All Chapters of ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+): Chapter 91 - Chapter 100

Chapter 91“เมียจ๋า...ไม่ไม่ไหวแล้ว” เขาพูดเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาไม่ต่างกับเสียง เอวสอบยกขึ้นสูงสุดก่อนจะโจนจ้วงเข้าหากลีบดอกไม้อีกหลายครั้ง เพื่อปลดปล่อยตัวเองจากความอัดอั้นทั้งหมด เป็นสายน้ำแห่งรักพุ่งกระจายอยู่ในกลีบดอกไม้“ผัวจ๋ารักเมียจ๋าที่สุดเลยครับ” เขาพูดเสียงเบาชิดกกหูสะอาด กดปลายจมูกไปยังใบหูแทะเล็มด้วยปลายลิ้น ตวัดเล่นที่ติ่งหูขบกัดอย่างหมันเขี้ยว เธอขนลุกซู่ความปรารถนาวิ่งแล่นมาเป็นลูกคลื่น“โซเฟียเหนื่อยแล้วค่ะ” เธอรีบพูด แต่ดูเหมือนว่าพูดที่เปล่งออกไปนั้นมันจะช้าเกินไป เพราะความยิ่งใหญ่ของเขาเริ่มตื่นฟื้นตัวอยู่ในกลีบดอกไม้ของเธอทีละนิด จนกระทั่งมันคับแน่น เขาเริ่มโยกตัวไปมา บดเบียดเป็นรูปวงกลม เธอถึงกับเผยอปากร้องครางออกมาอย่างลืมตัว“ผัวจ๋าคิดถึงเมียจ๋ามากเลยรู้ไหม วันนี้ครั้งเดียวคงไม่พอ ต้องทั้งคืน” ฟรานซิสโกแสดงให้เธอเห็นว่าเขารักและคิดถึงมากเพียงใด บทรักอ่อนโยนสลับกับเร่าร้อนดำเนินต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หัวใจทั้งสองดวงเบิกบาน เมื่ออีกฝ่ายพร่ำพูดคำว่ารักไม่ขาดปาก เขาและเธอสัญญาต่อกันว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหัวใจของทั้งสองจะอยู่เคียงคู่กันตลอดไปปรางค์รวีม

Chapter 93วิตโตริโอผ่อนร่างบางไร้เรี่ยวแรงลงบนที่นอน มือแกร่งจับเรียวขาสวยทั้งสองข้างพาดบนบ่าแข็งแรง ดันลำตัวไปข้างหน้า ใช้มือทั้งสองข้างเท้าวางกับที่นอน หัวเข่าทั้งสองข้างของเขาคุกเข่าขนานกับสะโพกกลมมน เอวหนาโยกไหวสลับกับบดเบียดส่วนที่เชื่อมต่อ ร่างบางสั่นสะท้านสะดุ้งเฮือก เปล่งเสียงครางสยิวออกมาไม่ขาดปาก มือเล็กชื้นเหงื่อจับเอวหนาแน่น ยกสะโพกรับจังหวะความเป็นชายที่กระแทกกระทั้นเข้าหากลีบกุหลาบ ความคับแน่นที่เขาแทรกผ่าน เสียงครางที่ดังก้องของปรางค์รวี ทำให้เขายิ่งออกแรงรักมากยิ่งขึ้น แผ่นหลังบางเสียดทานกับผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ เป็นเพราะแรงส่งที่มีกำลังแรง ความแรงของเขานั้นเปรียบประดุจพายุลูกใหญ่ก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นของสึนามิที่กำลังกวาดซัดทุกอย่างที่ขวางหน้า“พี่เสือ...อา / ปรางค์...โอ้ว” สองเสียงสอดประสานดังกังวานไปทั่วห้อง หัวใจทั้งสองดวงเปล่งประกายด้วยแสงแห่งรัก เอิบอิ่มด้วยความสุขที่กำลังคืบคลานเข้ามา ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นนั่งชันเข่า มือใหญ่จับเอวคอดเล็กแน่น จับขยับโยกไหวส่งสะโพกอัดกระแทกเข้าหากุหลาบงามไม่ยั้ง เธอกรีดร้องเมื่อแสงสีสันสวยงามนับร้อนนับพันสีสว่างวับอยู่ตรงหน้า สีสัน

Chapter 95งานหมั้นเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมา ญาติสนิททางฝ่ายชายเดินทางมาเป็นสักขีพยาน รวมทั้งเพื่อนของวิตโตริโอ ฟิลิปโปเองไม่พลาดที่จะมาร่วมแสดงความยินดีกับหลานชาย เขาเดินทางมากจากเมืองไทยพร้อมกับลาโอ้ และจะเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น เพราะมีงานที่จะต้องสะสางและต้องดูแล เนื่องจากโรเจอร์เงียบจนผิดสังเกต เขาจำต้องระวังร้านเครื่องเพชรและกิจการอื่นๆ ของหลานรักเป็นเท่าตัว โดยมีลาโอ้และลูกน้องที่ไว้ใจได้คอยช่วยเหลือ โดยส่งข่าวให้หลานชายและอเล็สซานโดรรู้เป็นระยะทางด้านฝ่ายหญิงมีเพียงกมลเนตรและภัทราที่เดินทางมาจากเมืองไทย และแขกอีกคนที่ไม่มีใครอยากให้มาอย่างมาลี ที่ออดอ้อนขอปรางค์รวีมาร่วมงานนี้ด้วย สาเหตุที่มาลีรู้เรื่องงานหมั้น เพราะตัวเธอเองคอยสอดส่องและสืบเรื่องราวของวิตโตริโออยู่ตลอดเวลา รายงานให้โรเจอร์ทราบเป็นระยะเหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างวันนั้นมาลีเดินทางไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า เจอกับวิตโตริโอและปรางค์รวีที่มาเดินซื้อเสื้อผ้าจะใส่ไปงานหมั้นพอดี คราแรกเธอแปลกใจมากที่ปรางค์รวีเป็นว่าที่คู่หมั้นของมาเฟียเลือดร้อน แทนที่จะเป็นคู่หมายอย่างกมลเนตร แต่เธอไม่อยากรู้ถึงสาเหตุ เพราะถือว่าไม่

Chapter 97“แค่เนี้ย” เธอถามเสียงสูง“ก็ขอแต่งงานไง จริงใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมมันคนไม่ร่ำรวยอะไร ไม่มีทรัพย์สินมากมายล้นหัว ไม่มีรถหรือมีบ้านโก้ๆ แต่ผมมีสิ่งเดียวคือความรักและความจริงใจให้กับคุณ สองสิ่งนี้แหละที่ผมจะมอบให้คุณตลอดชีวิตของผม” คำพูดของรังสรรค์เรียกน้ำตาแห่งความดีใจให้กับภัทรา ความร่ำรวย ความโก้หรู หญิงสาวหาต้องการไม่ สองสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นคือสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด ความรักและความจริงใจ“สินสอดจะให้เท่าไหร่”“สินสอดเหรอ มีเงินอยู่ในธนาคารสองล้านห้าแสนสามหมื่นสี่พันยูโร ไม่มีบ้านหรอกเพราะคุณท่านทั้งสองปลูกบ้านให้อยู่ต่างหาก ด้านหลังของบ้านหลังใหญ่ มีรถยนต์คันหนึ่งที่เป็นส่วนตัว แค่นี้พอหรือเปล่า” ดวงตาของภัทราเบิกกว้าง รังสรรค์มีเงินเก็บสองล้านกว่ายูโร คิดเป็นเงินไทยประมาณหนึ่งร้อยล้านบาท อย่างนี้ที่เมืองไทยเรียกว่ารวย แต่น่าแปลกทำไมรังสรรค์มีเงินมากขนาดนี้ หรือว่าทำผิดกกหมาย ค้าของเถื่อน“ทำไมคุณมีเงินเยอะจังเลยล่ะ เป็นลูกน้องมาเฟียมีเงินมากมายขนาดนี้เลยหรือ”“เงินเก็บของผมเอง ผมได้เงินเดือนๆ ละหนึ่งหมื่นยูโร ก็ประมาณห้าแสนบาท ยังไม่รวมเงินพิเศษจากคุณท่านทั้งสอง คุณวิ

Chapter 99วิตโตริโอเดินทางกลับมาที่บ้าน เขาบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้บิดาและมารดาฟัง ระหว่างที่เล่าเหตุการณ์อยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น วิตโตริโอกดรับทันควัน เพราะหน้าจอโทรศัพท์ไม่ระบุเบอร์ของต้นสายที่โทรเข้ามา“ฮัลโหล” วิตโตริโอกรอกเสียง“ว่าไงทำอะไรอยู่ หรือว่าหาทางช่วยคู่หมั้นสาวแสนสวยอยู่ แต่น่าเสียดายนะงานนี้นายคงช่วยคู่หมั้นนายลำบากหน่อย เพราะไม่รู้ว่าพลิสซิลล่าอยู่ที่ไหน เรามาเล่นซ่อนหากันหน่อยดีกว่าไหม ฉันเป็นคนเอาคู่หมั้นของมึงไปซ่อน ส่วนมึงก็เป็นฝ่ายหา ท่าทางคงจะสนุกพึลึก”กรามของคนที่รับฟังขบกันแน่น ดวงตาเจิดจ้าด้วยความโกรธ แรงโทสะกระพือขึ้นจนถึงขีดสุด มันกำลังจะระเบิดออกมาเป็นคมมีดที่วิ่งด้วยความเร็วสูง ปักไปที่โรเจอร์หากเขาเจอศัตรูคนนี้“ถ้ามึงทำอะไรปรางค์ กูไม่เอามึงไว้แน่”“แล้วมึงรู้หรือเปล่าว่ากูจะทำอะไรผู้หญิงที่ทั้งขาวและสวยคนนี้ ร่างของเธอเวลานี้นอนอยู่บนเตียง ช่างเย้ายวน ผิวของพลิสซิลล่าเนียนสวย เวลามือกูลูบไปมาที่ขามันช่างนุ่มมืออะไรอย่างนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหากเอาปากจูบไปทั่วร่างแล้วกูจะเป็นยังไง สงสัยกูคงไม่อยากก้าวลงจากเตียงแน่เลยวะ” โรเจอร์