All Chapters of อสูรร้อนซ่อนรัก (NC20+): Chapter 51 - Chapter 60

Chapter 51อเล็สซานโดรก้าวเข้ามาภายในบ้านในตอนค่ำ หลังจากเดินทางไปส่งอแมนดาที่ห้องพัก สาเหตุที่เขามาช้าเป็นเพราะอแมนดาเหนี่ยวรั้งให้เขาอยู่ดูแลเธอ อาจเป็นเพราะร่างกายที่อ่อนแอและอาการอาเจียนอย่างหนักของนางแบบสาว ทำให้เขาจำต้องอยู่ดูแล ทั้งที่ใจลอยไปไกลนึกถึงใครบางคนภายในบ้านช่างเงียบเหงาไร้ร่างแน่งน้อยของหญิงสาวนางหนึ่งอุ้มแมวสีขาวขนปุย นั่งรอเขาอยู่ที่โซฟา เธอจะเป็นคนแรกที่เขาได้เห็นเมื่อกลับมาบ้าน หากแต่วันนี้แมวสีขาวนามว่าอเล็สนอนอยู่บนโซฟาแทน โดยมีร่างของรุจน์นั่งอยู่ข้างๆ“เป็นไงคุณพ่อคนใหม่” รุจน์เปิดฉากแดกดันเพื่อนรักทันที เพราะเขาเดินทางมาถึงที่นี่ในตอนเย็น ได้ยินเสียงร้องไห้ของทิพย์ธาราดังออกมาจากห้องนั่งเล่น เขาจึงเดินเข้าไปสอบถามและได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ และเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องนั่งรอเพื่อนอยู่ที่นี่“รู้ไวจังนะ” เขาพูดเสียงเนือยไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดแดกดันของเพื่อน“แมวบอกกับฉันเอง นายจะทำยังไงต่อไปซานโดร”อเล็สซานโดรเมื่อได้ยินรุจน์พูดว่าทิพย์ธาราเป็นคนบอก ทำให้เขาลุกขึ้นยืน ตั้งท่าจะเดินขึ้นไปที่ชั้นบน เพื่อไปหาลูกแมวน้อยและอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง“นายอย่าเ

Chapter 53ทิพย์ธาราซาบซึ้งในคำรักและการกระทำของอเล็สซานโดรเป็นอย่างมาก น้ำตาแห่งความดีใจและเสียใจหลั่งไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ตอนนี้เธอสับสนความผิดชอบชั่วดีตีกันให้ยุ่ง หญิงสาวไม่อาจเลือกเดินไปทางใดทางหนึ่ง จะก้าวเดินหน้าต่อไป หรือหันหลังเดินกลับ“ทาร่าขอเวลาหน่อยนะคะ ตอนนี้ทาร่ากำลังสับสนว้าวุ่นใจ ขอเวลาให้ทาร่าอยู่กับตัวเองสักพัก” คำแทนตัวเองที่สนิทสนมกลับมาเหมือนเคย ชายหนุ่มรั้งร่างของหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน เมื่อสิ้นประโยคเว้าวอนของคนรัก“ลูกแมวน้อยอยู่กับตัวเองได้ แต่ต้องอยู่กับฉันอยู่ใกล้ๆ ฉัน อย่าคิดที่จะจากฉันไป ได้ไหม” น้ำเสียงของเขาทั้งขอร้องและอ้อนวอน ทิพย์ธารายกลำแขนโอบกอดร่างหนา ซุกซบใบหน้าเข้าที่แผงอกกว้างนิ่งนาน ซึมซับความรักและความอบอุ่นไว้ในใจและจิตวิญญาณ เก็บไว้เพื่อวันหนึ่งเธออาจต้องเดินจากเขาไป ความรู้สึกที่เธอเก็บกักตุนไว้นี้ เสมือนเป็นน้ำทิพย์ที่คอยชโลมใจให้ชุ่มชื่น ในใจลึกๆ ของเธอ มีความรู้สึกว่าอีกไม่นานเขาและเธอคงจะต้องแยกจากกันตลอดกาลบานประตูห้องพักของอแมนดาถูกเปิดออกในตอนสาย ผู้เป็นเจ้าของห้องรับรู้ถึงการมาของใครบางคน อแมนดายิ้มรับชัยชนะของตัวเองและเริ่มแผ

Chapter 55อเล็สซานโดรรีบมาที่โรงพยาบาลทันที หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากทิพย์ธารา เขาเองยอมรับว่าเป็นห่วงอแมนดา หากแต่ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะเธออุ้มท้องลูกของเขาอยู่ เป็นธรรมดาที่เขาต้องห่วงใย“ทาร่า อแมนดาเป็นยังไงบ้าง” เขาถามเมื่อเดินมาหยุดที่หน้าห้องฉุกเฉิน“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ อแมนดาเข้าไปตรวจได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว หมอยังไม่ออกมาเลย” ทิพย์ธาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน ลุกขึ้นยืนทันทีหลังจากพูดจบ ทำให้ร่างบางเซเล็กน้อยเนื่องจากมีอาการหน้ามืดขึ้นมา ทำให้ลำแขนหนาทำหน้าที่โอบกอดร่างบางไว้ทันท่วงที“เป็นอะไร ลูกแมวน้อย” เขาถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าที่ซีดเซียวของเธอ“อยู่ๆ ก็หน้ามืด” เธอตอบเสียงเบา“ไปให้หมอดูอาการหน่อยดีไหม หน้าซีดมากเลย” ความเป็นห่วงที่มีอยู่ในใจทั้งหมด ถูกถ่ายทอดไปให้หญิงสาวในอ้อมกอด จนลืมไปว่าที่เขามาที่นี่เพื่อดูอาการของหญิงสาวอีกคน“ไม่เป็นอะไรค่ะ ทาร่านั่งพักสักครู่ก็คงหาย สงสัยเครียดเรื่อง‌อแมนดามากไปหน่อย” ทิพย์ธารา สันนิษฐานอาการของตัวเองเสร็จสรรพ หากแต่คนตัวโตกลับยอมไม่“ไม่ได้ ไปให้หมอดูอาการดีกว่า ดูสิหน้าเธอซีดมากเลย” ชายหนุ่มแทบระงับความเป็นห่ว

Chapter 57อแมนดาผิดหวังอย่างมากที่อเล็สซานโดรพามาส่งที่ห้องพัก แทนที่จะพาไปที่บ้านของชายหนุ่ม ตามที่คาดหวังไว้ ที่ร้ายไปกว่านั้น คือเขาส่งเธอถึงห้องเสร็จก็เดินทางกลับทันทีด้วยเหตุผลที่ทำให้เธอแทบจะกรีดร้องออกมา“ฉันกลับละ วันนี้อเล็สแมวของทาร่าไม่สบายจะพาไปหาหมอเสียหน่อย ฉันจะจ้างพยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อนนะ” และเขาก็เดินจากไปเมื่อพูดจบประโยค นี่เขาเห็นแมวดีกว่าเธอกับลูกในท้องเธอหรือนี่ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ“แกมีดีอะไรดีนังทาร่า ซานโดรถึงไม่สนใจฉัน”อแมนดาพูดเสียงเดือดดาล ใช้ฝ่ามือตีไปที่เบาะนั่งเพื่อระบายอารมณ์เดือดพล่านของตัวเอง ด้วยความคับแค้นใจ“จะโกรธจะเคืองคนก็อย่าไปลงที่เบาะเลย ไปลงที่คนๆ นั้นดีกว่า”เสียงของเจนนิเฟอร์ดังขึ้นมาที่ประตู เจ้าของเสียงเดินนวยนาดเข้ามาทรุดลงข้างๆ เพื่อนรัก“คิดแทบหัวระเบิด ยังหาวิธีไม่ได้เลย” อแมนดาพูดอย่างหัวเสีย“เธอทำไม่ได้ แต่คนอื่นทำได้ไม่ใช่เหรอ”เจนนิเฟอร์แสยะยิ้มเมื่อพูดจบ สีหน้าของอแมนดาเต็มไปด้วยความสงสัย ว่าคนๆ นั้นคือใคร“เธอหมายความว่ายังไง เจนนิเฟอร์” อแมนดาถามอย่างกระตือรือร้น“ไม่เห็นจะยาก คนเรารักมาก เวลาโกรธและเกลียดก็ต้องมากตามไปด้วยเมื

Chapter 59“อย่าได้พูดอย่างนี้อีกนะ ไม่ว่าฉันจะทำผู้หญิงท้องทั่วโลก แต่เธอต้องอยู่กับฉัน ไม่เช่นนั้นฉันจะใช้โซ่ตรวนล่ามเธอไว้อยู่ที่บ้าน” แรงบีบกระชับที่ต้นแขนของหญิงสาวเพิ่มทวีมากขึ้น ตอนนี้ชายหนุ่มขาดสติเมื่อได้ยินคำพูดของลูกแมวน้อยที่จะมาอยู่ที่นี่ ทิพย์ธารานิ่วหน้าด้วยความเจ็บจากแรงบีบที่ลืมตัวของเขา“โอ๊ย!!” หญิงสาวร้องด้วยความเจ็บปวดเกินกว่าที่สาวร่างเล็กอย่างเธอจะทานทนไหว และนั่นทำให้สติของอเล็สซานโดรกลับมา“เจ็บตรงไหนลูกแมวน้อย ฉันขอโทษนะ ฉันขอโทษ” เขารั้งร่างบางไว้ในอ้อมแขน ปลอบประโลมให้เธอคลายความเจ็บ นึกก่นด่าตัวเองที่ไม่ยับยั้งอารมณ์ของตัวเอง ทำให้ลูกแมวน้อยของเขาต้องเจ็บตัว“ถ้างั้นคุณต้องให้อแมนดาไปอยู่ที่บ้านคุณนะคะ ทาร่าสัญญาว่าจะไม่หนีคุณไปอยู่ที่ไหนอีกเลย” ทิพย์ธาราพูดกับอกกว้าง ชายหนุ่มมีสีหน้าลำบากใจและคิดหนัก ใจหนึ่งไม่อยากให้เธอมาอยู่ที่นี่ อีกใจหนึ่งไม่อยากให้อแมนดาไปอยู่บ้านเขา แต่เขาต้องเลือกที่จะให้อแมนดาไปอยู่ที่นั่น เพียงเพื่อไม่ให้ลูกแมวน้อยหนีเขาไปไหน“ก็ได้ เธอว่ายังไงฉันว่าตามนั้น ขอเพียงเธออยู่ใกล้ๆ ฉันก็พอ” สองร่างกอดกระชับอย่างแนบแน่นที่หน้าห้อง โดยไ