากฏขึ้นที่บานประตู นางยังคงอยู่ในชุดผ้าฝ้ายสีเรียบง่าย ไม่ได้ประดับด้วยเครื่องประดับใดๆ แม้แต่ชิ้นเดียว แต่ความสงบนิ่งและท่วงท่าที่สง่างามของนาง กลับขับเน้นให้หลิวซื่อในอาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองที่กำลังเหงื่อไหลไคลย้อยด้วยความร้อนและความอัปยศ ดูหม่นหมองและด้อยค่าลงไปถนัดตา จิ้งอวี่ไม่ได้เอ่ยคำใด นางเพียงแค่ยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองมายังคณะผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหลิวซื่อเต้นผิดจังหวะด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ดี แต่ในเมื่อละครได้เริ่มขึ้นแล้ว นักแสดงนำเช่นนางก็จำต้องแสดงต่อไปให้จบ! หลิวซื่อรีบปรับสีหน้าในทันที จากความขุ่นเคืองกลายเป็นความยินดีอย่างสุดซึ้ง นางรีบก้าวเข้าไปหาด้วยท่าทีของมารดาผู้เป็นห่วงบุตรสาวจนแทบขาดใจ “อาอวี่! ในที่สุดเจ้าก็ยอมออกมาพบแม่!” นางพยายามจ