All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 71 - Chapter 80

ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวายเบื้องล่าง บนสันหลังคาของหอตำราที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเตี๊ยมเยว่หลันกลับมีความสงบนิ่งที่น่าสะพรึงกลัวดำรงอยู่ เงาร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งหมอบราบอยู่กับแนวสันหลังคา เขาอยู่ในอาภรณ์สีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับเงามืดของราตรีจนแทบจะแยกไม่ออก ใบหน้าของเขาถูกพันด้วยผ้าสีดำครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เยือกเย็นและคมกล้าราวกับใบมีด อาหมิง อดีตเด็กจรจัด และคือหัวหน้าหน่วยผู้ภักดีของเซวี่ยนหยิงในปัจจุบัน เขาเฝ้ามองดูภาพความพินาศเบื้องล่างด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงเปลวไฟแห่งโทสะอันเย็นเยียบที่ลุกโชนอยู่ในแววตาคู่นั้น เขาเห็นทุกอย่างตั้งแต่บทที่กลุ่มนักเลงพังประตูเข้ามา เห็นพวกมันทำลายข้าวของอย่างบ้าคลั่ง เห็นเฉินซานปิงผู้เปรียบเสมือนอาจารย์ของเขาถูกผลักจนล้มลง และเห็นพวกมันหัวเราะเยาะอย่างลำพองใจ กำปั้นของเขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แต่เขาก็ยังคงนิ่งสงบดุจขุนเขา เพราะนี่คือสิ่งที่นายหญิงของเขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว! . . .

ณ ห้องสอบสวนที่มืดและอับชื้นใต้ที่ทำการของกองทหารรักษานคร... บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและกลิ่นอายของโลหิตจางๆ หย่งสือ หัวหน้านักเลง ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งอย่างแน่นหนา ความลำพองใจที่เคยมีเมื่อตอนอยู่ที่โรงเตี๊ยมได้เลือนหายไปจนหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงความดื้อรั้นและแววตาที่แข็งกร้าวของนักเลงข้างถนน เบื้องหน้าของเขาคือนายกองหลี่กัง เขานั่งอยู่อย่างสงบหลังโต๊ะไม้ตัวเล็กๆ ไม่ได้ตวาดข่มขู่ ไม่ได้ลงไม้ลงมือ แต่ความเยือกเย็นของเขานั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่า “ชื่ออะไร? สังกัดกลุ่มไหน?” นายกองหลี่กังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หย่งสือแค่นเสียงในลำคอ ถ่มน้ำลายเลือดลงบนพื้น “ข้าไม่จำเป็นต้องบอกอะไรเจ้า! พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าใครอยู่เบื้องหลังข้า! หากพวกเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายเล็บ สกุลหยางจะต้องไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!” เขากำลังข่มขู่ พานกำลังอ้างชื่อของผู้ว่าจ้าง โดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นคือสิ่งที่นายกองหลี่กังต้องการจะได้ยินที่สุด นายกองหลี่กังคลี่ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก แต่เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบจ

คำประกาศกร้าวขององค์รัชทายาทเจิ้งเฟิงเยวี่ยดังก้องไปทั่วบริเวณ มันคือคำมั่นสัญญาแห่งความยุติธรรม และคือคำประกาศิตที่ผนึกชะตากรรมของสกุลหยางไปในตัว หลังจากที่กล่าวจบ เขาก็หันกลับเข้ามาในซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยมอีกครั้ง “เถ้าแก่เฉิน ลุกขึ้นเถิด” เขากล่าวกับเฉินซานปิงที่ยังคงคุกเข่าอยู่ “พาข้าดูความเสียหาย” “พ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท” เฉินซานปิงรีบลุกขึ้นแล้วเดินนำองค์รัชทายาทไปอย่างนอบน้อม ขณะที่เดินผ่านกลุ่มคนงานที่คุกเข่าอยู่นั้นเอง สายตาของเจิ้งเฟิงเยวี่ยก็ได้ไปหยุดอยู่ที่ร่างของสตรีที่มีรูปร่างผอมบาง แต่งกายด้วยอาภรณ์เรียบง่ายคนหนึ่งที่กำลังคุกเข่าอยู่เงียบๆ แม้จะอยู่ในคราบของเด็กสาวสวมอาภรณ์ธรรมดา แม้จะก้มหน้าลงต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้า แต่แววตาที่สงบนิ่งและท่วงท่าที่ไม่ตื่นตระหนกเหมือนคนอื่นๆ นั้น กลับทำให้เขาจดจำได้ในทันที ‘ดวงตาคู่นั้น... ไม่ผิดแน่’ เขาหยุดเดิน ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องกลั้นหายใจตามไปด้วย “เจ้า...” เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่กลับทรงอำนาจ “สตรีที่อยู่ตรง

หยางจิ้งอวี่ไม่ได้ปล่อยให้ความโกรธแค้นเข้าครอบงำการตัดสินใจของนาง สำหรับนางแล้ว การแก้แค้นก็เหมือนกับการเล่นหมากล้อม ทุกย่างก้าวต้องเยือกเย็น เฉียบคม และคำนวณมาเป็นอย่างดีนางเดินกลับมายังห้องหนังสือที่เงียบสงบ พลันหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึก แต่นางไม่ได้วาดภาพหรือเขียนบทกวี ทว่ากลับกำลังร่างแผนการเมื่อทุกอย่างกระจ่างชัดในหัวแล้ว นางก็วางพู่กันลง แล้วเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้จันทน์เป็นจังหวะสั้นๆ สามครั้งต็อก! ต็อก! ต็อก!ราวกับตอบรับสัญญาณนั้น เงาที่มุมห้องพลันไหววูบร่างของบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์สีดำสนิทก็ได้ปรากฏขึ้นกลางห้องราวกับภูตพราย เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งโดยไม่มีสุ้มเสียงใดๆ ใบหน้าครึ่งท่อนบนของเขาถูกปิดบังด้วยหน้ากากสีดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่นิ่งสงบ และว่างเปล่าเขาคือหลัวอิง เงาและคือคมดาบที่ซื่อสัตย์ที่สุดของหยางจิ้งอวี่นางได้พบเขาเมื่อหนึ่งปีก่อนในตลาดค้าทาสที่โสมมที่สุด เขาเป็นทาสนักฆ่าที่บาดเจ็บสาหัสและกำลังจะถูกนำไปทิ้งให้ตาย แต่นางกลับมองเห็นประกายไฟที่ยังไม่มอดดับในดวงตาของเขา นางจึงทุ่มเงินมหาศาลเพื่อซื้อตัวเขามา รักษาร่างกายของเขา และมอบชื่อใหม่ให้เขาหลัวอิง ท

ห้าวันผ่านไปในพริบตา... วันนี้คือวันมงคล วันประกอบพิธีหมั้นหมายระหว่างคุณหนูสี่แห่งจวนหยางกั๋วกง และคุณชายรองแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ บรรยากาศภายในจวนสกุลสวีในวันนี้ช่างอบอวลไปด้วยไอแห่งความสุข โคมไฟสีแดงสดถูกประดับประดาไปทั่วทุกหนแห่ง แขกเหรื่อผู้มีเกียรติจากตระกูลขุนนางต่างๆ ทยอยเดินทางมาถึงพร้อมกับของกำนัลล้ำค่า เสียงพูดคุยแสดงความยินดีและเสียงดนตรีมงคลดังเคล้าคลอกันไปอย่างครึกครื้น ณ ใจกลางของงานเลี้ยง หยางเยว่ซินคือนางหงส์ที่โดดเด่นที่สุด นางอยู่ในอาภรณ์สีชมพูสดปักลายหงส์คู่ด้วยดิ้นทองอร่าม เรือนผมถูกเกล้าขึ้นอย่างวิจิตรบรรจง ประดับด้วยปิ่นปักผมและเครื่องประดับทองคำจนเต็มศีรษะ ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างงดงามประดับด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ นางกำลังดื่มด่ำกับสายตาอิจฉาริษยาของคุณหนูตระกูลอื่น และสายตาชื่นชมของคุณชายทั้งหลาย นี่คือวันที่นางรุ่งโรจน์ที่สุด! หยางกั๋วกงและหลิวซื่อเองก็กำลังยืนรับคำอวยพรจากแขกเหรื่อด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มภาคภูมิใจ การได้ดองกับตระกูลเสนาบดีในครั้งนี้ คือบันไดขั้นสำคัญที่จะช่วยกอบกู้ชื่อเสียงที่ตกต่ำของสกุลหยางให้กลับคืนมา ทุกสิ่งทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ ราวกับ