All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

พุดแก้วไม่อยากไป คิดว่า สาขานั้นมันไม่เกี่ยวกับงานในไร่เลย ถ้าจะเรียน เธออยากเรียนทางด้านเกษตรมากกว่า เหนือสิ่งอื่นใด เธอกลัว กลัวใครจะมาแย่งคุณเข้มไปร่างบอบบางผุดลุกจากที่นอน ยังไงก็ต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง บอกเขาว่าเธอไม่อยากไปโรมรันเป็นคนเดียวที่ตัดสินใจชีวิตเธอได้พุดแก้วคิดดีแล้ว คิดไปมากกว่านั้นด้วย จึงตัดสินใจออกจากห้อง ตรงไปขึ้นบันได บ้านนี้มีสองชั้นยกพื้นสูง ชั้นล่างเป็นอิฐกับปูนแบ่งเป็นห้องครัว และห้องที่สร้างเพิ่มเพื่อให้เธอใช้พักอาศัย ชั้นสองเป็นไม้ทั้งหมด ระเบียงชานไม้และห้องนอนอีกสองห้อง ห้องทำงานของโรมรัน ครัวอเนกประสงค์อีกหนึ่งห้อง เพื่อที่เขาจะได้หาอะไรดื่มกินตอนดึกได้สะดวกสาวน้อยแทบกลั้นหายใจ เมื่อมาหยุดที่หน้าบานประตูไม้ ห้องนอนของโรมรัน เธอสูดหายใจลึกแรง อึดใจใหญ่ถึงได้ยกมือเคาะ“คุณเข้มคะ”“ใคร” เสียงห้าวแข็งดังออกมา“พะ...พุดเองค่ะ”โรมรันขมวดคิ้วมุ่น เขาเพิ่งกลับเข้ามาไม่นาน พรุ่งนี้วันเสาร์เป็นวันหยุด เขาเลยอยู่กินเหล้ากับพวกคนงานเล็กน้อย หลังจากตรวจดูงานต่างๆ แล้ว วันหยุดสำหรับคนงานส่วนใหญ่ แต่มีคนงานจำนวนหนึ่งต้องทำงานเช่นกัน โดยผลัดเวียนเปลี่ยนเวรกันหยุด

“โอ ดีเลยครับ ถ้างั้นผมว่าทำห้องอีกห้องติดห้องครัวด้านล่างให้เจ้าพุดมันอยู่ก็ได้ บ้านผมก็อยู่ไม่ไกลดูแลกันง่าย อีกอย่างมันจะได้ไม่ไปรบกวนคุณเข้มบนเรือนด้วย เดี๋ยวให้นังน้อมมันมานอนเป็นเพื่อนพุดตอนกลางคืนด้วยดีไหมครับ” “ตามใจเถอะลุงบัติเรื่องเด็กนั่น ลุงจัดการไปตามเห็นสมควรนะ ขาดเหลืออะไรก็บอก ไม่ต้องเกรงใจ ส่วนเรื่องไร่...”โรมรันดึงความคิดกลับมา ไร่และฟาร์มของเขาถือว่าประสบความสำเร็จระดับหนึ่ง มันยังไม่ดีที่สุด หากเขาก็พอใจที่ตอนนี้สามารถพัฒนามันได้ขนาดนี้ คนงานมากกว่าร้อยชีวิต ไร่เกือบพันไร่ที่ขยับขยายมาจากห้าร้อยไร่จากคนที่ไม่มีความรู้เรื่องเกษตร ไม่สนใจเรื่องปศุสัตว์แบบเขา โรมรันพอใจกับผลงานในวันนี้แล้วก็คิดว่าพ่อกับแม่คงภูมิใจในตัวเขาเช่นกันแรกเริ่มที่จับงานด้านนี้ สร้างความคลางแคลงไม่มั่นใจให้คนงานไม่น้อย บางส่วนชิงลาออกก่อน กลัวว่าถ้าไร่เขาล้มจะเสียรายได้ จึงรีบไปสมัครงานที่อื่น มีส่วนน้อยที่ยังช่วยเขา และพาเขามาจนประสบความสำเร็จเจ็ดปีของการพัฒนา...เจ็ดปีของการเจริญเติบโต ทั้งคนและไร่อะไรก็ไม่ทำให้โรมรันหนักใจเท่ากับ พุดแก้ว... ยิ่งเติบโต ความสวยงามของเธอก็ยิ่งทำให้หนุ่มๆ

ร่างสวยเบียดเข้าหาอีกหน่อย ความนุ่มหยุ่นไหวเบาๆ ดุจฐานนั้นเสริมสปริงชนิดพิเศษ เหตุผล ความถูกต้องพลันปลิวหายไปในทะเลไฟที่โหมกระพือโรมรันตวัดเอวบางกระชากเข้ามากอด ฝ่ามือกดกอดกอบคลึงปทุมถันกลมกลึงเต็มน้ำหนัก ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดดวงหน้าที่แหงนหงาย รอคอยบางสิ่งบางอย่าง ตาคู่โตเบิกกว้าง กรุ่นกลิ่นเหล้าจางๆ ลอยออกมาเมื่อใกล้ชิดกันแบบนี้“แค่นวดมันช่วยอะไรมากไม่ได้หรอกนะสาวน้อย”“ละ...แล้ว ตะ..ต้องทำยังไงคะ”พุดแก้วถามไม่เป็นคำ ตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกกระชากเข้ามากอด ลมหายใจร้อนๆ ผสมกลิ่นเหล้ากระตุกหัวใจ เขย่าประสาททุกเส้นบนร่าง การใกล้ชิดแบบที่เธอหวัง พอถูกกอดจริงๆ กลับตัวสั่นอย่างห้ามไม่ได้หวาดหวั่น พรั่นพรึง สับสนแต่ก็รอคอย...รอ... สิ่งที่จะตามมา เธอไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาจนไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของชายหญิง รู้ทฤษฎีแต่ไม่เคยปฏิบัติชายหนุ่มกดยิ้ม ผลักร่างแน่งน้อยลอยลิ่วลงบนเตียงพุดแก้วอุทานเบาๆ ไม่ใช่เจ็บ แต่ตกใจ แล้วก็ต้องอ้าปากค้าง เมื่อกายใหญ่บึกบึนด้วยมัดกล้ามเนื้อสวยไขว้แขนจับชายเสื้อยืดสีดำ กระตุกออกไปทางศีรษะ เปิดเปลือยแผงอกกว้าง กระด้าง ประปรายด้วยแพรขนยาวพอประมาณ ไม่ดกหนาแต่ก็ไม่น้อ

“คุณเข้ม”“ทีหลังอย่าริแก้ผ้า อ้าขาให้ผู้ชายคนไหนง่ายๆ ผู้ชายมัน ‘เอา’ ได้ทั้งนั้น แค่อยาก ไม่จำเป็นต้องรักต้องชอบ จำเอาไว้”พุดแก้วหน้าชาวาบ ตัวแข็งทื่อ น้ำตาพานจะร่วง เมื่อครู่เธอเหมือนขึ้นสวรรค์ แต่เวลานี้กำลังลิ่วล่องดิ่งนรกเพราะสายตาและคำพูดร้ายกาจของโรมรันชายหนุ่มยืดตัวขึ้น ผลุนผลันลงจากเตียง เดินกระแทกส้นเท้าหนักๆ ออกไปจากห้อง โดยไม่หันกลับมามองร่างขาวผ่องแม้หางตาน้ำตาอุ่นร่วงพรู ความอัปยศอดสูเหมือนตราประทับตีหรากลางใบหน้า พุดแก้วไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อน สาวน้อยปิดหน้าร้องไห้โฮ แต่เสียงนั้นไม่ดังออกมาสักแอะ เพราะเธอเอามือปิดปากไว้ พลิกตัวมุดหน้าเข้าหาหมอนใบใหญ่ ร้องไห้ให้สาสมกับความอดสูใจ เวลาผ่านไปหลายนาทีถึงกลั้นใจรวบรวมเรี่ยวแรงลงจากเตียงมาหยิบเสื้อใส่ ด้วยหัวใจร้าวรอน“พรุ่งนี้ฉันจะให้ไอ้พันพาไปเปิดบัญชี ขาดเหลืออะไรบอกมันให้จัดการให้ อีกสามวันเธอเข้ากรุงเทพฯ ได้”เสียงห้าวราบเรียบไร้อารมณ์พูดขึ้น กายแกร่งกำยำยืนพิงผนังข้างประตูพุดแก้วอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไว้ที่ไหน เขาตบหน้าเธอด้วยการปฏิเสธพร้อมสั่งสอนความใจกล้าหน้าไม่อายของเธอด้วยการกระทำที่แสนหยาบคาย“ค่ะ พุดจะไป

สองสาวดิ้นรนทะยานเข้าหากัน แม้จะถูกหนุ่มคนงานจับไว้ ยังไม่วายยื่นมือยื่นเท้าไปใส่อีกฝ่าย ขณะที่ปากก็ก่นด่าสาดคำพูดใส่กัน เป็นที่สนุกสนานของผู้ชมและผู้เชียร์ ซึ่งพลอยชินไปกับวิวาทของสองสาวด้วยเสียงอึกทึกครึกครื้นลั่นพลันเงียบในนาทีถัดมา เมื่อเสียงห้าวห้วนตวาดลั่นโรงอาหารกลางไร่“หยุดเดี๋ยวนี้! กินข้าวหม้อเดียวกันแท้ๆ ยังจะกัดกันอีกนะ”งานวัดเฉพาะกิจที่กำลังโหมโรงอย่างคึกคักเป็นอันชะงัก ปิดเครื่องเสียงเก็บไมค์ โรงอาหารเงียบกริบเป็นเป่าสากยิ่งกว่าป่าช้าท้ายวัด ร่างสูงใหญ่ของพันแสงก้าวเข้ามาในโรงอาหารแบบโอเพ่นแอร์ด้วยใบหน้าดุขึ้งหัวหน้าคนงานมองจ้องประนอมก่อนอย่างดุๆ หญิงสาวตวัดตามองตอบอย่างไม่ยอมไม่สำนึก ทั้งกัดปาก กำหมัด สะบัดตัวออกจากมือของหมึก พันแสงส่ายหน้าระอา มองไปที่แสงเดือน ซึ่งฝ่ายหลังทำตัวหงอ ทำหน้าเจื่อนสำนึกผิด เธอไม่ได้กลัวพันแสง แต่ร่างสูงแกร่งกำยำที่เดินตามเข้ามานั่นต่างหากทำให้แสงเดือนรีบแอ๊บเด็กแอ๊บใส ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม“เคยดูแต่มวยมันวันเสาร์ ดูมวยหญิงในไร่เราก็เข้าทีเหมือนกันโว้ย ไอ้พันเข้าเมืองศุกร์นี้มึงไปจัดนวมมาไว้สักสี่ห้าคู่ด้วยนะ” โรมรันสั่งลูกน้องเสียงเข้ม กวา