All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

“พุดขอตัวไปนอนก่อนนะคะ”สาวน้อยบอกเบาๆ ถอยหลังไปจะกลับเข้าห้อง แต่ต้องร้องอุทาน หน้าตื่น เมื่อร่างสูงใหญ่ตามเธอเข้ามาด้วย ไฟในห้องดับพรึบเพราะฝีมือของเขา“คุณเข้ม! ทะ...ทำอะไรคะ”“นอนไง มาสิ ไหนว่าง่วงแล้ว”“คุณเข้มไปนอนห้องตัวเองสิ”“นอนห้องนี้ก็เหมือนกันนั่นแหละ อย่าเรื่องมาก” เสียงห้าวเข้มดังเหนือกระหม่อมบาง ก่อนที่ร่างของพุดแก้วจะถูกดันไปที่เตียงโรมรันเดินไปเปิดหน้าต่าง ลมเย็นๆ พัดวูบเข้ามาในห้อง ไร่พฤกษ์พนาอยู่กลางหุบเขา ทำให้อากาศดีตลอดทั้งปี แม้จะอยู่ภาคอีสานที่ว่ากันว่าร้อนกว่าทุกภาค กลางวันอาจจะมีร้อนบ้างเป็นธรรมดา พอตกกลางคืน อากาศเย็นสบาย รอบๆ บ้านพักมีต้นไม้สูงใหญ่ให้ร่มเงาจึงมีความเย็นและร่มรื่นเป็นพิเศษ ชายหนุ่มจึงไม่คิดติดเครื่องปรับอากาศ บ้านของเขาก็ยังคงเป็นบ้านสมัยเก่าที่ก่อสร้างจากไม้ หากโละเอาไม้มาขายคงได้ราคาดี เพราะราคาไม้ในปัจจุบันนั้นสูงเอาเรื่องชายหนุ่มชอบอยู่แบบนี้ แค่เปิดหน้าต่าง ห้องก็เย็นสบายแล้ว จึงไม่คิดจะปรับเปลี่ยนอะไร และแม้ว่าบ้านจะสร้างมานาน แต่ไม้ที่ใช้ล้วนเป็นไม้เนื้อแข็งคุณภาพดี เมื่อได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดีทำให้คงทนมากขึ้นผ้าม่านผืนบางปล

พุดแก้วเลยปฏิเสธไม่ได้ หาจานมารองใต้ถ้วยทั้งสอง ก่อนจำใจยกออกมาให้เจ้าของไร่หนุ่มกับหัวหน้าคนงานถ้วยขนมหวานถูกวางเบาๆ โรมรันเห็นตั้งแต่ที่เธอเดินมาแล้ว แต่เขาไม่พูด ใช้สายตามองหน้ามันแผล็บอย่างไม่ชอบใจพุดแก้วเข้าใจว่า อีกฝ่ายน่าจะไม่พอใจเธอมาตั้งแต่เมื่อเช้า “มีขนมหวานด้วย วันนี้ลาภปากดีจริง ขอบใจนะพุด นั่งคุยกันก่อนสิ” พันแสงบอก ยิ้มเอ็นดูให้สาวน้อย ที่โตมาสะสวยเอาเรื่อง“พุดยังหั่นผักไม่เสร็จเลยจ้ะน้าพัน”“เฮ้ย นังน้อมมันทำได้ มาคุยกันก่อน คุณเข้มไม่ยอมบอกเลยว่าไปรับ น้าจะได้ไปด้วย”พันแสงไม่พูดเปล่า ดึงข้อมือพุดแก้วให้มานั่ง ครั้นเห็นสายตาขวางๆ ของเจ้านายก็ต้องรีบปล่อยมือ“ถ้ามึงไปด้วย ใครจะดูแลไร่วะไอ้พัน” นอกจากจะตาขวางแล้ว เสียงยังเข้มขึ้นด้วยโรมรันยกจานตรงหน้าตนออก เลื่อนถ้วยกล้วยบวชชีเข้าไปใกล้ๆ ก่อนตักกิน หน้าตาเรียบเฉยคล้ายไม่สนใจใคร“โอ๊ย คุณเข้มก็พูดเหมือนว่าไปเป็นเดือน แค่วันสองวัน จะเป็นไรไป ว่าแต่พุดเถอะ จบแล้วอยากช่วยงานอะไรในไร่ หรือจะไปช่วยทำบัญชีร้านในเมืองไหม”“พุดจะทำได้เหรอน้าพัน พุดไม่ได้จบบัญชีมานะจ๊ะ”“ทำไม่ได้หรอก อยู่ในไร่นี่แหละดีแล้ว” เสียงขรึมบอกเรียบ

พุดแก้วต่อว่าอย่างโมโหขึ้นมาบ้าง เจอหน้าทีไรต้องหาเรื่องจิกว่า ถ้าไม่ชอบจะไปพาเธอกลับมาอีกทำไม มันน่าโมโหไหม ร่างบางหมุนตัวจะเดินหนีลงมาชั้นล่าง โกรธที่เขาดูถูกจนตัวสั่น ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ อกแน่นไปหมดด้วยความรู้สึกคับข้องใจ ไม่อยากเห็นหน้าโรมรันอีกแล้วร่างบางก้าวได้แค่สองก้าวก็ต้องหมุนคว้าง เสียงอุทานหายไปในลำคอ เมื่อปากถูกประกบจากปากที่กระแทกลงขยี้ไม่ปรานี พุดแก้วเบี่ยงบ่ายส่ายหน้าหนี ผลัก ดิ้น ท่าไหนก็ไม่พ้น ท้ายทอยเล็กถูกมือหนาจับตรึงเอาไว้ ลิ้นร้อนชำแรกเข้าหารวดเร็วว่องไว กระตุกหัวใจสาวสั่นรัว“ก่อนจะลงไปยั่วไอ้พวกนั้น ฟัดกับฉันก่อนเป็นไร”พุดแก้วดิ้นสุดแรงเกิด ถ้อยน้ำคำหมิ่นหยามสร้างความเจ็บปวด เอวบางคอดถูกรัดแน่น ยกลอย...โรมรันลิ่วเข้าห้องนอนใหญ่ กระแทกส้นเท้าดันประตูให้ปิด ขณะฉกปากบดขยี้ปากอิ่ม กระแทกริมฝีปากเบียดเคล้า ดุนดันปาดลิ้นไปทั่วกลีบปากอิ่มเต็ม พุดแก้วดิ้นสุดฤทธิ์ ฟาดมือฟาดหมัดกับบ่ากว้างไม่ยั้ง ตื่นตระหนกตกใจกับความหยาบคายของชายหนุ่ม ปากที่เม้มแน่นก็ต้านแรงไม่ไหว จำยอมเปิดเผยอ ลิ้นสากร้อนล่วงผ่านเข้าซอกซอนไปทั่วโพรงปากอุ่น กระทั่งเรียวลิ้นนุ่มถูกรัดร้อยดูดดุน จากเสี

“ทั้งหอมทั้งหวานเลยพุดแก้ว อืม”คนได้กินของอร่อยสวาปามอย่างตะกละตะกลาม ทั้งดูด ทั้งลูบเลีย กระหน่ำเรียวลิ้นปัดป่ายเม็ดบัวสาวถี่รัว ขณะกินบัวดอกงาม อีกด้านก็ใช้มือคลึงเคล้นเมามัน น้ำหนักและความสากระคายของมือหนา เสียดสีเม็ดทับทิมทีไรพุดแก้วครางซี้ดในลำคออย่างอดกลั้นไม่ไหว แรงดูดรูดเลียไล้เป็นจังหวะนั้นอีก เธอรู้สึกเหมือนตนเองเป็นอาหารจานอร่อย นานเข้า สองมือใหญ่กอบดันสองข้างถันดันให้ชิดกัน ปากร้อนประกบกดปลายลิ้นเลียลาก พุดแก้วแทบขาดใจกว่าโรมรันจะพอใจ ร่างขาวผ่องแดงเรื่อ ร่องรอยอารมณ์ถูกตีตราลงบนเนินทรวงหลายรอย สาวน้อยถูกไฟสวาทเผาผลาญกระทั่งร่างทั้งร่างสั่นระริก จิตใจอื้ออึง สมองพร่าพรายไปด้วยความเสียวซ่าน บิดเร่าสะบัดสั่น แม้ปากรุมร้อนจะเคลื่อนลากเลียโลมลงต่ำ แวะวนหยอกเย้าสะดืองาม ก่อนจะทาบวางจุมพิตที่เนินสวย“อ๊ะ...” ศีรษะเล็กผงกขึ้น ปรือตาหวานซึ้งสบตาคมที่เหลือบมองขึ้นมาโรมรันสานสบตาหวั่นหวาดหยาดเยิ้มด้วยพิษสวาท กายแกร่งปวดรวดร้าวไม่แพ้กัน โดยเฉพาะสัดส่วนที่เหยียดขยาย ดุนดันกางเกง ฝ่ามือสากหนาวางลงที่แผ่นท้องเรียบ มันหดเกร็งรับ เขาเคลื่อนมือเบาๆ สาวเจ้าครางสั่นๆ ทว่า มันเป็นเสียงสั่

บั้นท้ายงอนงามขยับยก สะบัดรับการจ้วงลึกเร้าใจ ความเจ็บเลือนรางลง ความเสียวซ่านแปลบปลาบเข้าแทนที่ สาวน้อยลอยล่องในทะเลสวาทร้อนที่มีกายแกร่งเป็นคนขับเคลื่อนอย่างเร้าใจ“ดีมากพุด ดีที่สุด”สีแดงจางๆ ที่ผสมผสานแทรกซึมน้ำหวานชโลมบนความเข้มแข็ง กระตุ้นกายแกร่งให้คึกคักฮึกเหิม“เธอเป็นของฉันพุด ของฉันคนเดียว”พุดแก้วตัวสั่น เสียดซ่าน ร่างกายเคลื่อนคลอนไปบนที่นอน ขณะที่เขาโจนจ้วงเข้าหาหนักแน่น ไม่แพ้เสียงเข้มขึงที่พร่ำย้ำว่าเธอเป็นของเขา ในความพร่าซ่าน พุดแก้วอยากร้องถาม เขาล่ะเป็นของเธอหรือเปล่าในความพร่างพรายนั้น การได้เป็นของโรมรันกลับกระตุ้นอารมณ์ในตัวเธอ ร่างบอบบางสะบัดสั่นบิดเร่ารับการควบขับเร่าร้อนอย่างเต็มใจ จวบจนการบิดรั้งขมวดรัดแน่น ร่างกายเหมือนถูกผลักให้ละลิ่วล่องสูงขึ้น สูงขึ้น... ก่อนจะร่วงตก ทิ้งดิ่ง จนต้องกรีดร้องกายแกร่งชื้นเหงื่อโน้มตัวลงมากกกอด เบียดปากจูบปากแนบแน่น ทะยานฝ่าแรงบีบกระชับของนุ่มเนื้อน่าหลงใหลที่สร้างความสุขซ่านรัญจวนล้ำ อึดใจใหญ่ เสียงห้าวก็คำรามชิดปากอิ่ม กายแกร่งสั่นเทิ้ม เรือนลำกำยำกระตุกรุนแรงกับการปลดปล่อยที่ไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป... เสียงไก่ขันแว่วมา