All Chapters of ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+): Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 22“คุณเสือ” ปรางค์รวีเรียกชื่ออดีตคนรักเสียงเบา แล้วเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า ห้องนี้คือห้องนอนของวิตโตริโอ นั่นหมายความว่า เขาเป็นคนจับตัวเธอมา“ใช่...ฉันเอง ผัวเก่าของเธอไง” เขาพูดแดกดัน เท้าหนาหยุดนิ่งใกล้ร่างบางที่นั่งอยู่บนพื้น ก้มมองใบหน้างามที่เต็มไปด้วยความตื่นกลัว“คุณจับปรางค์มาทำไม” เธอถามเสียงสั่น หวั่นไหวกับท่าทางคุกคามของเขา โดยเฉพาะดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้น ทำให้กายเธอสั่นสะท้าน ราวกับลูกนกโบกบินท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ“จับมาทำไมนะเหรอ...เดี๋ยวก็รู้” เขาพูดแค่นั้น ก่อนที่ร่างบางจะถูกมือหนากระชากสุดแรง ร่างของเธอปลิวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงที่รัดร่างแน่งน้อยแน่น...แน่นเสียจนเธอหายใจไม่ออก“ปล่อย...คุณเสือ...ปล่อยปรางค์...ปะ...ปรางค์หายใจไม่ออก”เสียงของเธอขาดห้วง นัยน์ตาไหวระริกด้วยความหวาดกลัว ท่าทางและแววตาของเขาดูน่ากลัว ลุกโชนยิ่งกว่าไฟระอุเดือด ใบหน้าของเขาแข็งขมึง ราวกับว่าโกรธเธอข้ามภพข้ามชาติ“ผู้หญิงใจทรามอย่างเธอ ฉันไม่อยากแตะต้องนักหรอก ถ้าเธอไม่ทำลายลูกของฉัน เธอทำได้ยังไงปรางค์ เด็กคนนั้นลูกของเธอเหมือนกันนะ เธอฆ่าเขาได้ยังไง เธอทำได้ยังไง” เขาตะโกนถามเสียงดั

Chapter 24“เหรอ...ฉันไม่มีวันเข้าใจผิด ฉันเข้าใจถูกทุกอย่าง เธอฆ่าลูกฉันเพราะกำลังจะมีผัวใหม่ ตอนนี้คงถูกผัวใหม่ทิ้งล่ะสิ ถึงกลับมาอยู่กับแม่ น่าสมเพชที่สุด ผู้หญิงอย่างเธอเป็นได้แค่เครื่องสนองทางเพศให้กับผู้ชายเท่านั้น เป็นมากกว่านี้ไม่ได้หรอก แต่ฉันก็มีความเมตตาให้เธออุ้มท้องลูกของฉันใหม่ พอคลอดเสร็จฉันจะส่งผู้หญิงร่านสวาทอย่างเธอไปลงนรกด้วยตัวเอง” วาจาของเขาเหมือนคมของใบมีดกรีดตามร่างกายของเธอ เจ็บทุกอณูที่ใบมีดนั้นเฉือนลึก น้ำตาแทบจะเปลี่ยนสีเป็นสีของเลือด แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาเข้าใกล้คำว่าเมตตาเลยสักนิดเดียว“ไม่นะ...กรี๊ดดดด” น้ำเสียงของเธอคงเบาเกินกว่าที่เขาจะหยุดยั้งการกระทำของเขาได้ เรียวขาทั้งสองข้างแยกออกจากกัน“ถ้าเธอไม่ยอมฉันดีๆ ยังแหกปากร้องให้ฉันหงุดหงิดอีกล่ะก็ ฉันจะดึงแม่ของเธอมาทรมานด้วยอีกคน เธออยากให้แม่เธอเจ็บไหมล่ะ ถ้าอยากก็ดิ้นเลย ร้องเลย เลือกเอาล่ะกันว่า เธอจะเจ็บคนเดียว หรือจะให้แม่เธอเจ็บด้วย”คำขู่ของวิตโตริโอได้ผล ปรางค์รวีหยุดดิ้นรนทันที เธอรู้ดีว่า คนอย่างเขาไม่เคยขู่ใคร เขาทำจริง แล้วท่าทางของเขาเวลานี้ก็ทำได้ทุกอย่างที่พูดด้วย เธอจึงปล่อยกายให้เขาเชยช

Chapter 26“คุณเสือคะ ปรางค์ขอร้อง อย่าบอกเรื่องนี้กับแม่ปรางค์นะคะ จะให้ปรางค์ทำอะไรปรางค์ยอมทั้งนั้น ขอเพียงอย่าบอกเรื่องนี้กับแม่ปรางค์นะคะ” วิตโตริโอมองร่างเล็กที่กอดขาเขาแน่น อ้อนวอนร่ำไห้อย่างน่าสงสาร คราวนี้เขาได้ข้อต่อรองใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งข้อแล้ว“ฉันจะบอกหรือไม่บอกไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ฉัน มันขึ้นอยู่ที่เธอ ถ้าเธอทำตัวดี เป็นเครื่องผลิตลูกให้ฉันตามที่ฉันต้องการ ฉันก็จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับและจะไม่ลากแม่เธอมาเกี่ยวข้องด้วย แต่ถ้าวันไหนเธอทำตัวงี่เง่าล่ะก็ เธอได้เจ็บเจียนตายแน่” เขาพูดขู่“ค่ะ ปรางค์จะทำตามที่คุณเสือต้องการค่ะ” ปรางค์รวีน่ะหรือจะมีข้อต่อรองหรือไม่ทำตามที่เขาบอก เวลานี้เขาถือไพ่เหนือกว่าเธอทุกอย่าง ทั้งที่เธออยากจะบอกความจริงให้เขาล่วงรู้ เพื่อที่ตัวเองจะได้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของอสูรร้าย ทว่าปากของเธอมันหนักทุกครั้งที่จะเอ่ยเรื่องนี้ อีกทั้งก็กลัวว่าเขาจะหาว่าเธอแก้ตัวและไม่เชื่อ แล้วอาจทำให้ความโกรธแค้นเพิ่มมากขึ้น ปรางค์รวีหวังลึกๆ ว่า วันหนึ่งจะมีคนมาช่วยเธอให้หลุดพ้นจากความเจ็บปวดที่ตนได้รับปรางค์รวีเปิดประตูรั้วบ้าน ก่อนจะเข้าไปในบ้านที่เธอไม่คิดว่าจะได้กลั

Chapter 28ปราการสองชิ้นล่างถูกถอดออกจากเรียวขางาม เธอหลับตานิ่งยอมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างร้าวรานใจ นิ้วแกร่งทำหน้าที่เบิกทางเข้าไปในความเป็นอิสตรีเพศ ออกแรงขยับในจังหวะเร่าร้อน เธอบิดตัวไปมาความกระสันก่อกำเนิดในหัวใจที่พยายามต้านทานแรงอารมณ์ ยอดทรวงเป็นที่หมายของความอร่อย เปรียบดั่งเนื้อวิปครีมนุ่มที่ถูกละเลงอยู่บนไอศกรีม ตวัดเลียด้วยปลายลิ้นชิมเนื้อครีม กลืนกินไอศกรีมรสสตอเบอร์รี่แสนอร่อยวิตโตริโอลุกขึ้นนั่ง ปลดกางเกงยีนส์ร่นลงถึงหัวเข่า จับร่างบางนั่งคร่อมร่างของเขา แทรกซอนตัวตนที่ขยายเต็มพิกัด เข้าไปในความเป็นอิสตรี บังคับร่างบางให้ขยับด้วยมือหนาที่จับมั่นตรงเอวเล็ก ร่างงามสะท้านขึ้นลงด้วยจังหวะเร็วแรง เขาออกแรงอย่างไม่กลัวเธอเจ็บและบอบช้ำ น้ำหนักของร่างเล็กยามที่กระแทกลงมาสร้างความเจ็บปวดให้เธอไม่น้อย ทรวงอกกระเพื่อมไหวถูกครอบครองด้วยเรียวปากหนา กัดบ้างขบบ้าง สลับดับดูดกลืน“คุณเสือพอค่ะ ปรางค์เจ็บ” เธอร้องบอกพยายามขืนตัวเต็มกำลัง ตอนนี้ร่างกายของเธอร้าวระบมไปทั้งร่าง แรงกระแทกมีพลังมหาศาล ส่งผลให้ร่างกายของเธอระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ กระจัดกระจายจนมองหาเศษเนื้อหนังไม่เจอ“แ

Chapter 30“มะ...ไม่” เสียงค้านเบาหวิว ร่างกายของกมลเนตรสะดุ้งเฮือก ทุกอณูของร่างกายสะบัดร้อนสะบัดหนาว เมื่อเรียวปากร้อนผ่าวห้อมล้อมยอดทรวงสีชมพูสวยหายเข้าไปในปาก สะกิดด้วยปาก ระรัวไหวด้วยปลายลิ้น ความรู้สึกของเธอตอนนี้เหมือนกับว่ากำลังตกลงไปในบ่อน้ำที่ลึกที่สุด ไม่สามารถขึ้นมาจากบ่อน้ำนั้นได้ แม้ว่าจะเห็นแสงรำไรของปากบ่อที่เป็นทางออกทางเดียวก็ตาม ลมหายใจขาดห้วง หัวใจเต้นระส่ำ ร่างทั้งร่างอาบซ่านไปด้วยความเสียวกระสันและหวามไหว เขายังคงดูดซับยอดทรวงอย่างเมามัน หลงใหล สลับสับเปลี่ยนอย่างกระหาย“มะ...ไม่...ฉัน...ไม่ใช่ ยะ...อย่า” เสียงของเธอขาดหาย ร้องขอให้เขาหยุดการกระทำ สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว กมลเนตรรวบรวมกำลังแรงกายทั้งหมด ผลักร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่กำลังสนุกอยู่กับยอดทรวงอย่างไม่ถอยหนีให้ห่างร่างของตน ทว่าเขาไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ยังอยู่ที่เดิมและกำลังหาความสำราญกับอกอวบต่อไป เป็นเธอเองที่มือไม้อ่อน หมดแรงต่อต้านและในเวลาต่อมาอันเดอร์แวร์เลื่อนหลุดออกจากเรียวขางาม ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ต่ำลงไปตามสีข้าง หน้าท้องแบนราบจนกระทั่งถึงเนินอวบอูม ลูบคลำเบาๆ อย่างทะนุถนอม เขาประโลมลูบแผ่