All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

“คนน่าเกลียด คนหื่น” สมองเล็กๆ เริ่มปั่นป่วนจนนึกหาคำตอบโต้ไม่ทัน พุดแก้วกัดกลีบปากแน่น กลั้นเสียงที่อยากเปล่งออกมาดังๆ เสียงอันน่าละอายที่บ่งบอกว่าเธอรู้สึกรู้สากับสัมผัสเขาร่างกายไม่รักดีมันสั่นระริก ทั้งที่ใจอยากปฏิเสธ ความอับอายมันฉาบไปทั่วสามัญสำนึก เหนืออื่นใด เธอกลัว...กลัวจะเป็นเพียงของเล่นฆ่าเวลาของโรมรันเท่านั้น“ขอบใจที่ชม แต่ตอนนี้ฉันอยากชิมเธออีกแล้ว... พุดแก้ว”“ไม่นะ พุดไม่ไหวแล้ว อ๊ะ”มันช่างน่าอับอาย ร่างกายสะท้านเฮือก หน้าร้อนผ่าวๆ เมื่อปากลิ้นอุ่นจัดประกบจูบ...ช่อดอกไม้สาว ที่ดันเด่นไปด้านหลังรูปแสนสวย รสหวานล้ำ กลิ่นช่างยวนเย้า กระตุ้นเลือดลมในตัวโรมรันให้ร้อนฉ่าขัดกับอากาศเย็นเยือกในยามค่อนรุ่ง มือหนาจับบั้นเอวบางยึดไว้ทั้งสองข้าง ขณะลากเรียวลิ้นไล้เลื่อนไซ้เล็มโลมเลียตวัดฉกชิมดอกรักช่องามทุกซอกมุม“ไม่นะ...พอแล้ว คุณเข้ม...”ในความอับอาย ความกระสันปลาบบาดลึกอารมณ์ระดมทิ่มแทงไปทั่วอณูเนื้อสวย พุดแก้วจิกปลายนิ้วกำผ้าปูที่นอนยับย่นแน่น ซุกหน้าแนบหมอน สะกดกลั้นเสียงร้องของตนเองเอาไว้ ขณะร่างกายสั่นสะท้าน สะดุ้งไหวทุกครั้งที่เรียวลิ้นชื้นปาดปัดเลียลากขึ้นลงกลางร่อง

ความเสียวเสียดยังไม่ทันจาง หูตายังพร่าพราย ความบาดแหลมระลอกใหม่กระแทกเข้าหา สาวน้อยตัวสั่นงันงก ถอยร่นจะหลบมาตามลอนหน้าท้อง ทว่า...มือใหญ่กดตรึงขาเธอไว้ พร้อมกับที่มือหนึ่ง วางทาบที่เนินสวย บีบคลึงทั้งกดปลายนิ้วบี้เกสรจุดอ่อนไหวรัวเร็ว“คุณเข้ม...”“อีกนิดนะพุด เด็กดีของฉัน อีกนิด”เสียงห้าวปลุกปลอบอยู่ริมหู กระชากจังหวะรักขับเคลื่อนอย่างเร่าร้อนสาสมใจพุดแก้วเคลื่อนคลอน ป่ายมือขยุ้มที่นอนข้างกายแกร่งไว้แน่น ทรวงสาวอวบงามไหวสะท้านอย่างน่ามอง โรมรันก็จับจ้องด้วยสายตาแรงร้อน ก่อนจะใช้มือโอบประคองบีบเน้นเขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะเป็นคนมักมากในกาม ทว่า...ตั้งแต่ค่ำคืนที่ผ่านมา โรมรันปฏิเสธไม่ได้ว่า เขากลายเป็นคนโรคจิตตัณหากลับอย่างที่พุดแก้วว่า ไม่ว่าจะกินไปกี่ครั้ง ก็ยังอยากกิน ผิวขาวๆ เนื้อตัวหอมๆ เห็นทีไร สัมผัสเมื่อไหร่ ร่างกายของเขามันรุ่มร้อนเหยียดหยัดจนต้องเรียกร้องเอากับสาวน้อยอย่างคนตายอดตายอยาก เช่นเวลานี้...ที่ผ่านมาใช่ว่าไม่เคยปลดปล่อย อารมณ์ใคร่ตามประสาผู้ชายมีเสมอ หญิงสาวมากหน้าหลายตาผ่านวนเวียนเข้ามาตลอดอายุสามสิบกว่าปี หากไม่เคยมีใคร ที่น่าคลั่งไคล้ขนาดนี้ กับคนอื่นเขาแค่ระบ

โรมรันกระตุกยิ้ม พร้อมกระตุกร่างนุ่มขึ้นมาบันตัก ปิดปากคนช่างต่อปากคำด้วยจูบเรียกร้องหนักหน่วง มือเล็กๆ ข่วนแควกที่แผ่นหลังเขา คนถูกข่วนยิ้มร้าย เบียดปากบดเคล้าแนบแน่น มือสากหนาประคองบั้นท้ายงอนงาม จับตรึงให้ขยับเบาๆ ร่างสาวคร่อมตักกว้างจึงถูกเคลื่อนคลึงที่ส่วนกลางกาย ดอกไม้ช่องามแย้มแยกประกบแนบกับความเข้มแข็งผงาด ครูดไถลเบียดไซ้จนเสียวซ่าน ตัวสั่น… พุดแก้วหน้าแดงก่ำ อึกอัก ขัดเขิน เรี่ยวแรงกำลังถดถอย ความกระสันสั่นพลิ้วประสาททุกเส้น ความเสียวซ่านพล่านไปตามกระแสเลือดอีกครั้ง แรงจุมพิตราวกับจะปลิดปลิววิญญาณ เมื่อคนใจร้าย จูบเอาๆ“เป็นเมียที่ดี ต้องรู้จักตามผัว” เสียงแหบห้าวดังเบาๆ ข้างหู ก่อนติ่งหูนุ่มนิ่มจะถูกขบสาวน้อยตัวสั่น ขนกายลุกเกรียว เสียดสยิวจนใจกระเจิงอยากตอบโต้ อยากต่อว่า อยากเอาชนะคนร้ายกาจ แต่แรงกำลังน้อยนิด กับความอ่อนประสบการณ์มีหรือจะตามเกมคนเจ้าเล่ห์ได้ทันกายแกร่งเปลี่ยนเป็นแทรกลึกในความชุ่มฉ่ำ ปากร้อนครอบครองยอดอก พุดแก้วก็แทบคลั่ง ครวญครางปานจะขาดใจ ขีดข่วนจิกนิ้วขย้ำไปตามแผ่นหลังกว้างอย่างลืมตั

“จ้ะ น้องพุด เฮ้ย เวกมึงไปดูดิ๊ ไอ้อัดมันอาบน้ำเจ้าข้าวโพดเสร็จยัง ถ้าเสร็จแล้วให้มันจูงมากินตรงนี้เลย”เวกวิ่งปรู๊ดไปเรียกเพื่อนทันทีพุดแก้วมองม้าตัวจ้อยเมื่อสองปีก่อนที่ประนอมส่งรูปไปให้ดู วันนี้มันตัวโตมาก ขนสีน้ำตาลเป็นมันสวย เวกเทต้นข้าวโพดออกจากถุง มันรีบเข้ามากินทันที ท่าทางตะกละตะกลามเสียด้วย“ไอ้ตะกละ เห็นข้าวโพดเป็นไม่ได้ สมชื่อจริง เจ้านี่มันทำให้คุณเข้มต้องปลูกข้าวโพดให้มันเป็นแปลงเลย”“พุดจับมันได้มั้ย พุดไม่เคยจับม้าเลย เจ้านี่สวยจัง”“ได้ๆ” หนุ่มหมึกเอื้อมมาดึงมือบาง เพื่อให้พุดแก้วไปยืนใกล้ๆ“เจ้านี่มันเชื่องมาก ไม่ค่อยดุหรอกพุด จับได้ตามสบาย” เวกบอก“ใช่จ้ะ แล้วพุดหายดีแล้วเหรอ ออกมาตากแดดตากลมเดี๋ยวไข้จับขึ้นมาอีกนะ”“หายแล้วจ้ะพี่หมึก นั่งนอนอยู่แต่บ้าน น่าเบื่อจะตาย พุดว่าจะไปช่วยพี่น้อมทำอาหารกลางวันน่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มให้ทั้งสามหนุ่ม ลูบมือกับแผงคอม้าตัวสวยเบาๆ มันครางในลำคอ แต่ไม่หยุดกิน“ห่วงกินจริงด้วยน

โรมรันผละหน้าจากแอ่งชีพจรตรงต้นคอ สอดประสานสายตาคมแรงกล้า ทอแสงจัดจ้าของแรงปรารถนาสบดวงตาเบิกโต หวาดหวั่น อ้อนวอนเรือนกายเต็มตึงด้วยวัยสาวเด่นชัด เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบไปกับเนื้อตัว โดยเฉพาะสองพุ่มปทุมที่ดันเด่นกระแทกใจ ปลุกอารมณ์ของโรมรันให้เต้นเร่า“ปละ ปล่อยพุดค่ะ อย่าทำแบบนี้”“ฉันอยากทำกับเธอที่นี่”“พุดกลัวใครมาเห็นเข้า”“ฉันไม่กลัว” เวลาทำงานแบบนี้ ไม่มีใครโผล่หน้ามาน้ำตกแน่ๆ โรมรันรู้ดี นอกจากไอ้คนนั้นมันจะหลบมาอู้งาน“แต่...” พุดแก้วพยายามจะค้านคนหน้าไม่อาย พูดมาได้โต้งๆ หากที่เธอวอนขอ... ไม่ใช่เพื่อตัวเธอ แต่เพื่อเขาคนอื่นจะคิดยังไงที่โรมรันมาวุ่นวายกับเด็กในอุปการะแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่พุดแก้วเริ่มเข้าใจการกระทำของชายหนุ่มเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้นเธอแค่สิบแปด ถ้าหากเรื่องที่เธอทำคราวนั้นเลยเถิด... คนอื่นๆ จะคิดกันยังไง เวลานี้เธอยี่สิบสอง พุดแก้วยังอดคิดมากไม่ได้หน้าตาโรมรันบอกตามที่เขาพูด คนแข็งแกร่งเช่นเขา ไม่เคยต้องกลัวใคร เพราะเขาพิสูจน์ความกร้าวแกร่งมั