All Chapters of อสูรร้อนซ่อนรัก (NC20+): Chapter 101 - Chapter 110

Chapter 102สามวันที่ทิพย์ธาราทำตามกฎของมาเฟียตัวร้าย ความรุนแรงผ่อนคลายเป็นอ่อนโยน หากแต่ไม่ทิ้งความเร่าร้อนและรัญจวนใจ อเล็สซานโดรเฝ้ามองทิพย์ธารานี่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ทอดสายตามองภาพด้านนอกกระจกใสอยู่ตลอดเวลา ดูเธอเหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว บางครั้งน้ำใสๆ เกลือกกลิ้งลงมาเป็นทาง เธอคงจะคิดถึงลูก เวลาแค่หนึ่งชั่วโมงคงไม่พอสำหรับความคิดถึงและความรักที่มีต่อลูกชาย“ฉันอนุญาตให้เธอพาลูกมาอยู่ที่ห้องนี้ได้ เดี๋ยวฉันจะสั่งโรแบร์โตพาลูกชายของเธอมาที่นี่” เขาตัดสินใจพูด ไม่อาจทนเห็นดวงตาหวานแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยได้อีกแล้ว หัวใจของเขาเจ็บทุกครั้งที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ ทิพย์ธาราระบายยิ้มเต็มใบหน้า ลุกขึ้นยืนโผเข้ากอดร่างหนาด้วยความดีใจ“ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมาก” หญิงสาวพูดทั้งน้ำตา กอดร่างสูงใหญ่ไว้แน่น แนบหูไปที่หัวใจของเขามันเต้นเร็วและแรง จนเธอสามารถรู้สึกได้ ชายหนุ่มรู้สึกดีใจที่เห็นเธอยิ้มได้ เขาผลักร่างบางให้ออกห่างก่อนจะเดินหนีความรู้สึกของตัวเอง ออกไปจากที่นั่นทันทีเสียงหัวเราะของสองแม่ลูกดังเข้ามาในห้องทำงาน ชายหนุ่มไม่มีสมาธิทำงานมากนัก หูของเขาคอยเงี่ยหูฟัง เสียงที่ดังออก

Chapter 104“ไม่เป็นอะไรนะคะ มันผ่านมาแล้ว มันผ่านมาแล้ว” หญิงสาวโอบกอดร่างหนา อิงซบใบหน้าที่แผงอกกว้างของเขา ฝ่ามือบางลูบที่ลำแขนหนาอย่างปลอบโยน อเล็สซานโดรรู้สึกดีเป็นอย่างมาก เมื่อได้รับการปลอบประโลมจากเธอ ลำแขนหนารัดร่างบางไว้แน่น แน่นเสียจนคนตัวเล็กรู้สึกอึดอัด แต่ไม่ใช่สำหรับเธอ อ้อมแขนของเขาไม่ว่าจะรัดแน่นมากแค่ไหน หล่อหลอมละลายมากเพียงใด อ้อมแขนนี้อบอุ่นและปลอดภัยเสมอ เพราะมันเป็นอ้อมกอดของคนที่เธอรักสุดหัวใจคางมนถูกช้อนขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาว ใบหน้าคมโน้มต่ำจรดริมฝีปากลงเพื่อมอบจุมพิตละมุนแก่เธอ ทิพย์ธาราสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อได้รับจูบที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง จูบของเขายังทำให้เธอสั่นไหวไม่มีเปลี่ยนแปลง ดูเหมือนว่ามันจะเพิ่มมากขึ้นทุกครั้งไปปลายลิ้นหนายังคงเสาะหาความหวานจากโพรงปากนุ่ม ที่ทั้งหอมและหวานนี้ ราวกับว่าเขาคือภมรที่หลงบินเข้าไปอยู่ในรังผึ้ง ดูดดื่มความหวานอย่างมิรู้เบื่อ ลิ้นหนารุกเร้าแรกรัดพร้อมทั้งเกี่ยวกระหวัดลิ้นบาง ด้วยความเร่าร้อนและดุดัน เป็นนานกว่าที่เขาจะละจากเรียวปากของเธอ“ทาร่า อย่าจากฉันไปไหนอีกได้ไหม” เขาพร่ำวอนชิดเรียวปาก

Chapter 106หลายวันมานี้ความสัมพันธ์ของอเล็สซานโดรและทิพย์ธารา ดีขึ้นเรื่อยๆ เสียงหยอกเย้าและเสียงหัวเราะดังแว่วออกมาให้คนที่ยืนอยู่ใกล้เคียงได้ยิน โรแบร์โต คาร์โล และคาร์เมลอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับความสุขของเจ้านายหนุ่มที่รอคอยมานานแสนนาน และที่ขาดไม่ได้คือเด็กตัวอ้วนกลมนามว่าวิตโตริโอ เด็กน้อยเป็นที่รักของทุกคนในที่นี้ เป็นตัวตลกให้ทุกคนที่ได้เห็นหัวเราะร่วนอย่างมีความสุขวิตโตริโอเดินเตาะแตะไปมาหลังจากที่เบื่อหน่ายกับของเล่น หนูน้อยเดินไปยังทิศทางที่อเล็สซานโดรนั่งอยู่ ฝ่ามือเล็กอูมป่ายปัดไปตามลำขาแข็งแรง เขาชายตามองเพียงนิด แล้วจึงหันไปสนใจกับหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่ต่อ เสือน้อยปีนขึ้นไปบนโซฟา นั่งเคียงข้างชายหนุ่ม แหงนหน้ามองเขา แย้มยิ้มจนเห็นฟันหลายซี่ ส่งเสียงพูดเป็นภาษาเด็ก หากแต่ชายหนุ่มหาได้สนใจท่าทางน่ารักนี้ไม่ กลับสนใจแต่หนังสือพิมพ์เท่านั้น วิตโตริโอไม่ละความพยายามหนูน้อยลุกขึ้นยืน ใช้มืออูมเล็กปัดหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือหนา ป่ายปีนไปบนตัวเขา อเล็สซานโดรอยากจะปัดร่างเล็กนี้ให้ออกห่างด้วยความรำคาญ แต่เหมือนมีสัญชาตญาณระหว่างพ่อกับลูก ทำให้มือหนาโอบอุ้มร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนแทนกา

Chapter 108“เลิกพูดซะทีเจนนิเฟอร์ฉันไม่อยากฟัง” อเล็สซานโดรตะโกนก้อง เขาไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เขาพยายามทำใจ ทำใจให้ยอมรับเด็กคนนี้มาเป็นสมาชิกในครอบครัว แม้ว่ามันยากเย็นมากแค่ไหนก็ตาม ไม่ใช่เพราะใครเพราะแม่ของเด็กคนนี้ต่างหาก เขารักทิพย์ธาราจนสุดหัวใจนั่นเอง ยอมให้มีหนามยอกอกอยู่ใกล้ เพียงเพื่อให้เธออยู่กับเขาไปตลอดกาล“แต่คุณต้องฟัง เพราะถ้าคุณยกย่องนังทาร่าเป็นเมีย แทนที่ฉัน เด็กคนนี้ก็ต้องอยู่กับคุณ ใกล้ชิดคุณ และเลี่ยงไม่ได้ที่จะเห็นหน้ากันทุกวันด้วย หรือว่าคุณจะเถียงว่าเอาแต่แม่ไม่เอาลูก ทาร่าคงยอมหรอก” ข้อนี้เขารู้ดีทิพย์ธาราไม่มีวันยอมห่างลูกชายเป็นแน่ มีเธอที่ไหนต้องมีลูกที่นั่น อเล็สซานโดรเจ็บที่หัวใจขึ้นมาทันที ทุกคำพูดของเจนนิเฟอร์ เหมือนมีดมากรีดย้ำความเจ็บปวดของเขา ไม่ให้มีทางรักษาหายได้ ทิพย์ธารากอดกระชับร่างของลูกชายไว้แน่น มองใบหน้าคมเข้มลึกซึ้งไปในแววตาที่เจ็บปวดของเขา หากเขาเจ็บเธอเองเจ็บไม่ต่างกัน อาจจะเจ็บมากกว่าที่ไม่สามารถพูดความจริงออกไปได้ ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินกว่าที่เธอกับลูกจะเอาชีวิตไปเสี่ยง ให้เรื่องจบๆ ไปดีกว่า ต่อไปนี้ไม่มีใครเจ็บอีกต่อไป“จะไปไ

Chapter 110คฤหาสน์บนเกาะซิซิลีของอเล็สซานโดรเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก นับตั้งแต่ผ่านเรื่องร้ายๆ ที่เมืองไทย หลังจากที่เขาออกจากโรงพยาบาล ได้พาภรรยาและลูกชายกลับมาที่อิตาลีทันที โดยมีเดชดวงและวิภาดาตามมาด้วย รวมทั้งฟิลิปโปไม้เบื่อไม้เมาตัวฉกาจวิตโตริโอเป็นขวัญใจของทุกคนในบ้าน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของหนูน้อย ทำให้คฤหาสน์หลังนี้มีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า“เสือน้อยมาหาลุงดีกว่า อย่าไปหาพ่อเลย เดี๋ยวหนวดเคราของพ่อจะทิ่มตำหนูเอา” ฟิลิปโปคว้าร่างของวิตโตริโอมานั่งบนตัก หอมแก้มยุ้ยๆ ของหลานรักทั้งซ้ายและขวา ผู้เป็นพ่อหายอมน้อยหน้าผู้เป็นลุงไม่ คว้าร่างของลูกชายมานั่งที่ตักของตนแทน“นั่งบนตักพ่อดีกว่าเนอะ ตักของลุงลิปโป้แข็งอย่างกับหินนั่งแล้วเจ็บก้น” เขาเอ่ยบอกลูกชาย“ไม่ได้นั่งกับลุง ตักลุงนิ่มที่สุด” ฟิลิปโปไม่ยอมคว้าร่างของหลานชายไว้มั่น ออกแรงดึงหวังจะได้ร่างของเสือน้อยมานั่งที่ตัก หากแต่อเล็สซานโดรกลับดึงเข้าหาตัว ทั้งสองจึงยื้อหยุดร่างของเสือน้อยที่หัวเราะร่วนด้วยความสนุกตามประสาของเด็ก“คุณซานโดร ทำอย่างนั้นกับลูกได้ยังไง เดี๋ยวลูกก็เจ็บหรอก” เสียงแหวของภรรยาสาวดังมาก่อ