All Chapters of อสูรร้อนซ่อนรัก (NC20+): Chapter 91 - Chapter 95

Chapter 91“มีอะไรคะพี่ภา วิ่งหน้าตาตื่นมาเลย” ทิพย์ธาราถาม จ้องมองผู้จัดการสาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ ยืนหอบหายใจแรงอยู่ข้างๆ เธอ“พี่น้อยโดนไล่ออก”“อะ อะไรนะคะ” หญิงสาวร่างเล็กถามด้วยน้ำเสียงแสดงความตกใจ“พี่น้อยโดนท่านประธานไล่ออก ท่านบอกว่าแมวเป็นลูกน้องของพี่น้อยทำงานไร้ประสิทธิภาพ ผู้จัดการต้องรับผิดชอบ พี่น้อยพยายามอธิบายว่าแมวไม่ใช่ลูกน้องของเธอโดยตรง แต่ท่านประธานไม่ฟังเลย ตอนนี้พี่น้อยเป็นลมอยู่ที่ห้อง ป่านนี้ไม่รู้ฟื้นหรือยัง” ภารวีเล่าเสียงเหนื่อยหอบ เป็นเพราะเธอวิ่งตามหาทิพย์ธาราหลายที่ เพื่อสอบถามว่าไปทำอะไรให้ท่านประธานไม่พอใจ ถึงขนาดไล่ประภาศรีที่ทำงานได้อย่างดีเยี่ยมออก ทิพย์ธาราถึงกับอึ้งไม่คิดว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริงๆ แค่เธอไม่ไปทานข้าวกับเขาถึงขนาดต้องไล่คนที่ไม่รู้เรื่องออกด้วยหรือ ทำไมถึงเอาแต่ใจไม่เปลี่ยนอย่างนี้ เห็นทีต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว“จะไปไหนแมว” ภารวีเอ่ยถาม เมื่อร่างเล็กก้าวเท้าเดินเข้าไปในอาคารอย่างรีบร้อน“แมวจะจัดการเรื่องนี้เองค่ะ พี่ภาไม่ต้องห่วงพี่น้อยต้องไม่โดนไล่ออกจากงานแน่นอน” หญิงสาวหันมาตอบคำถาม หมุนตัววิ่งเข้าไปในอาคารโดยเร็ว เพื่อจัดก

Chapter 93ปลายลิ้นที่สอดแทรกและเกี่ยวรัดลิ้นนุ่มที่ต่อสู้กับลิ้นหนาอย่างไม่ยอมแพ้ ดูดดึงแรกเร้าหาความหวานนุ่มละมุนที่เขาเคยได้ลิ้มลอง ให้เนิ่นนานที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ คราแรกเขาคิดว่าเป็นเพียงแค่ความฝันที่ได้พบ ได้เจอได้พูดคุยและท้ายสุดคือได้จูบเธอ หากแต่ความหวานและความสุขที่เขาได้รับเพียงแค่จูบ ทำให้เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝันแต่มันคือความเป็นจริง ความเป็นจริงที่เขารอมานานแสนนานหัวใจของทิพย์ธาราเช่นกัน เธอไม่สามารถต่อสู้กับแรงปรารถนาที่มีอยู่ในจิตใจ อยากผลักไสอยากไกลห่าง ทว่าในความเป็นจริงนั้นเธอต้องการเขาเหลือเกิน อ้อมกอดนี้เป็นอ้อมกอดที่เธอโหยหามากที่สุด โหยหาเหลือเกิน มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังที่เขาคุ้นเคย เรื่อยลงมากอบกุมที่บั้นท้ายสวย รั้งให้ร่างกายส่วนล่างของเขาและเธอแนบชิดเข้าหากัน ความตื่นตัวของเขาที่เธอได้สัมผัส ปลุกร่างกายของเธอให้เริ่มร้อน หัวใจเต้นเป็นจังหวะตีกลอง เสียงนั้นดังออกมาถึงภายนอก ความซาบซ่านก่อตัววนเวียนอยู่ในกระแสเลือด สติของหญิงสาวถูกดึงกลับมาอีกครั้ง เมื่อมือใหญ่สอดเข้าไปในชายเสื้อทำงาน ไล้ไปตามเนื้อเนียนที่นุ่นนิ่มอย่างหลงใหล“อย่า” เธอร้องห้ามเสียงเบ

Chapter 95คาร์โลและคาร์เมลเดินมาแยกร่างของเจ้านายหนุ่มและฟิลิปโป ผู้พลาดพลั้งนอนหอบหายใจรัวเร็วอยู่ที่พื้น ฟิลิปโปห่างหายจากการต่อสู้ในแบบฉบับของมาเฟียมานาน ทำให้เขาไม่สามารถสู้กับมาเฟียเลือดร้อนที่มีวิชาการต่อสู้ที่ดีเยี่ยมอย่างอเล็สซานโดรได้“นี่แค่เริ่มต้นไอ้ลิปโป้” ชายหนุ่มรับผ้าสีขาวผืนเล็กจากคาร์โล เขาเดินตรงมาหาร่างของฟิลิปโปที่นอนโรยแรงอยู่ที่พื้น ใช้ผ้าผืนยาวมัดไปที่ปากของฟิลิปโป เสียงใดๆ จึงไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้ มีดเล่มหนึ่งประมาณห้านิ้วถูกดึงออกมาจากเอวของคาร์เมล ส่งให้เจ้านายหนุ่มของตน ฟิลิปโปมองมีดที่อยู่ในมือของอเล็สซานโดร สีหน้าของเขาเริ่มซีด แววตาตื่นตระหนก ฟิลิปโปหลับตาแน่น เมื่อ‌อเล็สซานโดรเงื้อมีดขึ้นสูง ก่อนจะปักลงบนต้นขาของเขาอย่างแรงจนมิดด้าม ทำเหมือนครั้งนั้นไม่มีผิด ความเจ็บปวดวิ่งเข้ามาสู่ผิวเนื้อที่ถูกมีดปัก ยามที่เขาบิดไปมากดลึกลงไปอีก พร้อมกับบิดไปมาอีกหลายครั้ง ความเจ็บเหมือนครั้งก่อนแล่นเข้ามาในหัวใจของฟิลิปโป วกเข้ามาในสมองให้จดจำความเจ็บปวดนี้ ก่อนความเจ็บปวดทุกอย่างจะย้อนกลับลงไปที่ต้นขาอีกครั้ง เสียงร้องที่ดังอยู่ในลำคอไม่สามารถเปล่งออกมาได้ เนื่อ