Semua Bab อสูรร้อนซ่อนรัก (NC20+): Bab 61 - Bab 70

Chapter 62“ไม่นะ ไม่” เสียงของเธอขาดหายไปเมื่อเรียวปากหนาฉกจูบกลีบปากบาง บดเคล้าอย่างแรงเหมือนลงโทษ ปลายลิ้นสากพยายามสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มหวาน หากแต่ทิพย์ธารากัดไรฟันไว้แน่นไม่ยอมให้ปลายลิ้นหนาเข้าไปสำรวจภายในได้อย่างต้องการ มือน้อยทั้งทุบทั้งตีและหยิกเป็นบางครั้งไปตามร่างกายของชายหนุ่ม เพื่อให้เขาหยุดยั้งการกระทำในครั้งนี้ สมองของอเล็สซานโดรถูกความโกรธความน้อยใจและอีกหลากหลายความรู้สึกเข้าครอบงำ จึงทำบางอย่างที่เขาเองไม่รู้สึกตัวมือแกร่งดั่งคีมเหล็กบีบไปที่พวงแก้มทั้งสองข้างด้วยมือเพียงข้างเดียว ความเจ็บปวดจากแรงบีบทำให้ทิพย์ธาราต้องยอมเปิดโพรงปาก ให้เขาเข้าไปสำรวจได้ตามความต้องการ ปลายลิ้นที่ส่งเข้าไปร้อยรัดลิ้นนุ่มที่พยายามหลีกหนี หากแต่ความชำนาญที่มีของชายหนุ่มต้อนให้หญิงสาวจนมุมจนได้ ปลายลิ้นที่ตวัดทักทายอย่างมีชัยกับลิ้นนุ่ม รุกเร้าพัวพันอย่างหื่นกระหายรุนแรงในบ้างครั้งอ่อนโยนในบางคราตามร่างกายของทิพย์ธาราถูกมือหนาสำรวจแตะต้องอย่างหนักมือ บีบเคล้นไปทั่วร่างบางอย่างไม่กลัวลูกแมวน้อยจะเจ็บ เสียงร้องประท้วงเล็กๆ ในลำคอของหญิงสาวดูจะไม่เป็นผล เมื่อชายหนุ่มยังคงทำตามอำเภอใจตา

Chapter 64อเล็สซานโดรเริ่มทนกับแรงตอดรัดภายในไม่ได้ เขาจับร่างบางที่เหนื่อยหอบลงนอนที่พื้น โดยที่ตัวเขายังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม มือหนาจับเอวบางของเธอไว้แน่นออกแรงขยับด้วยแรงมหาศาลจนทิพย์ธาราเจ็บร้าวที่กลีบดอกไม้ เสียงร้องครางและเสียงอ้อนวอนของเธอดูจะไม่เป็นผล การจับจังหวะแรงส่งยังคงรุนแรงเหมือนเดิม ทิพย์ธาราภาวนาให้ช่วงเวลาที่เจ็บปวดนี้ผ่านไปโดยเร็ว เพราะไม่อาจทนกับความรุนแรงนี้ได้อีกแล้วร่างบางถูกพลิกในท่าตะแคง เรียวขางามของเธอข้างหนึ่งถูกพาดไว้ที่บ่าแข็งแรง สอดแทรกร่างกายเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง ดันร่างของเขาไปที่ด้านหน้าก่อนจะออกแรงจังหวะตามที่เขาต้องการ มือหนาเอื้อมมาบีบเคล้นและขยำทรวงอกเต่งตึงอย่างสนุกมือ ความแรงจากการบีบทำให้เธอเจ็บระบมไปหมด เสียงครางดังผสมกับเสียงสะอื้นไม่อาจทำให้เขาหยุดยั้งการกระทำนี้ได้เลย ยิ่งเขากำลังเดินทางไปถึงปลายทางมากเท่าไหร่ ความแรงที่ไม่เคยลดระดับเลยยิ่งร้อนแรงมากขึ้นเท่านั้น มือนุ่มทั้งสองข้างจับจิกที่ผ้าปูที่นอนไว้แน่น ยามที่เขาส่งแรงรักเข้าหาสุดแรงเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับเสียงครางกระหึ่มที่ดังไปทั่วทั้งห้อง“โอววว” ร่างหนาทรุดตัวที่อกของหญิงสาว ปล่อ

Chapter 66“วันนี้พี่แมวหน้าซีดจังเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เดชดวงเอ่ยถามพี่สาวด้วยความเป็นห่วง เพราะหลายสัปดาห์มานี้ทิพย์ธารา มีอาการแปลกๆ ทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้“ไม่ได้เป็นอะไรหรอก เวียนหัวนิดหน่อย” ทิพย์ธาราฝืนตอบน้องชาย“วันนี้พี่ซานโดรกับพี่อแมนดาจะไปฟังผลการตรวจดีเอ็นเอใช่หรือเปล่าครับ” วันนี้เองจะเป็นการตัดสินใจบางอย่างของเธอ หากผลตรวจออกมาเป็นอย่างที่เธอคิดไว้ หญิงสาวจะพาน้องทั้งสองออกไปจากที่นี่ ให้ครอบครัวของเขาไม่มีส่วนเกิน ไม่มีกาฝากอย่างเธอและน้องๆ“ใช่ เดชพี่ว่าเราอยู่ที่นี่มานานแล้วนะ พี่ว่าจะไปหาห้องเช่าอยู่กันอย่างเดิม เดชเห็นว่าเป็นยังไง” ทิพย์ธารารู้ว่าน้องทั้งสองของเธออยู่ที่นี่มีแต่ความสะดวกสบาย คงไม่อยากกลับไปลำบากเหมือนเมื่อก่อน ทิพย์ธาราจึงถามความคิดเห็นจากผู้เป็นน้องก่อน“พี่แมวอยู่ที่ไหนเดชกับวิก็อยู่ที่นั่น ตอนนี้เดชสอบเสร็จเรียนจบชั้นพอดี เราออกไปอยู่ข้างนอกก็ได้ เดชจะช่วยพี่แมวทำงาน เก็บเงินเป็นค่าตั๋วเครื่องบินเราจะได้กลับไปเมืองไทยเสียที” เดชดวงรู้ว่าพี่สาวของเขาทำเพื่อเขาและวิภาดามามาก เอาตัวเข้าแลกเพื่อความปลอดภัยและความอยู่รอดของเขา เด็กหนุ่มตั้งใจจะเป

Chapter 68ทิพย์ธาราตื่นขึ้นมาอีกทีเกือบห้าโมงเย็น หญิงสาวรีบก้าวลงจากเตียงเพื่อไปทำอาหารเย็นให้ทุกคนรับประทาน พอเธอก้าวเท้าออกมาจากห้อง ภาพของอเล็สซานโดรและอแมนดาเดินออกมาจากห้องส่วนตัวของนางแบบสาว ทั้งสองเดินคุยกันเลยผ่านร่างของเธอไป โดยไม่มีใครสนใจหรือถามไถ่เลยสักคน ทิพย์ธารารอให้ทั้งสองเดินลงไปถึงชั้นล่างก่อน จากนั้นเธอจึงเดินตามลงไป“ขอโทษที่นะคะวันนี้ลงมาช้าหน่อย” หญิงสาวก้าวเข้าในห้องครัว มือนุ่มเอื้อมมาหยิบผ้ากันเปื้อนสีขาวขึ้นมาสวม กำลังเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบอาหารสดมาปรุงแต่งเป็นอาหาร หากแต่เสียงของอาเธอร์ทำให้มือบางชะงักลงทันที“วันนี้คุณซานโดรกับคุณอแมนดาไม่รับประทานอาหารเย็นที่นี่ครับ ท่านทั้งสองจะไปทานอาหารที่โรงแรม” มือที่กำลังเอื้อมไปจับประตูตู้เย็นสั่นเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเปิดบานประตูตู้เย็นตามเดิม หยิบผักและเนื้อสัตว์สองสามอย่างออกมา“ค่ะ ทาร่าจะทำอาหารให้เฉพาะเราสามคนพี่น้องก็แล้วกัน ขอบคุณนะคะที่บอกจะได้ไม่ต้องทำเยอะเสียของหมด” มือบางที่จับมีดอยู่สั่นเช่นเดียวกับน้ำเสียงที่สั่นไม่แพ้กัน อาเธอร์มองหญิงสาวร่างเล็กด้วยความรู้สึกสงสาร ไม่ทราบถึงเหตุผลที่เจ้านายหนุ่

Chapter 70อเล็สซานโดรเดินเข้ามาในห้องเวลาประมาณสี่ทุมเศษ ชายหนุ่มปรายตามองกระเป๋าเดินทางที่ถูกวางไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้า มองเลยผ่านไปที่เตียงกว้าง ใจของเขาหายวาบ เมื่อไม่เห็นร่างของทิพย์ธาราอยู่บนเตียง เท้าหนากำลังจะก้าวออกไปจากห้อง เพื่อไปที่ห้องของเดชดวง หากแต่บานประตูห้องน้ำถูกเปิดออกเสียก่อน ชายหนุ่มจึงหันมาตามทิศทางของเสียงเปิดประตูทันที“นึกว่าจะหนีไปนอนที่ห้องรอซซี่เสียอีก” อเล็สซานโดรอยากจะตบปากของตัวเองนักที่พูดประโยคแดกดันนี้ออกไป หญิงสาวระบายลมหายใจเพียงนิด ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขา คิดว่าการที่เราจะจากใครสักคนน่าจะจากกันด้วยดี จะได้เก็บความทรงจำครั้งสุดท้ายไว้ในใจ เธอจึงเดินเลี่ยงไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบชุดนอนไปสวมใส่ที่ห้องแต่งตัว แต่ถูกร่างหนาของเขาขวางไว้“เดี๋ยวสิ รู้หรือเปล่าว่าวันนี้ผลตรวจออกมาว่ายังไง” ทิพย์ธาราเงยหน้ามองคนถาม เขาจะมาถามเธอทำไมทั้งๆ ที่รู้คำตอบนั้นดีอยู่แล้ว“รู้ค่ะ อแมนดาบอกทาร่าแล้ว วันนี้คุณสองคนก็ไปเลี้ยงฉลองครอบครัวใหม่ไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวอดที่จะประชดเขาไม่ได้“หึงเหรอ” เขาถามยิ้มๆ เมื่อเห็นแววตาของเธอ ได้ยินน้ำเสียงที่ประชดประชันของลูกแมวน้อย